2 Timothy 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Пас ту, эй фарзандам, бо файзе ки дар Масеҳ Исо аст, зӯрманд бош.

2Ва он чиро, ки аз ман дар ҳузури шоҳидони бисёр шунидаӣ, ба одамони бовариноке супор, ки аз ӯҳдаи таълим додани дигарон низ бароянд.

3Пас ту чун сарбози неки Исои Масеҳ ба азобҳо тоб овар.

4Ҳеҷ сарбоз худро бо корҳои рӯзгор банд намекунад, то ба фармондеҳ писанд афтад.

5Ва агар касе паҳлавонӣ кунад ҳам, соҳиби тоҷ намешавад, агар аз рӯи қоида паҳлавонӣ накарда бошад.

6Зироаткори меҳнаткаш бояд аввалин шахс бошад, ки аз ҳосил баҳра мебарад.

7Дар бораи он чи мегӯям, фикр кун, ва Худованд дар ҳама чиз ба ту фаҳм диҳад.

8Исои Масеҳро дар ёд нигоҳ дор, ки аз насли Довуд буд, ва аз мурдагон бархест; ин аст Инҷили ман,

9ки барои он, чун бадкоре, то ба ҳадди занҷир азоб мекашам, аммо каломи Худо занҷирбанд нест.

10Бинобар ин ман ба ҳар чиз ба хотири интихобшудагон тоб меоварам, то онҳо низ наҷотеро, ки дар Масеҳ Исо аст, бо ҷалоли абадӣ ба даст оваранд.

11Ин сухан боварибахш аст: Агар бо Ӯ мурдаем, Бо Ӯ зиндагӣ ҳам хоҳем кард;

12Агар тоб оварем, Бо Ӯ ҳукмронӣ ҳам хоҳем кард; Агар инкор кунем, Ӯ низ моро инкор хоҳад кард;

13Агар мо бевафо бошем, Ӯ вафодор мемонад; Худро инкор карда наметавонад.

14Ҳаминро хотиррасон карда, ба ҳузури Худованд онҳоро қасам деҳ, ки дар бораи калимаҳо мунозира накунанд, ки он ҳеҷ фоида намебахшад, балки шунавандагонро гумроҳ месозад.

15Саъю кӯшиш намо, ки худро ба Худо муносиб нишон диҳӣ, ҳамчун коркуне ки аз кор хиҷил намешавад ва каломи ростиро дуруст таълим медиҳад.

16Вале аз беҳудагӯии худобехабарона канорагирӣ намо; зеро ин кор мардумро боз ҳам зиёдтар аз Худо дур мекунад,

17ва суханашон чун мараз паҳн мешавад. Дар миёни онҳо Ҳименоюс ва Филитус ҳастанд,

18ки аз ростӣ дур шуда, мегӯянд, ки “растохез аллакай воқеъ шудааст”, ва имони баъзе касонро хароб мекунанд.

19Аммо бунёди мустаҳками Худо пойдор аст ва чунин мӯҳре дорад: “Худованд касони Худро мешиносад”; ва “Ҳар кӣ номи Худовандро хонад, аз беинсофӣ канорагирӣ намояд”.

20Вале дар хонаи калон на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки чӯбин ва гилин ҳам ҳастанд: баъзе барои истифодаи иззатнок, ва баъзе барои истифодаи одӣ.

21Пас, агар касе худро аз инҳо пок кунад, зарфе барои истифодаи иззатнок мешавад: муқаддас ва фоиданок барои соҳибаш, тайёр ба ҳар кори нек.

22Аз майлҳои ҷавонӣ гурез ва бо онҳое ки Худовандро бо дили пок мехонанд, аз пайи росткорӣ, имон, муҳаббат ва осоиш рав.

23Аз баҳсҳои аблаҳона ва бехирадона канорагирӣ намо, чун медонӣ, ки онҳо ҷанҷолҳоро ба вуҷуд меоваранд;

24лекин бандаи Худованд набояд ҷанҷол кунад, балки бо ҳама меҳрубон, омӯзгор ва пуртоқат бошад,

25бо нармдилӣ мухолифонро насиҳат диҳад, ки шояд Худо ато кунад, ки онҳо тавба карда, ба дониши ростӣ расанд,

26ва аз доми иблис, ки онҳоро асири хости худ гардондааст, раҳоӣ ёбанд.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →