2 Corinthians 11

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1O, gdybyście mogli znieść odrobinę mojej głupoty – a właściwie mnie znosicie.

2Bo jestem o was zazdrosny Bożą zazdrością; gdyż poślubiłem was jednemu mężowi, aby stawić przed Chrystusem dziewicę czystą,

3obawiam się jednak, czy w jakiś sposób – podobnie jak wąż zwiódł Ewę swoją przebiegłością – wasze myśli nie zostały skażone [i odwiedzione] od szczerości i czystości względem Chrystusa.

4Bo gdy przychodzi ktoś inny, głosi Jezusa, którego nie głosiliśmy, lub przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie [to] wspaniale.

5Otóż uważam, że w niczym nie ustępuję tym arcyapostołom.

6Jeśli nawet jestem prostakiem w słowie, to jednak nie w poznaniu – przecież we wszystkim postępowaliśmy względem was całkowicie jawnie.

7Czy popełniłem grzech, poniżając siebie, abyście wy byli wywyższeni, że za darmo głosiłem wam ewangelię?

8Inne zgromadzenia złupiłem, przyjmując wsparcie, aby wam służyć,

9a gdy przebywając u was, znajdowałem się w niedostatku, nikogo nie obciążałem; gdyż mój brak uzupełnili bracia, którzy przybyli z Macedonii; i w niczym nie byłem ciężarem – tego strzegłem i będę strzegł.

10Jest we mnie prawda Chrystusa, że w granicach Achai ta chluba nie zostanie mi zabrana.

11Dlaczego? Że was nie kocham? Bóg to wie!

12A czynię to, i będę czynił, aby odciąć podstawę tym, którzy chcą podstawy, by w tym, czym się chlubią, mogli się okazać takimi jak my.

13Bo oni są fałszywymi apostołami, nieuczciwymi pracownikami, podszywającymi się pod apostołów Chrystusa.

14I nic dziwnego; sam bowiem szatan podszywa się pod anioła światłości.

15Nic więc wielkiego, jeśli i jego posługacze podszywają się pod posługujących sprawiedliwości – ich koniec będzie zgodny z ich czynami.

16Znów mówię: Niech mnie nikt nie uważa za głupiego; jeśli zaś nie, to przyjmijcie mnie jako głupiego, abym i ja mógł się nieco pochlubić.

17To, co mówię, mówię nie po myśli Pana, lecz jakby w głupocie – w tej podstawie do chluby.

18Ponieważ tak wielu chlubi się według ciała, i ja będę się chlubił.

19Bo jako mądrzy z przyjemnością znosicie głupich!

20Znosicie bowiem, gdy was ktoś zniewala, gdy ktoś objada, gdy ktoś nabiera, gdy się ktoś wynosi, gdy was ktoś po twarzy bije.

21Ze wstydem mówię: w tym my byliśmy słabi. Jeśli ktoś w czymś jest odważny – w głupocie to mówię – to i ja się ośmielam.

22Hebrajczykami są? Ja także. Izraelitami są? Ja także. Nasieniem Abrahama są? Ja także.

23Sługami Chrystusa są? Jako obłąkany mówię: tym bardziej ja – więcej [zaznałem] trudów, częściej byłem w więzieniach, ponad miarę poddawano mnie chłostom, często [bywałem] w śmiertelnych niebezpieczeństwach.

24Od Żydów otrzymałem pięć razy po czterdzieści bez jednego,

25trzy razy byłem chłostany, raz ukamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej.

26Często [bywałem] w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach ze strony rodaków, w niebezpieczeństwach ze strony pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach między fałszywymi braćmi.

27W trudzie i znoju, często w bezsennych nocach, w głodzie i pragnieniu, często w postach, na zimnie i w nagości.

28Poza tymi sprawami zewnętrznymi pozostaje moja codzienna odpowiedzialność, troska o wszystkie zgromadzenia.

29Kto słabnie, a [ja] nie słabnę? Kto wywołuje skandale, a [ja] nie płonę?

30Jeśli muszę się chlubić, to będę się chlubił z mojej słabości.

31Bóg i Ojciec Pana Jezusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.

32W Damaszku etnarcha króla Aretasa wystawił warty w mieście Damasceńczyków, aby mnie schwytać,

33lecz spuszczono mnie w koszu przez okienko w murze i uszedłem jego rąk.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →