1 Corinthians 10

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1اِی بِرارِن، چون نَخوایمِه هَین جریانی جا بی خَوَر ووئین گه اَمِه پیرِن هَمه اَبری بِن دَوِنِه و هَمه دریایی میِنی جا رَد بَوِنِه.

2دِشتِه وِشون اَبری دِلِه و دریایی دِلِه غِسلِ تعمید بَیتِنِه، و هَین کاری هَمرا هَم هادانِه گه خواینِنِه موسایی دِمالرو ووئن.

3و هَمه همون روحانی غذارِه بَخاردِنِه

4و هَمون روحانی نوشیدنی رِه بَنوشینِه؛ چون هون روحانی کِری جا نوشینِه گه دِ وِشونی دِمال ایمو، و هون کِر مَسیح وِه.

5با هَین وِجود، خِدا ویشتَرِ وِشونی جا راضی نَوِه، هَینِسه وِشونی جِنازِه ها دِشتِه صحرایی دِلِه پخش و پَلا بَوِه.

6اِسا، هَین چیا اِتِّفاق دَکِتِه تا اَمِنِه نِمونِه ای ووئِه، تا اَما هِتی وِشونی تَرا بَدی هاکردنی سِه میل ناریم.

7بِت پَرَس نَووئین، هَمونجور گه وشونی جا بعضیا بَوِنِه؛ جوریگه توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «قوم عیش و نوشی سِه هِنیشتِنِه و اَلواتی و عرق خاری ای سِه پِرِسانِه.»

8و اَما نِنِه بی عفتی هاکِنیم، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه، و یَتِه روزی دِلِه بیست و سِه هزار نفر هلاک بَوِنِه.

9و اَما نِنِه مَسیحِ آزمود هاکِنیم، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه و ماری هَمرا بَکوشت بَوِنِه.

10و همینجور هَم غِرغِر نَکِنین، هَمونجور گه وِشونی جا بعضیا هاکِردِنِه و هلاک‌کِننده وِشونِه هَلاک هاکِردِه.

11هَین کار هِتی نِمونِه ای تَرا وِشونی سِه اِتِّفاق دَکِتِه و بَنوِشت بَوِه تا اَمِسِه دَرسِ عبرتی ووئِه گه هون دوره ای دِلِه زندگی کِمّی گه آخرِ زَمونِ.

12پَس اونیگه گِمون کِنِّه پابرجائه، هوشیار ووئِه گه دیم نَخارِه!

13هیچ آزمودی شِمِنِه نیمو گه بَقیِه آدَمنی سِه نیمو وو. خِدا وَفادارِ؛ وی نِلنِه شی تَوانی جا ویشتَر آزمود بَووئین، ولی آزمودی دِلِه یَتِه راه فِرار اِلنِه تا شِما بَتِنّین طاقت بیارین.

14پَس اِی می عَزیزِن، بِت‌پرسی ای جا فِرار هاکِنین.

15مِن هون آدمنی هَمرا گه فَهمِنِنِه گَب زَمِّه؛ اونچی ای خَوَری گه گِمِه شِه قضاوت هاکِنین.

16مَگِه هون بَرکتی پیالِه گه اونیسه شِکر کِمِّی، مسیحی خونی دِلِه شریک بَووئَن نیِه؟ مَگِه هون نونی گه گِلی کِمِّی، مسیحی تَنی دِلِه شریک بَووئَن نیِه؟

17چونگه نون یَتّائه، اَما هَم گه یَتِخِیلیمی، یَه تَن هَسمی، چون هَمه یَتِه نونی جا سهم وَرمی.

18اسرائیلی قومِ هارشین: مَگِه اونانگه قِروونیایی جا خاردِنِه قروونگاهی دِلِه شریک نَوونِسِنِه؟

19پس می منظور هَین گَبایی جا چیِه؟ هَینِه گه هون غذایی گه بِتی سِه پیشکَش کِنِنی اِرزش دارنِه، یا هَینگه بِت اِرزِش دارنِه؟

20نا، می منظور هَینِه گه بِت پرستِنی قِروونیا دِویشونی پیشکَش وونِه نا خِدایی پیشکَش، و مِن نَخوایمِه شِما دِویشونی شریک ووئین.

21شِما نَتِنِّنی هَم خِداوندی پیاله ای جا بَنوشین هَم دِویشونی پیاله ای جا؛ شِما نَتِنِّنی هَم خِداوندی سِفره ای جا سهم بَوِرین، هَم دِویشونی سِفرِه ای جا.

22مَگِه خوایمی خِداوندی غیرتِ جوش بیاریم؟ مَگِه ویجا قویترمی؟

23«هَمه چی جایزِ» - ولی هَمه چی فایدِه نارنِه. «هَمه چی جایزِ» - ولی هَمه چی بَنا نَکِنِّه.

24هیچکی شی نَفعی دِمال دَنیووئه، بَلگی شی همسادِه ای نفعی دِمال دَوو.

25هر گوشتی گه قصابی ای دِلِه روشِنِنِه رِه، بدونِ هَینگه شی وِجدانی خاطری سوالی بَپرسین، بَخارین.

26چون «زمین و هر اونچی گه وی دِلِه دَرِه خِداوندی سِه هَسِّه.»

27اگه یَتِه بی ایمونِ آدَم شِمارِ غذا بَخاردنی سِه دعوت کِنِّه و شما هَم میل دارِنی بورین، هر چی شِمِه پِش اِلِنِه رِه بدونِ هَینگه شی وِجدانی خاطری سوالی بَپرسین، بَخارین،

28ولی اگه یَنَفَر شِمارِ بُئِه: «هَین گوشت بِتیشونِه پیشکش بَوِه.» هون موقِه، اونی خاطری گه هَین گَبِ شِمارِ بَزو و وِجدانی خاطری، ویجا نَخارین -

29می مَنظور هون آدَمی وِجدانِ نا شِمِه وِجدان. چون، چه یَنَفَر دییَری وِجدان وِنِه می آزادی ای سِه حِکم هاکِنِه؟

30اگه شِکر هاکِردنی هَمرا غذایی رِه خارمِه، چه وِنِه اونچی ای خاطری گه خِدارِه اونیسِه شِکر کِمِّه، مِنِه محکوم هاکِنِن؟

31پَس هر چی خارِنی و هر چی نوشِنِنی، یا هر کاری کِنِنی، دِشتِ خِدایی جَلالی سِه هاکِنین.

32هیچکسِ نارحَت نَکنین، چی یَهودین، چی یونانین و چی خِدایی کلیسا رِه،

33هَمونجور گه مِنَم تَقّلا کِمِّه تا هَمه رِه هر کاری دِلِه گه اَنجام دِمِه راضی هاکِنِم. مِن شی نَفعی دِمال دَنیمِه، بَلگی خِیلیایی نَفعی دِمال دَرمِه، تا نِجات بَیرِن.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →