2 Corinthians 5

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Wiemy bowiem, że kiedy namiot tego naszego ziemskiego mieszkania ulegnie rozpadowi, mamy budowlę od Boga, mieszkanie zbudowane nie rękoma, wieczne – w niebie.

2Bo też w tym wzdychamy, tęskniąc, by przyoblec nasze mieszkanie z nieba,

3jeśli rzeczywiście, rozebrawszy się, nie zostaniemy znalezieni nadzy.

4Bo też, jako przebywający w tym namiocie, wzdychamy obciążeni, ponieważ nie chcemy rozebrania się, lecz przyobleczenia się – aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie.

5A tym, który nas do tego właśnie przysposobił, jest Bóg, który dał nam zadatek Ducha.

6Zawsze zatem ufni i świadomi, że mieszkając w ciele, jesteśmy z dala od Pana –

7wiarą bowiem żyjemy, nie tym, co widzialne –

8ufamy, choć wolelibyśmy raczej wyprowadzić się z ciała i zamieszkać u Pana.

9Stąd też dążymy, aby – czy mieszkając, czy wyprowadzając się – Jemu być miłymi.

10Wszystkich nas bowiem czeka ujawnienie [własnych spraw] przed trybunałem Chrystusa, aby każdy odebrał sobie [zapłatę] za to, czego dokonał za sprawą ciała – czy to dobrego, czy złego.

11Znając zatem bojaźń Pana, przekonujemy ludzi; dla Boga wszystko w nas jest jawne; spodziewam się, że jawne jest też w waszych sumieniach.

12Nie polecamy wam siebie ponownie, lecz dajemy wam sposobność do chluby z powodu nas, abyście mieli [coś] przeciw tym, którzy chlubią się tym, co zewnętrzne, a nie [tym, co] w sercu.

13Bo jeśli szalejemy, to dla Boga, a jeśli jesteśmy przy zdrowych zmysłach – to dla was.

14Gdyż miłość Chrystusa przynagla nas, którzy stwierdziliśmy, że Jeden zamiast wszystkich umarł, a zatem wszyscy umarli;

15a umarł zamiast wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie żyli, ale dla Tego, który zamiast nich umarł i został wzbudzony.

16Tak więc my od teraz nie znamy nikogo według ciała; i jeśli nawet Chrystusa poznaliśmy według ciała, od teraz [Go tak] już nie znamy.

17Jeśli więc ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło – i nastało nowe!

18A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Chrystusa i powierzył nam posługę pojednania,

19jako że Bóg w Chrystusie świat z sobą pojednuje, nie zaliczając im ich upadków, i zlecił nam Słowo pojednania.

20W miejsce Chrystusa niesiemy więc poselstwo, jakby [samego] Boga, który przez nas wzywa; w miejsce Chrystusa błagamy: Dajcie się pojednać z Bogiem.

21[On] Tego, który nie poznał grzechu, zamiast nas uczynił grzechem, abyśmy my w Nim stali się sprawiedliwością Boga.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →