Colossians 3

Tajik NT 1999

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Пас, чун бо Масеҳ бархезонда шудаед, он чиро, ки дар болост, биҷӯед, ки он ҷо Масеҳ аз дасти рости Худо нишастааст.

2Дар бораи он чи дар болост, фикр кунед, на дар бораи он чи бар замин аст.

3Зеро мурдаед, ва зиндагии шумо бо Масеҳ дар Худо ниҳон аст.

4Ҳангоме Масеҳ, ки зиндагии мост, аён шавад, шумо низ бо Ӯ дар ҷалол аён мешавед.

5Пас, узвҳои заминии худро: фосиқӣ, нопокӣ, ҳавою ҳавас, майли бад ва тамаъро, ки он бутпарастист, кушед,

6ки барои онҳо ғазаби Худо бар мардуми беитоат меояд,

7ки шумо низ як вақте дар онҳо рафтор мекардед, ҳангоме ки дар миёни онҳо мезистед.

8Аммо акнун шумо ҳамаи инҳоро: ғазаб, хашм, кина, бадгӯӣ ва суханони зишти даҳонатонро тарк намоед.

9Ба якдигар дурӯғ нагӯед, зеро одами кӯҳнаро бо амалҳои вай аз худ бадар кардаед

10ва одами навро дар бар кардаед, ки вай дар дониш ба сурати Офарандаи худ нав мешавад,

11ки дар он ҷо на юнонӣ ҳаст, на яҳудӣ, на хатна, на бехатнагӣ, на барбар, на сакоӣ, на ғулом ва на озод, балки Масеҳ ҳама чиз ва дар ҳама чиз аст.

12Пас, ҳамчун интихобшудагони муқаддас ва дӯстдоштаи Худо, дилсӯзӣ, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, нармдилӣ ва пурсабриро дар бар кунед,

13ва ба ҳамдигар тоқат кунед ва якдигарро бахшед, агар касе аз дигаре ранҷида бошад: чунон ки Масеҳ шуморо бахшидааст, шумо низ чунин /кунед/.

14Ва ба болои ҳамаи ин муҳаббатро дар бар кунед, ки он камарбанди камол аст.

15Ва осоиши Худо дар дилҳои шумо ҳукмфармо бошад, ки ба он дар як бадан даъват шудаед; ва шукргузор бошед.

16Каломи Масеҳ андаруни шумо ба фаровонӣ ва ба ҳамаи ҳикмат сокин шавад, ва якдигарро бо таронаҳои Забур, сурудҳои ситоишӣ ва рӯҳонӣ таълим диҳед ва насиҳат кунед, ва бо сипосгузорӣ дар дилҳои худ барои Худованд сароед.

17Ва ҳар он чи дар гуфтор ё кирдор мекунед, ҳамаашро ба номи Худованд Исо ба ҷо оваред ва ба воситаи Ӯ Худои Падарро шукр гӯед.

18Эй занон, ба шавҳарони худ фармонбардор бошед, чунон ки дар Худованд шоиста аст.

19Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред ва ба онҳо тундӣ накунед.

20Эй фарзандон, ба падару модарони худ дар ҳама чиз итоат намоед, зеро ин писандидаи Худованд аст.

21Эй падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, ки мабодо дилхунук шаванд.

22Эй ғуломон, ба хоҷаҳои заминии худ дар ҳама чиз итоат намоед, на бо хизматгузории зоҳирӣ, ҳамчун одампарастон, балки бо содадилӣ ва бо тарси Худо.

23Ва ҳар он чи мекунед, аз ҷону дил ба ҷо оваред, монанди он ки барои Худованд бошад, на барои одамон,

24чун медонед, ки аз Худованд меросро подош мегиред, зеро Масеҳи Худовандро бандагӣ менамоед.

25Ва ҳар кӣ ноинсофӣ мекунад, мувофиқи ноинсофии худ сазо мегирад; ва рӯйбинӣ нест.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →