Philippians 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Пас агар тасаллие дар Масеҳ бошад, агар хушнудии муҳаббат бошад, агар мушоракати Рӯҳ бошад, агар дилсӯзӣ ва марҳамат бошад,

2пас шодии маро бо он пурра кунед, ки дорои як фикр бошед, дорои як муҳаббат буда, якдил ва ҳамфикр бошед;

3аз рӯи худхоҳӣ ё шӯҳратпарастӣ ҳеҷ коре накунед, балки бо фурӯтанӣ якдигарро аз худ беҳтар донед;

4ҳар яке на танҳо дар бораи кори худ, балки дар бораи кори дигарон низ ғамхорӣ намояд.

5Зеро дар шумо низ бояд ҳамон фикр бошад, ки дар Масеҳ Исо буд,

6ки Ӯ, агарчи дар сурати Худо буд, Бо Худо баробар буданро Ғанимат нашумурд,

7Балки аз он даст кашида, Ба сурати ғулом даромад Ва ба одамон монанд гардид; Ва дар симо чун одамизод шуда,

8Худро хор сохт Ва то ба марг, то ба марги салиб Ба Худо фармонбардор гардид.

9Бинобар ин Худо низ Ӯро бисёр сарафроз кард Ва ба Ӯ номе дод, Ки аз ҳар ном болотар аст,

10То ба номи Исо Ҳар зонуе, Ки дар осмон ва бар замин ва зери замин аст, хам шавад,

11Ва ҳар забон эътироф намояд, Ки Исои Масеҳ Худованд аст, Барои ҷалоли Худои Падар.

12Пас, эй азизонам, чунон ки ҳамеша фармонбардор будед, — на танҳо дар будани ман, балки боз ҳам зиёдтар акнун дар набудани ман, — бо тарсу ларз наҷоти худро ба амал оваред,

13зеро Худост, ки дар шумо барои хушнудии Худ ҳам хоҳиш ва ҳам амалро ба вуҷуд меоварад.

14Ҳар корро бе шикоят ва шубҳа ба ҷо оваред,

15то бенуқсон ва пок, фарзандони беайби Худо бошед, дар миёни насли саркаш ва фосид, ки дар он шумо монанди ситорагон дар ҷаҳон медурахшед.

16Каломи ҳаётро нигоҳ доред, то ман дар рӯзи Масеҳ фахр намоям, ки беҳуда даводавӣ накардаам ва беҳуда меҳнат накардаам.

17Лекин, агар ман қурбонии рехтание бар қурбонӣ ва ибодати имони шумо шавам ҳам, аз ин шодам ва бо ҳамаи шумо шодӣ мекунам;

18шумо низ аз ин шод бошед ва бо ман шодӣ кунед.

19Ва дар Худованд Исо умедворам, ки Тимотиюсро ба зудӣ назди шумо фиристонам, то ман низ аз аҳволатон хабар ёфта, рӯҳбаланд шавам.

20Зеро каси дигаре монанди ӯ надорам, ки дар бораи аҳволи шумо аз таҳти дил ғамхорӣ мекарда бошад;

21чунки ҳама дар пайи корҳои худ ҳастанд, на корҳои Масеҳ Исо.

22Вале шумо бовафоии ӯро медонед, чунки ӯ бо ман, монанди фарзанд ба падар, дар башорат бандагӣ намудааст.

23Пас, умедворам, ки ӯро дарҳол равона кунам, чун бинам, ки аҳволи ман чӣ мешавад.

24Вале дар Худованд боварӣ дорам, ки худам низ ба зудӣ меоям.

25Аммо лозим донистам, ки Эпафрудитусро назди шумо равона кунам. Ӯ бародар ва ҳамкор ва ҳамсафи ман аст, ки шумо ӯро чун ходим дар мӯҳтоҷиям фиристода будед.

26Чунки ӯ пазмони ҳамаи шумо буд ва бисёр андӯҳгин шуд аз он ки овозаи бемории ӯ ба гӯши шумо расидааст.

27Ҳақиқатан бемор ва дар остонаи марг буд; лекин Худо ба ӯ марҳамат кард, ва на танҳо ба ӯ, балки ба ман низ, то бар ғуссаи ман ғуссае илова нашавад.

28Бинобар ин ба фиристодани ӯ шитоб намудам, то шумо ӯро аз нав дида, хурсанд шавед, ва ғуссаи ман низ сабук гардад.

29Пас ӯро дар Худованд бо камоли хурсандӣ пазироӣ намоед, ва чунин шахсонро қадрдонӣ кунед.

30Зеро ӯ барои кори Масеҳ ба мурдан наздик буд ва ҷонашро дареғ надошт, то камии хизмати шуморо барои ман пур кунад.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →