Esther 9

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1ในเดือนสิบสอง, คือเดือนอะดาร, ในวันสิบสามค่ำนั้น, ครั้นวันและเวลาตามพระดำรัสและหมายประกาศของกษัตริย์นั้นใกล้จะถึงอยู่แล้ว, คือในวันที่ศัตรูแห่งพวกยูดายคิดจะเอาชัยชะนะนั้น, แต่ได้กลับกลายไปเป็นอย่างอื่นเสีย, ด้วยว่าพวกยูดายนั้นมีชัยชะนะแก่เหล่าพวกศัตรูของเขานั้น;

2พวกยูดายทั้งปวงได้ชุมนุมกันในเมืองทั้งหลายของตนตลอดจนหัวเมืองทั้งปวงของกษัตริย์อะหัศวะโรศนั้น, เพื่อจะลงมือต่อสู้กันกับคนทั้งหลายที่คิดจะทำร้ายแก่เขา: และไม่มีผู้ใดสู้พวกยูดาได้; เพราะว่าคนทั้งปวงกลัวเขาแล้ว.

3และเจ้านายทั้งหลายตลอดหัวเมืองทั้งปวงนั้น, และข้าหลวง, และเจ้าเมืองทั้งหลาย, และพวกขุนนางทั้งหลายของกษัตริย์, ได้ช่วยพวกยูดาย: เพราะเขาได้กลัวอำนาจของมาระดะคายนั้น.

4เพราะว่ามาระดะคายได้เป็นใหญ่ในพระราชวังของกษัตริย์, และชื่อเสียงของท่านได้เลื่องลือไปตลอดทั่วหัวเมืองทั้งหลาย: ด้วยว่ามาระดะคายคนนี้นั้นได้รับพระราชทานยศศักดิ์ยิ่งขึ้นเสมอทุกวัน.

5ส่วนพวกยูดายนั้นได้ฆ่าศัตรูของตนฟันด้วยคมกระบี่, และได้ล้างผลาญ, และได้ทำลาย, และได้ทำแก่พวกศัตรูแห่งตนตามอำเภอใจตัว.

6และในกรุงซูซัร ณ ราชวังนั้น พวกยูดายได้ประหารและทำลายเสียห้าร้อยคน.

7ได้ประหารนายฟัรชัรดาธา, และดาโฟล, และอัศฟาธา,

8และโฟราธา, และอะดัลยา, และอะรีดาธา,

9และฟามัศธา, และอะซาย, และอาริดาย, และวายซาธา,

10คือบุตรชายสิบคนของฮามานๆ บุตรฮามะดาธา, ศัตรูของพวกยูดาย, พวกยูดายนั้นได้ฆ่าเสีย; แต่พวกยูดายไม่ได้ลงมือเก็บเอาสิ่งของที่เป็นของริบนั้นสักสิ่งหนึ่งเลย.

11ในวันนั้นเขาจดบัญชีคนทั้งปวงที่ต้องฆ่าเสียแล้ว ณ กรุงซูซัรที่ราชวังนั้นมาถวายแก่กษัตริย์.

12ฝ่ายกษัตริย์จึงตรัสแก่พระนางเอศเธระมเหษีว่าพวกยูดายได้ฆ่าคนในกรุงซูซัรอันเป็นราชวังห้าร้อยคน, และบุตรชายสิบคนของฮามาน (ก็ฆ่าเสียด้วย); ที่หัวเมืองอื่นๆ ทั้งปวงของกษัตริย์เขาได้กระทำอย่างไรบ้าง? บัดนี้พระนางจะขอสิ่งไรต่อไปอีก? และเราจะอนุญาตให้: หรือจะประสงค์สิ่งใดอีก? เราจะกระทำตาม.”

13ฝ่ายพระนางเอศเธระจึงกราบทูลว่า, ถ้าพระองค์ทรงเห็นชอบในพระทัยแล้ว, ขอทรงโปรดให้พวกยูดายที่อยู่ในกรุงซูซัรกระทำในเวลาพรุ่งนี้อีกเหมือนอย่างที่ได้ทรงพระกรุณาโปรดให้มีรับสั่งให้กระทำในวันนี้, คือให้เอา (ศพ) ลูกชายสิบคนของฮามานแขวนคอไว้ที่ขาหยั่ง.

14ฝ่ายกษัตริย์จึงทรงรับสั่งให้กระทำอย่างนั้น: และหมายประกาศนั้นได้ประทับตราไว้ ณ กรุงซีซัร: และเขาจึงเอา (ศพ) ลูกชายสิบคนของฮามานนั้นแขวนคอไว้ (ที่ขาหยั่ง).

15ส่วนพวกยูดายที่อยู่ในกรุงซีซัรนั้นก็ได้ชุมนุมกันในเดือนอะดารวันสิบสี่ค่ำนั้นด้วย, และได้ฆ่าคนในกรุงซีซัรสามร้อยคน; แต่ของที่จะเป็นของริบเอามานั้นพวกยูดายไม่ได้ลงมือแตะต้องสักสิ่งหนึ่งเลย.

16และพวกยูดายอื่นๆ ที่อยู่หัวเมืองทั้งปวงของกษัตริย์นั้นได้ประชุมกันและตั้งกองระวังรักษาชีวิตของตน, และมีความสงบจากพวกศัตรูของตน, และเขาได้ทำพวกศัตรูของตนเสียเจ็ดหมื่นห้าพันคน, แต่ของที่เป็นของริบเอามานั้นเขาไม่ได้ลงมือแตะต้องเลย.

17ในเดือนอะดาร ณ วันสิบสามค่ำนั้น (เขาได้กระทำอย่างนั้น); แต่วันสิบสี่ค่ำแห่งเดือนนั้นเขาได้หยุดเสีย, ให้เป็นวันเลี้ยงกันและเป็นวันชื่นชมยินดี.

18ส่วนพวกยูดายทั้งหลายที่อยู่ในกรุงซูซัรได้ชุมนุมกัน ณ วันสิบสามค่ำ, และวันสิบสี่ค่ำในเดือนนั้น; แต่ในวันสิบห้าค่ำเดือนนั้นเขาได้หยุดเสีย, ให้เป็นวันเลี้ยงกันและเป็นวันชื่นชมยินดี.

19เหตุฉะนั้นพวกยูดายที่อาศัยอยู่บ้านนอก, ในเมืองที่ไม่มีกำแพง, กระทำให้วันสิบสี่ค่ำเเห่งเดือนอะดาร, เป็นวันชื่นชมและและเป็นวันเลี้ยงกัน, เป็นวันที่สนุกสนาน, และได้ฝากอาหารไปให้ซึ่งกันและกัน

20ฝ่ายมาระดะคายนั้นได้จดเหตุการณ์ทั้งหลายนั้นไว้, และได้ฝากหนังสือไปถึงพวกยูดายทั้งหมดที่อยู่ในหัวเมืองทั้งปวงของกษัตริย์อะหัศวะโรศ, ทั้งใกล้และไกล,

21ให้ตั้งเป็นธรรมเนียมแก่พวกยูดายทั้งหลายนั้น, เพื่อจะถือวันสิบสี่ค่ำ, และวันสิบห้าค่ำในเดือนอะดารนั้นไว้ทุกปี,

22เป็นวันที่พวกยูดายได้รับความสงบสุขพ้นจากพวกศัตรูของตน, และเป็นเดือนที่เขาได้พ้นจากความทุกข์เป็นความยินดี, และพ้นจากความโศกเศร้าถึงความสุขสบาย: ให้ตั้งวันทั้งสองนั้นไว้เป็นวันเลี้ยงกันและเป็นวันแห่งความยินดี, และเป็นวันให้ส่วนอาหารแก่กันและกัน, และเป็นวันแจกทานให้คนจน.

23ส่วนพวกยูดายทั้งปวงจึงรับว่าจะกระทำตามดังที่ได้กระทำมาแล้วนั้น, และตามคำที่มาระดะคายได้เขียนฝากแก่เขานั้น.

24ด้วยว่าฮามานบุตรฮามะดาธา, ชาวอะฆาฆ, ที่เป็นศัตรูพวกยูดายทั้งปวงนั้นได้คิดอ่านต่อพวกยูดายเพื่อจะทำลายเขาเสีย, และได้ทิ้งฟูระ, คือฉลาก. เพื่อจะล้างผลาญ. และทำลายพวกยูดายทั้งสิ้น;

25แต่ทว่าครั้นเหตุการณ์นั้นได้ทราบถึงกษัตริย์แล้ว, กษัตริย์จึงทรงมีรับสั่งโดยหนังสือประทับตราให้การร้ายที่ฮามานคิดอ่านจะกระทำแก่พวกยูดายกลับได้แก่ตนเอง. และให้เอาฮามานกับลูกชายทั้งหลายของเขาไปแขวนไว้ที่ขาหยั่ง.

26เหตุดังนั้นเขาจึงเรียกวันเหล่านั้นว่า, ฟูริม, ตามชื่อฟูระ, เพราะเหตุข้อความทั้งปวงในหนังสือของมาระดะคายนั้น, และด้วยเหตุทั้งปวงซึ่งเขาได้เห็นเองนั้น, และเพราะเหตุการณ์ซึ่งเกิดแก่ตัวเขาเอง,

27พวกยูดายได้ตั้งธรรมเนียมไว้, และรับว่าตัวเขาเอง, และเผ่าพันธุ์ของเขา, และคนทั้งหลายที่เข้าจารีตด้วยเขานั้น, จะถือวันทั้งสองนั้นไว้ตามหนังสือที่เขียนไว้นั้น, และตามวันเวลากำหนดนั้นทุกปี, ก็เป็นดังนั้นเพื่อจะไม่ได้ขาด,

28และเพื่อวันทั้งสองนั้นจะเป็นที่ระลึกไว้และเป็นที่นับถือไว้ตลอดชั่วอายุ, ทุกครอบครัว, ทุกหัวเมือง, และทุกบ้านเมือง; และเพื่อการซึ่งถือฟูริมวันทั้งสองนั้นจะไม่ขาดจากพวกยูดาย, และเผ่าพันธุ์ของเขาจะไม่ได้ละลืม.

29ขณะนั้นพระนางเอศเธระมเหษี, ผู้เป็นธิดาอะบีฮายิล, กับมาระดะคายชาวยูดายนั้น, ได้ใช้อำนาจเขียนหนังสือฉะบับที่สองแห่งฟูริมนั้นให้ตั้งมั่นคงถาวรอยู่.

30และได้ฝากหนังสือนั้นถึงพวกยูดายทั้งปวงที่อยู่หัวเมืองทั้งร้อยยี่สิบเจ็ดหัวเมืองนั้น, ที่แผ่นดินของกษัตริย์อะหัศวะโรศ, ฝากคำอวยพรไปให้อยู่เย็นเป็นสุขสำราญ, และให้ดำรงอยู่ในความสัตย์ซื่อ,

31เพื่อจะให้วันทั้งสองแห่งฟูริมนั้นตั้งไว้มั่นคงตามเวลากำหนด, มิใช่ตามที่มาระดะคายชาวยูดายและพระนางเอศเธระมเหษีรับสั่งแล้วนั้น, แต่ตามที่พวกยูดายเองมีน้ำใจจะถือไว้ทั้งตัวเองและเผ่าพันธุ์ของเขา, เป็นเวลาถือศีลอดอาหารและเวลาที่เขาได้ร้องทูลนั้น.

32และคำรับสั่งของพระนางเอศเธระนั้นได้ทั้งเหตุการณ์แห่งวันฟูริมนั้นให้ถาวรอยู่; และเหตุการณ์นั้นเขาได้ไว้เขียนในหนังสือพงศาวดาร

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →