Colossians 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Зеро мехоҳам донед, ки ман чӣ гуна барои шумо ва барои касоне ки дар Лоудикия мебошанд, ва барои ҳамаи онҳое ки рӯи маро ҷисман надидаанд, ҷидду ҷаҳд мекунам,

2то дилҳои онҳо тасаллӣ ёфта, барои ҳар сарвати фаҳми дилпурона дар муҳаббат пайванд шаванд, то сирри Худои Падар ва Масеҳро донанд,

3ки дар Ӯ ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш ниҳон мебошанд.

4Ва инро ман барои он мегӯям, ки ҳеҷ кас шуморо бо суханони дилфиреб гумроҳ накунад.

5Зеро, агарчи ҷисман ғоибам, рӯҳан бо шумо мебошам, ва тартиби шумо ва имони пойдори шуморо дар Масеҳ дида, шодӣ мекунам.

6Пас, ҳамон тавре ки Масеҳ Исои Худовандро қабул кардаед, дар Ӯ рафтор намоед,

7ки дар Ӯ реша давонда ва бино ёфта, дар имон мустаҳкам шудаед, чунон ки таълим гирифтаед ва шукри зиёде дар он мегӯед.

8Бохабар бошед, ки касе шуморо бо фалсафа ва фиреби пуч, ки мувофиқи ривояти инсонӣ, мувофиқи қоидаҳои ҷаҳон, на мувофиқи Масеҳ аст, асир накунад.

9Зеро дар Ӯ тамоми пуррагии Илоҳият ҷисман сокин аст,

10ва шумо дар Ӯ пуррагӣ доред, ки Ӯ сари ҳар сарварӣ ва қудрат аст;

11ва дар Ӯ шумо хатна шудаед, /вале/ на ба хатнае ки бо дасти одамизод карда шудааст, /балки/ ба хатнаи Масеҳ, ки бадани гуноҳолуди ҷисмониро канор мегузорад,

12ки бо Ӯ дар таъмид гӯронда шудаед ва дар Ӯ бархезонда шудаед ба воситаи имон ба қуввати Худо, ки Ӯро аз мурдагон бархезонд.

13Ва шуморо, ки дар хатоҳо ва дар бехатнагии ҷисми худ мурда будед, бо Ӯ зинда кард, чунки ҳамаи хатоҳотонро бахшид;

14ва он айбномаро, ки бо фаризаҳо моро маҳкум менамуд ва бар зидди мо буд, Ӯ хат зад ва онро бар салиб мехкӯб карда, аз миён бардошт;

15ва сарвариҳо ва қудратҳоро аз қувват маҳрум сохта, гирифтори шармандагӣ кард ва дар салиб бар онҳо дастболо шуд.

16Пас, бигзор касе шуморо барои хӯрок ё нӯшокӣ, ё барои риояи ид, ё навмоҳ, ё шанбе ҳукм накунад:

17инҳо сояи чизҳои оянда мебошанд, аммо бадан аз они Масеҳ аст.

18Касе шуморо бо шавқ ба хоксорӣ ва парастиши фариштаҳо аз мукофот маҳрум накунад, дар ҳоле ки вай ба чизҳои надидааш мудохила менамояд ва аз фикри ҷисмониаш беҳуда мағрур аст,

19ва робитаи худро аз сари /бадан/ буридааст, /аз саре/ ки тамоми бадан ба воситаи пайвандҳо ва бандҳо қувват гирифта ва пайваст гардида, нашъунамо меёбад ба нашъунамое ки аз Худост.

20Агар шумо бо Масеҳ нисбат ба қоидаҳои ҷаҳон мурда бошед, чаро, монанди онҳое ки дар ҷаҳон зиндагӣ мекунанд, фаризаҳои:

21“нарас”, “начаш”, “даст назан”-ро пайравӣ менамоед,

22дар ҳоле ки ҳамаи инҳо ба чизҳое дахл доранд, ки бо истифода аз байн мераванд, зеро бар фармудаҳо ва таълимотҳои инсонӣ бино шудаанд?

23Инҳо дар ибодати худсарона, хоксорӣ ва озори бадан ҳамчун ҳикмат менамоянд, лекин фоида надоранд ва /фақат/ барои қонеъ гардондани ҷисм мебошанд.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →