Philippians 3

Tajik NT 1999

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Пас, эй бародаронам, дар Худованд шод бошед. Ҳамон чизҳоро /такроран/ ба шумо навиштан барои ман гарон нест, лекин барои бехатарии шумост.

2Аз \сагон\ эҳтиёт шавед, аз бадкирдорон эҳтиёт шавед, аз аҳли хатнаи бардурӯғ эҳтиёт шавед;

3зеро аҳли хатна моем, ки дар Рӯҳи Худо ибодат менамоем, ва бо Исои Масеҳ фахр мекунем, ва ба ҷисм эътимод надорем,

4гарчанде ки маро асосе ҳаст ба ҷисм ҳам эътимод дошта бошам. Агар каси дигар гумон кунад, ки метавонад ба ҷисм эътимод дошта бошад, ман — бештар,

5ки ман дар рӯзи ҳаштум хатна шудам, аз насли Исроил ҳастам, аз қабилаи Бинёмин, ибронӣ аз иброниён, аз ҷиҳати шариат фарисӣ,

6аз ҷиҳати ғайрат таъқибкунандаи ҷамоат, аз ҷиҳати росткории шариатӣ беайб.

7Лекин он чиро барои ман фоида буд, ба хотири Масеҳ зиён донистам.

8Ва ҳанӯз ҳамаашро ба хотири бартарии дониши Худованди ман Масеҳ Исо зиён медонам, ки барои Ӯ ман аз ҳамааш даст кашидам ва ҳамаашро ахлот медонам, то ки Масеҳро пайдо кунам

9ва дар Ӯ пайдо шавам, на бо росткории худ, ки аз шариат аст, балки бо он чи ба воситаи имон ба Масеҳ аст, яъне бо росткорие ки аз Худо дар асоси имон аст.

10Мехоҳам Ӯро, ва қуввати растохези Ӯро, ва иштирок дар азобҳои Ӯро фаҳмам ва дар марги Ӯ ба Ӯ монанд шавам,

11ба умеди он ки ба растохез аз мурдагон расам.

12На ин ки аллакай ба даст оварда бошам, ё комил шуда бошам, балки аз пайи он медавам, ки шояд ман низ онро ба даст оварам, ки барои он Масеҳ Исо маро ба даст овардааст.

13Эй бародарон, гумон намекунам, ки ман ба даст оварда бошам, балки /танҳо/ як корро /мекунам/: он чиро, ки дар қафост, аз ёд бароварда ва сӯи он чи дар пеш аст, ҳаракат карда,

14ман сӯи мақсаде медавам, сӯи мукофоти даъвати осмонии Худо, /ки/ дар Масеҳ Исо /аст/.

15Пас, ҳар касе аз мо, ки комил бошад, бояд ҳамин гуна фикр ронад; вале агар шумо фикри дигаре дошта бошед, Худо инро ҳам ба шумо ошкор месозад.

16Аммо ба ҳар чи мо расидаем, бояд аз рӯи ҳамон қоида рафтор намоем ва ҳамон гуна фикр кунем.

17Эй бародарон, ба ман тақлид намоед ва ба касоне нигоҳ кунед, ки мувофиқи намунае ки дар мо доред, рафтор мекунанд.

18Зеро бисёр касон, ки дар бораи онҳо ба шумо борҳо гуфтаам, ва акнун низ бо гиря мегӯям, ҳамчун душманони салиби Масеҳ рафтор мекунанд;

19оқибати онҳо ҳалокат аст, худои онҳо шикам аст, ва ҷалоли онҳо дар нанг аст: онҳо дар бораи чизҳои заминӣ фикр мекунанд.

20Лекин шаҳрвандии мо дар осмон аст, ки аз он ҷо Худованд Исои Масеҳро, ҳамчун Наҷотдиҳанда, интизор ҳастем.

21Ӯ бадани ночизи моро ба монандии бадани пурҷалоли Ӯ бо амали ҳамон қуввате дигаргун хоҳад кард, ки бо он Ӯ ҳама чизро ба Худ тобеъ намуда метавонад.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →