Philippians 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Павлус ва Тимотиюс, бандагони Исои Масеҳ, ба ҳамаи муқаддасон дар Масеҳ Исо, ки дар Филиппӣ мебошанд, бо нигаҳбонон ва хизматгузорон:

2Файз ва осоиш аз ҷониби Худо, Падари мо, ва Худованд Исои Масеҳ бар шумо бод.

3Ҳар боре ки шуморо ёд мекунам, Худои худро шукр мегӯям

4ва ҳамеша дар ҳар дуои худ барои ҳамаи шумо бо шодӣ дуо мегӯям,

5барои иштироки шумо дар башорат аз рӯзи аввал то ҳол,

6ва дилпурам, ки Ӯ ки дар шумо кори хайрро сар кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом мерасонад;

7чунон ки маро сазовор аст дар бораи ҳамаи шумо ҳамин гуна фикр кунам, чунки шумо дар дили ман ҷойгир шудаед, ки ҳам дар занҷирҳоям ва ҳам дар муҳофизату исботи Инҷил ҳамаатон шарики ман дар файз ҳастед.

8Худо маро шоҳид аст, ки ман бо меҳри Исои Масеҳ пазмони ҳамаи шумо ҳастам.

9Ва дар он хусус дуо мегӯям, ки муҳаббати шумо дар дониш ва камоли фаҳм торафт афзунтар гардад,

10то дарёбед, ки чӣ беҳтар аст. Он гоҳ дар рӯзи Масеҳ пок ва беайб мешавед,

11ва аз самарҳои росткорӣ пур мешавед, ки онҳо ба воситаи Исои Масеҳ барои ҷалол ва ситоиши Худоянд.

12Эй бародарон, мехоҳам донед, ки он чи бо ман рӯй дод, боиси пешрафти зиёдтари башорат гардидааст.

13Занҷирҳои ман ба хотири Масеҳ ба тамоми сарбозхона ва ба ҳамаи дигарон маълум шудааст,

14ва аксари бародарон дар Худованд аз занҷирҳои ман устувор гардида, бештар ҷуръат мекунанд, ки каломи Худоро бе тарс гӯянд.

15Дуруст аст, ки баъзе аз ҳасад ва рақобат, ва баъзеи дигар аз хайрхоҳӣ Масеҳро мавъиза менамоянд.

16Баъзеҳо аз худхоҳӣ, на бо дили соф Масеҳро мавъиза менамоянд, ба гумони он ки гаронии занҷирҳои маро афзун мекунанд,

17вале дигарон аз муҳаббат, чун медонанд, ки ман барои муҳофизати Инҷил /дар ин ҷо/ гузошта шудаам.

18Хайр, чӣ мешавад? Масеҳро ба ҳар тарз, риёкорона ё самимона, мавъиза намоянд ҳам, ман аз ин шодам, ва шодӣ хоҳам кард,

19зеро медонам, ки ин боиси халосии ман мешавад, ба воситаи дуои шумо ва бо ёрии Рӯҳи Исои Масеҳ,

20ва бо майли том мунтазир ва умедворам, ки дар ҳеҷ хусус шарманда намешавам, балки бо камоли ҷуръат акнун ҳам, чунон ки ҳамеша буд, Масеҳ дар баданам бузургӣ меёбад, хоҳ дар зиндагӣ, хоҳ дар марг.

21Зеро барои ман зиндагӣ Масеҳ аст, ва марг — фоида.

22Аммо агар дар ҷисм зистанам ба кори ман самаре мебахшида бошад, пас намедонам кадомашро интихоб намоям.

23Ҳар дуяш ҳам маро ҷалб мекунад: орзу дорам, ки равам ва ҳамроҳи Масеҳ бошам, чунки ин беандоза беҳтар аст;

24валекин дар ҷисм монданам барои шумо заруртар аст.

25Ва ман аз ин дилпур буда, медонам, ки мемонам ва барои пешрафт ва шодии имони шумо бо ҳамаи шумо меистам,

26то фахри шумо дар Масеҳ Исо ба воситаи ман афзунтар шавад, чун бори дигар назди шумо биёям.

27Фақат ин ки шоистаи Инҷили Масеҳ умр гузаронед, то ман — хоҳ омада шуморо бинам, хоҳ аз шумо дур бошам — дар бораи шумо шунавам, ки шумо дар як рӯҳ пойдор буда, якдилона барои имони Инҷил ҷидду ҷаҳд менамоед,

28ва дар ҳеҷ хусус аз душманон наметарсед, ки ин барои онҳо аломати ҳалокат аст, вале барои шумо аломати наҷот аст, ва ин аз ҷониби Худост.

29Зеро ба шумо ба хотири Масеҳ ато шудааст, ки ба Ӯ на танҳо имон оваред, балки барои Ӯ азоб ҳам кашед,

30бо ҳамон ҷидду ҷаҳде ки шумо дар ман дидаед ва акнун дар бораи ман мешунавед.

Jump to: Chapter 2 →