1 Corinthians 11

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1پَس، میجا سَرمَخش بَیرین، هَمونجور گه مِن مَسیحی جا سَرمَخش گیرمِه.

2اِسا، شِمِه تعریفِ کِمِّه گه هَمه چی ای دِلِه مِنِه شی یاد اُرِنی و حتّی هون رَسم و رسومایی گه شِمارِ بِسپارسِمِه رِه، حفظ کِنِنی.

3ولی خوایمِه دِنّین گه هر مَردی سَر، مَسیحِ، و هر زَنایی سَر وی مَردیِه و مسیحی سَر خِدائِه.

4هر مَردی گه شی سَرِ بَپوشانِه دِعا یا نَبِوّت هاکِنِه، شی سَرِ بی‌حِرمت هاکِردِه.

5ولی هر زَنایی گه سَرلِخت دِعا یا نَبِوّت هاکِنِه، شی سَرِ بی‌حِرمت هاکِردِه؛ وی هَین کار دِرِس هَینی تَرائه گه شی سَرِ بَتاشی ووئِه.

6چون اگه یَتِه زَنا شی سَرِ لِخت کِنِّه، پَس وِنِه شی می رِه کِتاه هاکِنِه. ولی از اوجِه گه زَنایی سِه عارِ شی می رِه کِتاه هاکِنِه یا بَتاشِه، پَس وِنِه شی سَر یَچی بِلِه.

7مَرد نِنِه شی سَرِ بَپوشانِّه، چون وی خِدایی دیم و جلالِ؛ ولی زَن، مَردی جلالِ.

8چون مَرد، زَنی جا بِوجود نیمو، بَلگی زَن مَردی جا بِوجود بیمو؛

9و مَرد، زَنی سِه خَلق نَوِه، بَلگی زَن، مَردی سِه خلق بَوِه.

10هَینِسه، و فِرشتِگونی خاطری، زَن وِنِه اقتداری جا نِشونی شی سَر دارِه.

11با هَین وِجود، خِداوندی دِلِه، نا زَن، مَردی جا سیوائه، نا مَرد، زَنی جا.

12هَمونجور گه زَن مَردی جا بِوجود بیمو، مَرد هَم زَنی طریقی جا بِوجود اِنِه. و دِشتِه هَین چیا خِدایی جائه.

13شِه قضاوت هاکِنین: زَنی سِه دِرِسِ گه سَرلِخت خِدایی حِضور دِعا هاکِنِه؟

14مَگِه طبیعت شِه شِمارِ یاد نَدِنِه گه اگه یَتِه مَردی بِلَنِ می دارِه، ویسِه عارِ،

15ولی اگه یَتِه زَنا بِلَنِ می دارِه، ویسِه افتخارِ؟ چون بِلَنِ می بَپوشانیَنی سِه زَنِ هادا بَوِه.

16اگه یَنَفَر بَخواد شی سازِ بَزِنِه، وِنِه بُئِم گه اَما و خِدایی کلیساهارِه هَینجور رَسمی دَنیه.

17ولی اونچی گه اَلَن شِمارِ حِکم کِمِّه، اَصلاََ شِمِه تعریفِ نَکِمِّه، چون موقِه ای گه شِما هی وَر جَم وونِنی، فایده گه نارنِه هیچ، ضرر هَم دارنِه.

18اَوَّل هَینگه اِشنُمِه وختی کلیسایی سِه هی وَر جَم وونِنی، شِمِه میِن دِ دَسِگی دَرِه، و هَینِه اَقّدی باور کِمِّه.

19چون وِنِه هَین دِ دَسگی شِمِه میِن دَوو تا هَینجوری اونانیگه شِمِه میِن راساسی ایمون دارِنِه معلوم بَوون.

20موقِه ای گه شِما یَجا هی وَر جَم وونِنی، خِداوندی شُومی بَخاردَنی سِه نیِه.

21چون غذا بَخاردَنی موقِه، هر کِدیم از شِما بدونِ هَینگه یَنَفَر دییَری مِنتظر ووئِه شی شُومِ خارنِه، جوریگه یَنَفَر وَشنی مونِّه، یَت دییَر مَس وونِه.

22مَگِه خِنِه نارِنی گه وی دِلِه بَخارین و بَنوشین؟ یا هَینگه خِدایی کلیسارِه بی حرمت کِنِنی و فقیرِ آدَمنِ کِچیک اِشمارِنی؟ شِمارِ چی بُئِم؟ هَین کاری سِه شِمِه جا تعریف هاکِنِم؟ نا نَکِمِّه.

23چون مِن اونچی گه شِمارِ بِسپارِسِمِه رِه، خِداوندی جا بَیتِمِه، گه عیسای خِداوَند هون شُویی گه وِرِه دِشمنی تسلیم هاکِردِنِه، نونِ بَیتِه

24و شِکر هاکِردِه، گِلی هاکِردِه و بُتِه: «هَینِ می تَن، شِمِسِه. هَینِه می یاد بِجا بیارین.»

25همینجور هَم، بعد از شُوم، پیالِه رِه بَیتِه و بُتِه: «هَین پیالِه، می خونی دِلِه تازه عهدِ. هر کَش گه اونی جا نوشِنِنی، می یاد هَینجور هاکِنین.»

26چون هر وَخت هَین نونِ بَخارین و هَین پیالِه ای جا بَنوشین، خِداوندی بَمِردَنِ اِعلام کِنِنی تا وختی گه دَگِردِه.

27پَس هر کی اونجور گه دِرِس نیِه، نون بَخارِه و خِداوندی پیالِه ای جا بَنوشِه، عیسای خِداوندی خونی خاطری تقصیرکار وونِه.

28هر کی پِش از اونگه نونی جا بَخارِه و پیالِه ای جا بَنوشِه، شِرِه آزمود هاکِنِه.

29چون هر کی بدونِ هَینگه خِداوندی تَنِ تشخیص هادِه، بَخارِه و بَنوشِه، در اَصل شی محکومیتِ بَخاردِه و بَنوشیِه.

30هَینِسِئِه گه شِمِه جا، خِیلیا ضعیف و مریضنِه و بعضیا هَم بَمِردِنِه.

31ولی اگه شیسِه حِکم کِردِمی، اَمِسِه هَم حِکم نَوونِسِه.

32ولی هون موقِه گه خِداوَند اَمِه سَر حکم کِنِّه، اَدب وومی تا دِنیایی هَمرا مَحکوم نَووئیم.

33پَس اِی می بِرارِن، وختی بَخاردَنی سِه هی وَر جَم وونِنی، هَمدِیَری مِنتظر بَمونین.

34اگه یَنفرِ وَشنیِه، شی خِنِه ای دِلِه غذا بَخارِه تا شِمِه هی وَر جَم بَووئن محکومیتی باعث نَوو. وختی شِمِه وَر بیئم، بَقیِه چیایی خَوَری گِمِه گه چی هاکِنین.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →