Hebrews 6

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1پَس بیئین مسیحی اوّلین تعلیمارِه پِشتِ سَر بِلّیم و بالِغ بَووئنی سمت پِش بوریم. اَما نِنِه یَکش دییَر پِیِ توبِه هاکردن و بیخِدی کارا و خِدارِه ایمون داشتن،

2و غسلِ تعمیدهایی یاد هادائن، دَسگذاری‌ها، مردگونی جا زینِّه بَووئَن و اَبَدی داوری رِه بِلیم.

3اگه خِدا اجازه هادِه، هَین کارَم کِمّی.

4چون اونانیگه یَکَش نورانی بَوِنِه، اونانیگه آسِمونی هَدیه رِه مِزِه هاکِردِنِه و روح القُدُسی دِلِه شَریک بَوِنِه

5و خِدایی کلامی خِبی و آینده ای دورانی قِوّتایی طعمِ مِزِه هاکردِنِه،

6و اگه ایمونی جا دیم بَخارِن، دِ نَوونِه وِشونِه از اوّل توبه ای سِه بیارِن، چونگه وِشون اَی هَم شی ضرر، خِدایی ریکارِه صلیب کَشِنِنِه و وِرِه هَمه ای وَر بی‌حِرمت کنِنِه.

7اگه یَتِه زمین، وارِشی گه ویشترِ موقِه اونی سَر وارنِه رِه تَنچینِه و اونانیسِه گه وِشونی خاطری دَکاشت بَوِه خِبِ مَحصول بار بیارِه، خِدایی جا بَرکَت گیرنِه.

8ولی اگه لَم تَلی بار بیارِه، بی اِرزِشِ زمینِ و نزیکِ گه لعنت بَوو و سَرآخَر بَسوجانی وونِه.

9اِی عَزیزِن، هر چَن هینجور گَب زَمّی، ولی شِمِه خَوَری اطمینان دارمی گه خِیلی بِهترِ چیا گه نِجاتی سِئه، شِمِه نصیب وونِه.

10چون خِدا بی انصاف نیِه گه شِمِه کار و مِحبتی گه وی اِسمی خاطری مِقَدَّسینی خِدمتی دِله هَم هادانی رِه یاد هاکِنِه. هَمونجور گه حَلا هَم دِ کِنِنی.

11اَمِه آرِزو هَین وِه گه هر‌ کدیم از شِما تا آخر هَین غیرتِ هَم هادین تا شِمِه اِمید کامِلاً آشکار بَوو.

12تا تَمبَل نَووئین، بَلگی شِمِه سَرمَخش اونانی ووئن گه ایمون و صبری هَمرا وعده‌هایی وارِث وونِنِه.

13هون موقِه گه خِدا ابراهیمِ وَعدِه هادا، چون هیچکس ویجا گَتتَر دَنیوِه گه وی سَر قَسَم بَخارِه، پَس شی سَر قَسَم بَخارده

14و بُتِه: «راساسی تِرِه بَرکَت دِمِه و تِرِه زیاد کِمِّه.»

15و هَینجوری، ابراهیم بعد از اونگه صبری هَمرا اِنتِظار بَکِشیِه، وَعده رِه بِدس بیاردِه.

16چون مَردِن هون کسی سَر قَسَم خارِنِه گه وِشونی جا گَتتَرِ، و دِشتِه وِشونی جَر و بحثایی دِلِه، قسمی دَنیِه گه سرآخر وِشونی گَبارِه ثابت هاکِنِه.

17پس هون موقِه گه خِدا خوایسِه ویشتَر هَم هادِه گه وارِثِنی سِه وی وعده عوض نَوونِه، هونِه، قَسمی هَمرا ضمانت هاکِردِه،

18تا دِ چی ای طریق گه عوض نَوونِه، و مَحالِ گه خِدا اونِنی خَوَری دِرو بَزنِه، اَما گه پناه بیاردنی سِه فِرار هاکِردمی، خِیلی دلگرمی داشتمی تا هون اِمیدی گه اَمِه پِش بِشتِنِه رِه، قائِم داریم.

19هَین اِمید، اَمِه جانی سِه یَتِه لنگری تَرائه گه قِرص و مِطمئنِ، اِمیدی گه کیمه ای پرده ای هون طرف شونِه، هون دَرونی جایگاه، به قُدس الاقداس.

20هون جایی گه عیسی اَمِه جا پِشتر و اَمِسِه دِلِه بوردِه؛ و تا اَبَد کاهن اعظم بَوِه، مِلْکیصِدِقی رَدِه ای دِلِه.

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →