1 Peter 4

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ฉะนั้นโดยเหตุที่พระคริสต์ได้ทรงทนทุกข์ทรมานในเนื้อหนังแล้ว, ท่านทั้งหลายก็จงมีความคิดอย่างเดียวกันไว้เป็นเครื่องอาวุธด้วย เพราะว่าผู้ใดที่ได้ทนทุกข์ทรมานในเนื้อหนังก็หยุดจากการผิดแล้ว

2เพื่อจะไม่ประกอบชีวิตที่ยังเหลืออยู่ในเนื้อหนังตามใจปรารถนาของมนุษย์, แต่ตามพระทัยของพระเจ้า.

3ด้วยว่าเวลาซึ่งล่วงพ้นไปนั้น ที่ได้ประพฤติตามชอบใจคนต่างประเทศก็พออยู่แล้ว, คราวเมื่อเราทั้งหลายได้ประพฤติตามราคะตัณหา, ตามใจปรารถนาอันชั่ว. เมาน้ำองุ่น. กินเหล้าวุ่นวายกัน, กินละโมภ, และหลงไหว้รูปเคารพอันเป็นที่น่าเกลียด.

4ถ้าท่านทั้งหลายไม่ได้วิ่งเข้าพร้อมกับเขาในการชั่วร้ายอันใหญ่เช่นนั้น, เขาก็ประหลาดใจและกล่าวนินทาท่าน.

5คนเหล่านั้นต้องให้การแก่พระองค์ ผู้พร้อมแล้วที่จะทรงพิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย.

6ด้วยว่าเพราะเหตุนั้น กิตติคุณจึงได้ประกาศแก่คนเหล่านั้นที่ตายแล้ว, เพื่อเขาจะได้ถูกพิพากษาตามอย่างมนุษย์ในเนื้อหนัง, แต่มีชีวิตอยู่ตามพระประสงค์ของพระเจ้าฝ่ายวิญญาณ

7แต่สิ่งทั้งปวงใกล้จะถึงวารที่สุดแล้ว เหตุฉะนั้นท่านทั้งพลายจงสำแดงกิริยาเสงี่ยมเจียมตัว, และจงเฝ้าระวังในการอธิษฐาน

8ยิ่งกว่าอะไรหมดก็จงรักซึ่งกันและกันให้มาก ด้วยว่าความรักก็ปกปิดความผิดไว้มากหลาย.

9ท่านทั้งหลายจงต้อนรับเลี้ยงดูซึ่งกันและกันโดยไม่บ่น

10ตามซึ่งทุกคนได้รับความสามารถที่ทรงประทานให้แล้ว, ก็ให้เจือจานความสามารถนั้นแก่กันและกัน, เหมือนอย่างเจ้าหน้าที่อันดี สำหรับแจกและสำแดงพระคุณต่างๆ ของพระเจ้า.

11ถ้าผู้หนึ่งผู้ใดจะกล่าวสั่งสอน, ก็ให้กล่าวตามพระโอวาทของพระเจ้า ถ้าคนใดรับการปรนนิบัติ ก็ให้ปรนนิบัติตามกำลังซึ่งพระเจ้าทรงโปรดประทานนั้น เพื่อพระเจ้าจะได้เกียรติยศในทุกสิ่ง โดยพระเยซูคริสต์. สง่าราศีและเดชานุภาพจงมีแก่พระองค์นั้นสืบๆ ไม่เป็นนิตย์. อาเมน

12ดูก่อนพวกที่รัก, อย่าคิดประหลาดใจที่ท่านต้องมีความทุกข์อย่างสาหัสเป็นที่ลองใจของท่าน, เหมือนหนึ่งว่าเหตุการณ์แปลกประหลาดได้บังเกิดแก่ท่าน.

13แต่ว่าท่านทั้งหลายจงมีใจยินดีในการซึ่งท่านได้มีส่วนในความทุกข์ลำบากของพระคริสต์ เพื่อว่าเมื่อสง่าราศีของพระองค์จะปรากฏ, ท่านทั้งหลายจะได้โสมนัสยินดีเป็นอันมากด้วย.

14ถ้าท่านถูกประมาทหมิ่นเพราะพระนามของพระคริสต์, ท่านทั้งหลายก็เป็นสุข ด้วยว่าพระวิญญาณแห่งสง่าราศีและพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่กับท่านทั้งหลาย.

15แต่ว่าในพวกท่านอย่าให้คนใดต้องมีโทษเพราะเป็นผู้ฆ่าคน, หรือเป็นคนขะโมย, หรือเป็นคนทำร้าย, หรือเป็นคนที่เที่ยวยุ่งกับธุระของคนอื่น.

16แต่ถ้าผู้ใดถูกการร้ายเพราะมีชื่อว่าเป็นคริสเตียน, อย่าให้คนนั้นมีความละอาย แต่ให้ถวายเกียรติยศแก่พระเจ้าเพราะชื่อนั้น

17ด้วยว่าถึงเวลาแล้วที่การพิพากษาจะต้องเริ่มตั้งต้นที่จำพวกของพระเจ้า และถ้าตั้งต้นที่พวกเราก่อน, ปลายทางของคนเหล่านั้นซึ่งไม่เชื่อฟังกิตติคุณของพระเจ้าจะเป็นอย่างไร?

18และถ้าคนชอบธรรมจะรอดโดยหวุดหวิด, คนประมาทและคนบาปนั้นจะไปอยู่ที่ไหนกัน?

19เหตุฉะนั้น ให้คนทั้งหลายที่ทนความทุกข์ยากตามชอบพระทัยพระเจ้า ฝากวิญญาณจิตต์ของตนไว้กับพระองค์ด้วยการประพฤติดี, เหมือนหนึ่งฝากไว้กับพระองค์ผู้ทรงสร้างอันสัตย์ซื่อ

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →