2 Corinthians 1

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

Jump to: Chapter 2 →

1Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z woli Bożej, i Tymoteusz, brat, zgromadzeniu Boga, które jest w Koryncie, wraz ze wszystkimi świętymi, którzy są w całej Achai:

2Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

3Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy,

4który nas pociesza we wszelkim naszym ucisku, abyśmy my byli w stanie pocieszać tych, którzy są we wszelkim ucisku, tą pociechą, którą sami zostaliśmy pocieszeni przez Boga.

5Gdyż tak jak obfitują cierpienia Chrystusa względem nas, tak przez Chrystusa obfituje nasza pociecha.

6Jeśli zaś jesteśmy uciskani, to dla waszej pociechy i zbawienia; jeśli jesteśmy pocieszani, to dla waszej pociechy, działającej w wytrwałości [pośród] tych samych cierpień, których i my doznajemy;

7a nasza nadzieja co do was jest mocna, gdyż wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak i pociechy.

8Nie chcemy bowiem, abyście byli nieświadomi, bracia, co do naszego ucisku, do którego doszło w Azji, że do niemożliwości, ponad [naszą] moc byliśmy obciążeni, tak że byliśmy całkowicie niepewni nawet, czy przeżyjemy;

9tak, sami w sobie wystawiliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie byli [ludźmi], którzy spolegli na sobie samych, ale na Bogu, który wzbudza umarłych,

10który od tak pewnej śmierci uchronił nas i uchroni – w którym pokładamy nadzieję, że jeszcze uchroni,

11przy waszym też współdziałaniu w modlitwie o nas, aby z wielu ust popłynęły podziękowania za nas, za udzielony nam dar łaski.

12To bowiem jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia, że zachowywaliśmy się w świecie, a tym bardziej względem was, w prostocie i szczerości Boga, nie w zmysłowej mądrości – lecz w łasce Boga.

13Nie piszemy wam bowiem niczego innego, jak tylko to, co czytacie i co rozumiecie, a mam nadzieję, że całkowicie zrozumiecie,

14jak i poznaliście nas po części, że jestem waszą chlubą, podobnie jak wy naszą – w dniu naszego Pana Jezusa.

15W takim przeświadczeniu postanowiłem już wcześniej przyjść do was, abyście dostąpili powtórnej łaski,

16od was przejść do Macedonii, a z Macedonii znów przyjść do was, abyście wy mnie wyprawili do Judei.

17Czy więc tego pragnąc, poczynałem sobie lekkomyślnie? Albo czy planując, planuję według ciała, tak że moje „tak, tak” jest jednocześnie „nie, nie”?

18Wierny jednak jest Bóg, tak że nasze słowo do was nie jest „tak”, a zarazem „nie”.

19Gdyż Syn Boży, Jezus Chrystus, który został przez nas pośród was ogłoszony, przeze mnie, Sylwana i Tymoteusza, nie stał się „tak” i „nie”, ale dokonało się w Nim „tak”.

20Bo ile tylko jest obietnic Bożych, w Nim [mają swoje] „tak”; dlatego też przez Niego mówimy „Amen” dla chwały Bożej.

21Tym zaś, który utwierdza nas wraz z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg;

22On też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do naszych serc.

23Ja zaś przywołuję sobie Boga na świadka mojej duszy, że nie przybyłem do Koryntu dlatego, że was oszczędzam.

24Nie że jesteśmy panami waszej wiary, lecz jesteśmy współpracownikami waszej radości; w wierze bowiem stanęliście.

Jump to: Chapter 2 →