1 Corinthians 15 — Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

1اِی بِرارِن، ولی، اَلَن خوایمِه اِنجیلی گه شِمِسِه موعظه هاکِردِمِه رِه شِمِه یاد بیارِم، هَمون اِنجیلی گه قَبول هاکِردِنی و اونی دِلِه قِرص اِسّانی

2و اونی طریق نِجات گیرِنی، اَلبتِه اگه کلامی گه شِمارِ موعظه هاکِردِمِه رِه، قائِم دارین. اگه هینجور نَوو، بیخِدی ایمون بیاردنی.

3چون مِن مِهمترین چی گه مِنِه بَرِسیِه رِه، شِمِسِه اعلام هاکِردِمِه: هَینگه مَسیح اَمِه گِناهِنی سِه بَمِردِه هَمونجور گه مِقَدّسِ نوِشتِه هایی دِلِه بیمو،

4و هَینگه دَفن بَوِه، و هَینگه سومّین روزی دِلِه مِردگونی جا زینِّه بَوِه هَمونجور گه مِقَدّسِ نِوِشتِه هایی دِلِه بیمو،

5و هَینگه شِرِه کیفای معروف به پطرسِ ظاهر هاکِردِه و اَزما هون دِوازده شاگردی سِه.

6اَزما، یَکش، ویشتَر از پونصد نفر برارِنِ ظاهر بَوِه. وِشونی جا، خِیلیا حَلا زینِّنِه، هر چَن بعضیا بَمِردِنِه.

7اَزما یعقوبی سِه ظاهِر بَوِه و اَزماتر دِشتِه رسولنی سِه،

8و سَرآخَر میسِه هَم، هِتی زِلاق وَچِه ای تَرا گه نارَس دنیا بیمو وو، ظاهِر بَوِه.

9چون مِن رسولِنی میِن کِچیکترینِمِه، و یَذِرِه هَم لایِق نیمِه گه خِدایی رَسول بَخونِس بَووم، چونگه خِدایی کِلیسارِه آزار داوِمِه.

10ولی اونیگه اَلَن وینِنی هَسمِه خِدایی فیضی خاطریه، و وی فیض میسِه بی فایده نَوِه. برعکس، مِن دِشتِه وِشونی جا سخت تر کار هاکِردِمِه، ولی نا مِن، بَلگی خِدایی فیضی خاطری گه می هَمرا دَرِه.

11پس، چی مِن چی وِشون، اَما هینجوری موعظه کِمّی و شِما هَم هینجوری ایمون اُرِنی.

12اِسا، اگه اعلام وونِه گه مَسیح مِردِگونی جا زینِّه بَوِه، چِتیِه گه شِمِه جا بعضیا گِنِنِه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه؟

13ولی اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پَس حتّی مَسیح هَم مِردگونی جا زینِّه نَوِه.

14و اگه مَسیح مِردگونی جا زینِّه نَوِه، پس هَم اَمِه موعظه هیچِ، هَم شِمِه ایمون هیچِ.

15اَما حتّی خِدایی سِه دِردِرو شاهدِن حِساب وومی، چون خِدایی خَوَری شهادت هادامی گه مسیحِ مِردِگونی جا زینِّه هاکِردِه، گه اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پس خِدا وِرِه زینِّه نَکِردِه.

16چون اگه مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، پَس حتّی مَسیح هَم زینِّه نَوِه.

17و اگه مَسیح زینِّه نَوِه، شِمِه ایمون هیچِ و شِما حَلا هَم شی گِناهِنی دِلِه دَرِنی.

18پس اونانیگه مسیحِ ایمون داشتِنِه، بَمِردِنِه و هلاک بَوِنِه.

19اگه فقط هَین زندگی ای دِلِه مسیحِ اِمید دارمی، اَما دِشتِه دییَر آدَمِنی جا بَدبَخت تَرمی.

20ولی حَیقتاً مسیح مِردگونی جا زینِّه بَوِه و اوَّلین نَفریه گه مِردِگونی جا زینِّه بَوِه.

21چون هَمونجور گه بَمردَن یَتِه آدَمی طریقی جا بیمو، مِردگونی زینِّه بَووئَن هَم یَتِه آدَمی طریقی جا اِنِه.

22چون هَمونجور گه هَمه آدَمی دِلِه میرِنِه، هَمه مسیحی دِلِه هَم زینِّه وونِنِه.

23ولی هر کی شی نوبِه: اَوَّل مَسیح گه نوبَر وِه؛ و اَزما، اونانیگه وی بیموئَنی موقِه، مَسیحی سِه هَسّنِه.

24اَزما آخَرِ زَمون رَسِنِه. همون موقِه گه پادشاهی رِه خِدای پیری دَس اِسپارنِه. یَعنی هون موقِه گه هر حکومت و هر اقتدار و هر قِدرتی رِه نابود هاکِنِه.

25چون وی وِنِه تا وختی گه دِشتِه شی دِشمَنِنِ شی لینگی بِن بِلِه، سلطنت هاکِنِه.

26مرگ، آخرین دِشمنیِه گه وِنِه از بِین بورِه.

27چون خِدا «هَمه چیرِه وی مِطیع و وی لینگی بِن بِشتِه.» ولی وختی گِنِه ’هَمه چی‘ وی مِطیع و وی لینگی بِن دَرِه، معلومِه گه شِه خِدا اونگه هَمه چیرِه مِطیع و مسیحی لینگی بِن بِشتِه رِه، شامِل نَوونِه.

28وختی گه هَمه وی مِطیع بَوِنِه، هون موقِه شِه ریکا هَم اونی مِطیع وونِه گه هَمه چیرِه وی مِطیع و وی لینگی بِن بِشتِه، تا خِدا کُل در کُل ووئِه.

29و گرنه، مَردنی منظور غسلِ تعمیدی گه مِردِگونی نیابتی جا ووئه چیِه؟ اگه اَصلاً مِردِگون زینِّه نَوونِنِه، چه مَردِن وِشونی نیابتی جا تعمید گیرِنِه؟

30چه هر ساعت اَما شی جانِ خطر اِنگِمی؟

31بِرارِن افتخاری گه اَمِه خِداوند مَسیحْ عیسایی دِلِه شِمِه خَوَری دارمِه رِه قَسَم گه مِن هر روز دِ میرمِه.

32اگه مِن اَفِسُسی شهری آدمنی هَمرا گه هِتی وحشی حیوونِنی تَرانِه، جنگ هاکِردِمِه، میسِه چی سودی داشتِه؟ آدمی ای دید گَب زَمِّه، اگه مِردگون زینِّه نَوونِنِه، «بیئِین بَخاریم و بَنوشیم چون فَردا میرمی.»

33گول نَخارین: «بَدِ همنشین، خِبِ اخلاقِ خراب کِنِّه.»

34هَین بیخِدی گَبایی گه اونی جا مَس بَوِنی، سریساب بَووئین و دِ گِناه هاکِردنی دِمال دَنیووئین؛ چون بعضیا دَرِنِه گه خِدارِه نِشناسِنِنِه. هَینِه گِمِه تا شَرمَندِه بَووئین.

35ولی یَنَفَر پرسِنِه: «مِردِگون چِتی زینِّه وونِنِه و چیجور تَنی هَمرا اِنِنِه؟»

36اِی نادونِ آدَم! اونچی کارنی، تا نَمیرِه زینِّه نَوونِه.

37و اونچی گه تو کارنی، هون تَنی گه وِنِه ووئه، نیِه، بَلگی فقط یَتِه تیمِ، چی گَنِّم ووئه چی یَت دییَر تیم.

38ولی خِدا هون تیمی سِه تَنی گه شِه انتخاب هاکردِه رِه دِنِه، و هر جور تیمِ، شِه ویجوری تَرا تَن دِنِه.

39چونگه دِشتِه تنیشون یَجور نینِه.آدمِن یَجور تَن دارِنِه، حیوونِن یَجور دییَر، و پَرندِه ایشون یَجور دییَر؛ مائی ایشون هَم یَجور دییَر تَن دارِنِه.

40آسمونی تَنیشون و زَمینی تَنیشون وِجود دارنِه. ولی آسِمونی تَنیشونی جَلال یَجورِ و زَمینی تَنیشونی جَلال یَجور دییَر.

41خِرشید شِه شی جلالِ دارنِه، ماه شِه شی جلال، و سِتارِه ایشون هَم شِه شی جَلالِ دارِنِه؛ چون هر سِتارِه ای جَلال، یَت دییَر سِتاره ای جَلالی هَمرا فَرق دارنِه.

42مِردگونی زینِّه بَووئَنی خَوَری هَم هَینجورِ. اونچی دَکاشت وونِه، از بِین شونِه؛ اونچی زینِّه وونِه، از بِین نَشونِه.

43ذلّتی دِلِه دَکاشت وونِه، عزّتی دِلِه اِرِسِنِه. ضَعفی دِلِه دَکاشت وونِه، قِوّتی دِلِه اِرِسِنِه.

44جسمانی تَن دَکاشت وونِه، روحانی تَن اِرِسِنِه. اگه جسمانی تَن دَرِه روحانی تَن هَم دَرِه.

45هَمونجور گه توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «اوَّلین اِنسون، یَعنی آدَم، زینِّه موجود بَوِه»؛ آخرین آدَم، روحی بَوِه گه زندگی دِنِه.

46ولی اوّل روحانی نیمو بَلگی جسمانی بیمو، اَزما روحانی.

47اوّلین اِنسون زمین و خاکی جا وِه؛ دِوّمین اِنسون آسِمونی جا هَسِّه.

48هَمونجور گه خاکی اِنسون دَرِه، اونانیگه خاکی جا هَسّنِه همونجورینِه. هَمونجور گه آسِمونی اِنسون دَرِه، اونانیگه آسمونی جا هَسِّنِه همونجورینِه.

49و هَمونجور گه خاکی اِنسونی شِکل بَوِمی، آسِمونی اِنسونی شِکل هَم وومی.

50اِی بِرارِن، هَینِه شِمارِ گِمِه گه جسم و خون نَتِنِّه خِدایی پادشاهی ای وارث بَوو و اونچی گه از بِین شونِه، نَتِنِّه اونچی گه از بِین نَشونِه ای وارث بَوو.

51گوش هادین! یَتِه رازِ شِمارِ گِمِه: اَما هَمه نَمیرمی بَلگی هَمه تبدیل وومی.

52یَه لَحظه و یَتِه چِش بِهم بَزوئَنی اَنّا، همون موقِه گه آخرین شیپور بَزِه وونِه. وختی شیپوری صدا در اِنِه، مِردِگون زینِّه وونِنِه و دِ از بِین نَشونِنِه، و اَما تبدیل وومی.

53چون هَین تَن گه از بِین شونِه وِنِه هون تَنی گه از بِین نَشونِه رِه دَکِنِه و هَین تَنی گه فانیِه وِنِه هون تَنی گه فانی نیِه رِه دَکِنِه.

54وختی هَین تَن گه از بِین شونِه، هون تَنی گه از بِین نَشونِه رِه دَکِنِه و هَین تَن گه فانیه هون تَنی گه فانی نیِه رِه دَکِنِه، هون موقِه اشعیای پِیغمبری نوشتِه حَیقت رَسِنِه گه گِنِه: «پیروزی، مرگِ بَل دِنِه.»

55«اِی مرگ، تی پیروزی کِجِه دَرِه؟ و اِی مرگ، تی نیش کِجِه دَرِه؟»

56مرگی نیش گِناهه و گِناهی قِوَّت، شریعَتِ.

57ولی خِدارِه شِکر گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریق اَمارِه پیروزی دِنِه.

58پَس، می عزیزِ بِرارِن، پابرجا و پایدار ووئین، هَمِش خِداوندی کارِ ویشتَر و ویشتَر اَنجام هادین، چون دِنِّنی شِمِه زحمت خِداوندی دِلِه بیخِدی نیِه.