Hebrews 2

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1پَس اَمِه حواس وِنِه اونچی گه بِشنُسِمی رِه ویشتَر بَمونِّه، نَکِنِه گه اونی جا مِنحرف بَووئیم.

2چون، از اوجِه گه هون پیغِمی گه فِرشتِگونی طریق اعلام بَوِه، ثابت بَوِه گه قابلِ اطمینانِ، و هر تقصیر و نااطاعتی به حق جَزا گیتِه،

3اگه اَما هَینجور گَتِه نجاتی جا غافِل ووئیم، چِتی اونی جَزایی جا دَربوریم؟ هَین نِجات اَوَّل خِداوندی طریقی جا اعلام بَوِه و اَزما اونِنی طریق گه اونِه بِشنُسِنِه اَمِنِه ثابت بَوِه،

4هَمونجور گه خِداهَم جورواجورِ نِشونِه ها و عَجیب و غریبِ معجِزات و روح القدسی عَطاها گه طبقِ شی اِرادِه دِنِه، هون نِجاتِ گِواهی هادا.

5چون خِدا هون دِنیایی گه اِنِه و اَما اونی جا گَب زَمّی رِه، فرشتگونی مِطیع نَکِردِه

6یَجا، مزموری کیتابی دِلِه شهادت هادا بَوِه گه: «اِنسون چیِه گه وی فکر دَووئی، یا اِنسونی ریکا، گه وِره اَهمّیت هادی؟

7تو وِرِه یه مِدّت فِرشتِگونی جا پست تَر هاکِردی، جلال و حِرمتی تاجِ وی سَر بِشتی

8و هَمه چیرِه وی لینگی بِن وی مِطیع هاکِردی.» اِسا گه خِدا هَمه چیرِه وی مِطیع هاکِردِه، هیچیِه بِجا نِشتِه گه وی مِطیع نَوو. اِسا، حَلا هَمه چیرِه وی مِطیع نَویمّی.

9ولی اَما وِرِه گه یَه مِدّت فرشتگونی جا پَست تَر وِه، ویمّی، یَعنی عیسی رِه، گه مرگی عذابی خاطری، جلال و حِرمتی تاجِ وی سَر بِشتِنِه، تا خِدایی فیضی طریق، هَمه ای سِه بَمِردنی طَعمِ مِزِه هاکِنِه.

10چون هَین دِرِس و بِجا وِه گه خِدا، گه هَمه چی ویسِه و وی طریقی جا وِجود دارنِه، هَینِسه گه خِیلی ریک ریکارِه جلالی سِه بَرِسانِه، وِنِه وشونی نجاتی بانی رِه عذابی راهی دِلِه کامِل هاکِنِه.

11چون ویگه تقدیس کِنِّه و اونانیگه تقدیس وونِنِه، هَمه یَتِه سَرچشمه دارِنِه. چون عیسی عار نارنِه گه وِشونِه بِرار بَخونِّه.

12هَمونجور گه مزموری کیتاب گِنِه: «تی اِسمِ، شی بِرارنِ اِعلام کِمِّه؛ و جماعتی میِن، تی حمد و ثنارِه خومِّه.»

13و اَی هَم اِشعیای پِیغمبری کیتابی دِلِه گِنِه: «مِن وِرِه تَوکِل کِمِّه.» و اَی هَم گِنِه: «هارِش، مِن و وَچیلِه ای گه خِدا مِنِه هادا.»

14پس از اوجِه گه وَچیلِه جسم و خونی دِلِه شَریکِنِه، وی شِه هَم هَین چیایی دِلِه شَریک بَوِه تا مرگی راهی دِلِه، اونیگه مرگی قِدرتِ دارنِه، یَعنی ابلیسِ نابود هاکِنِه،

15و دِشتِه اونانیگه مرگی ترسی خاطری، دِشتِه شی عِمرِ اَسیری بَکِشینِه، آزاد هاکِنِه.

16چون راساسی وی فِرشتِگونِ کِمک نَکِنِه، بَلگی وی، ابراهیمی نسلِ کِمَک کِنِّه.

17پس لازم وِه گه وی هر لحاظی جا شی بِرارِنی تَرا بَوو تا هینجوری خِدایی خِدمتی دِلِه یَتِه بخشنده و وفادارِ کاهنِ اعظم ووئه تا مَردِنی گِناهنی بَخشیدِه بَووئنی سِه کَفّارِه هادِه.

18چون وی شِه، موقِه ای گه آزمود بَوِه عذاب بَکِشیِه و بَتنِّه اونانیگه آزمود وونِنِه رِه، کِمَک هاکِنِه.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →