Philippians 4

Tajik NT 1999

← Chapter 3 Jump to:

1Пас, эй бародарони азиз ва дилхоҳи ман, эй шодмонӣ ва тоҷи сари ман, дар Худованд ҳамин гуна истодагарӣ намоед, эй азизон.

2Аз Авудия илтимос мекунам ва аз Синтихӣ илтимос мекунам, ки дар Худованд ҳамфикр бошанд.

3Ва аз ту низ, эй ҳамкори самимӣ, хоҳишмандам, ки ба ин занон кӯмак расонӣ. Онҳо барои башорат бо ман ва бо Климентус ва бо ҳамкорони дигарам, ки номашон дар дафтари ҳаёт аст, ҷидду ҷаҳд кардаанд.

4Ҳамеша дар Худованд шод бошед; боз мегӯям: шод бошед.

5Бигзор нармдилии шумо ба ҳамаи одамон маълум гардад; Худованд наздик аст.

6Ҳеҷ ғам нахӯред, балки дар ҳар чиз бо дуо ва илтимос ҳамроҳи шукргузорӣ хоҳишҳои худро ба Худо ошкор намоед, —

7ва осоиши Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилҳои шумо ва фикрҳои шуморо дар Масеҳ Исо нигоҳ медорад.

8Хулоса, эй бародарон, ҳар он чи рост аст, ва шоиста аст, ва боинсоф аст, ва пок аст, ва хушоянд аст, ва некном аст, ва ҳар он чи некӯ ва шоёни ситоиш аст, дар бораи онҳо фикр кунед.

9Он чи шумо дар ман омӯхтаед, ва қабул кардаед, ва шунидаед, ва дидаед, онҳоро ба ҷо оваред, ва Худои осоиш бо шумо мешавад.

10Ва ман дар Худованд хеле шод шудам, ки акнун шумо ғамхории худро дар ҳаққи ман аз нав ривоҷ додаед; пештар ҳам ғамхорӣ менамудед, вале фурсат надоштед.

11Инро на ба сабаби мӯҳтоҷӣ мегӯям; зеро ман ёд гирифтаам, ки дар ҳар ҳолате ки бошам, қаноат намоям:

12Дар камбағалӣ ҳам зиста метавонам, дар фаровонӣ ҳам; ба ҳар чиз ва ба ҳама чиз, ба серӣ ва гуруснагӣ, фаровонӣ ва камӣ омӯхта шудаам;

13ҳамааш аз дастам меояд, бо /ёрии/ Масеҳ, ки маро қувват мебахшад.

14Лекин хуб кардед, ки дар душвориҳои ман шарик шудед.

15Ва шумо, эй филиппиён, ҳамчунин медонед, ки дар ибтидои башорат, ҳангоме ки аз Мақдуния баромадам, ҳеҷ як ҷамоат дар кори додану гирифтан бо ман шарикӣ накард, ба ғайр аз шумо;

16ҳатто ба Тасолуникӣ як-ду дафъа барои эҳтиёҷоти ман чиз фиристодед.

17На ин ки ман хоҳони ҳадия бошам, балки хоҳони самаре ҳастам, ки ба фоидаи шумо афзояд.

18Ман ҳамаашро гирифтам ва ба қадри барзиёд дорам; ва ман аз ҳар чиз пур гаштам, ҳангоме ки /ҳадияи/ фиристодаи шуморо, ҳамчун бӯи хуш, ҳамчун қурбонии мақбули писандидаи Худо, аз дасти Эпафрудитус гирифтам.

19Ва Худои ман ҳар эҳтиёҷи шуморо аз рӯи сарвати ҷалоли Худ дар Масеҳ Исо пур мекунад.

20Худо, Падари моро то абад ҷалол бод, омин.

21Ба ҳар як муқаддас дар Масеҳ Исо салом гӯед. Бародароне ки бо ман мебошанд, ба шумо салом мегӯянд.

22Ҳамаи муқаддасон, хусусан онҳое ки аз хонадони қайсар ҳастанд, ба шумо салом мегӯянд.

23Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод, омин.

← Chapter 3 Jump to: