Matthew 17

Polish NPD

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1Sześć dni później Jezus, udając się na wysoką górę w odludnym miejscu, zabrał ze sobą Piotra, Jakuba oraz jego brata, Jana.

2Tam, na ich oczach, doznał przemiany – Jego twarz zajaśniała niczym słońce, a szaty zalśniły niezwykłą bielą.

3Ujrzeli również Mojżesza i Eliasza rozmawiających z Jezusem.

4Piotr, swoim zwyczajem, wtrącił się do rozmowy, mówiąc: — PANIE, dobrze się stało, że wziąłeś nas tu ze sobą! Jeśli chcesz, to zaraz postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.

5Gdy to mówił, pojawił się świetlisty obłok, który zasłonił rozmawiających, i z którego rozległ się Głos: — Ten jedynie jest moim Synem umiłowanym, w którym złożyłem całość moich planów. Jemu bądźcie posłuszni!

6Słysząc to, uczniowie, zdjęci wielką bojaźnią, padli na twarze.

7Chwilę później Jezus, trącając ich, powiedział: — Wstańcie i nie bójcie się!

8Kiedy podnieśli wzrok, nie widzieli już nikogo z wyjątkiem samego Jezusa.

9Gdy schodzili z góry, Jezus zabronił im mówić o tym, co widzieli, do czasu, aż On, Syn człowieczy, zmartwychwstanie.

10Wtedy zadali Mu pytanie: — PANIE, uczeni w Piśmie twierdzą, że zanim nastąpi zmartwychwstanie, wpierw musi pojawić się wielki prorok podobny do Eliasza. Powiedz nam, kiedy się to stanie?

11Jezus, odpowiadając, tak im rzekł: — To prawda. Pisma zapowiadają, że będzie posłany prorok, jak Eliasz, by wezwać lud do odnowy myślenia.

12Ja zaś wam mówię, iż prorok ten już przyszedł, lecz nie został rozpoznany. W końcu zrobili z nim, co chcieli. Tak samo jak on, ja – Syn człowieczy – zostanę umęczony.

13Wówczas uczniowie zrozumieli, że mówił o Janie Chrzcicielu.

14Kiedy zeszli z góry, znów zostali otoczeni przez tłumy. W pewnym momencie jakiś człowiek, przecisnąwszy się do Jezusa, padł przed Nim na kolana

15i zawołał: — PANIE, zlituj się nad moim synem, gdyż zachowuje się jak szalony i bardzo cierpi z tego powodu. Często wpada w ogień oraz w wodę.

16Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz nie byli w stanie go uzdrowić.

17Jezus tylko westchnął i rzekł: — O, jak bardzo brakuje wam ufności do Boga! Jak długo jeszcze będę musiał tu przebywać i was znosić? Przynieście go tutaj!

18Zaraz potem Jezus skarcił demona, a ten natychmiast opuścił chłopca, który w jednej chwili został uzdrowiony.

19Później, na osobności, uczniowie spytali Jezusa: — Dlaczego my nie mogliśmy usunąć tego ducha?.

20On zaś tak im odpowiedział: — Z powodu niedostatków w waszym zaufaniu do Najwyższego. Zapewniam was, że gdyby wasza ufność do Boga, choćby początkowo mała, rosła jednak tak szybko, jak gorczyca z maleńkiego ziarna, to gdybyście jakiejkolwiek potędze duchowej powiedzieli: „Zabieraj się stąd precz”, ona natychmiast byłaby wam posłuszna, gdyż nie potrafiłaby się wam przeciwstawić!

21Tego rodzaju duchów nie można bowiem usunąć inaczej niż ufną modlitwą i postem.

22Zaraz po tej rozmowie wyruszyli do Galilei. W drodze Jezus mówił do uczniów: — Już niedługo ja, Syn człowieczy, zostanę wydany w ręce pewnych ludzi,

23którzy mnie zabiją. Jednak trzeciego dnia zmartwychwstanę. Uczniowie bardzo się tym zasmucili.

24Kiedy dotarli do Kafarnaum, do Piotra podeszli poborcy podatku świątynnego i, napierając, spytali: — A co z waszym nauczycielem? Czyżby on uchylał się od zapłaty podatku świątynnego?

25Piotr odparł natychmiast: — Wcale nie! I zaraz pobiegł do domu. Gdy Jezus tam przybył, uprzedził go, mówiąc: — Szymonie, jak myślisz, od kogo ziemscy władcy pobierają opłaty i podatki: od swoich dzieci czy od obcych?

26Ten rzekł: — Od obcych. Wówczas Jezus powiedział: — A więc synowie są wolni od tego typu obciążeń!

27Będąc jednak synami Królestwa, musimy wiedzieć, co czynić, by nie pobudzać innych do postępowania niezgodnego z ich sumieniem. Dlatego idź nad jezioro, zarzuć wędkę i weź pierwszą wyciągniętą rybę. Gdy otworzysz jej pyszczek, znajdziesz tam monetę. Weź ją i daj im – za mnie i za siebie.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →