Hosea 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1“ดูก่อนเจ้าพวกปุโรหิตจงฟังไว้, ดูก่อนเจ้าพวกยิศราเอลจงเงี่ยหูฟัง, และดูก่อนเชื้อวงศ์ของกษัตริย์จงสดับฟัง, เพราะเจ้าทั้งหลายจะต้องมีโทษ; ด้วยว่าเจ้าทั้งหลายได้เป็นดุจบ่วงแร้วที่ตำบลมิศพา, และดุจข่ายที่ดักไว้ที่ภูเขาธาโบน์.

2พวกกบฏได้ถลำลึกลงไปในความชั่วเสียจริงๆ, แต่เราเป็นผู้ต่อว่าเขาทั้งหลาย.

3เรารู้จักสัญชาติเอ็ฟรายิม, และสัญชาติยิศราเอลก็มิได้ปิดซ่อนไว้จากเรา; เพราะว่าบัดนี้, โอเจ้าเอ็ฟรายิม, เจ้าได้เล่นชู้แล้ว, และเจ้ายิศราเอลก็มลทินไป.

4การกระทำของเขาเป็นเหตุไม่ให้เขาหันกลับมาหาพระเจ้าของเขา, เพราะเขามีนิสสัยเล่นชู้อยู่ในตัวเขาแล้ว, และเขาจึงมิได้รู้จักพระยะโฮวา.

5ความทะนงของยิศราเอลเป็นพะยานปรักปรำตัวเขาอยู่แล้ว: เหตุฉะนั้นยิศราเอลและเอ็ฟรายิมจะสะดุดล้มลงในความชั่วของเขา; ยะฮูดาก็จะพลอยสะดุดล้มลงกับเขาด้วย.

6เขาจะพาฝูงแกะและฝูงวัวของเขาไปแสวงหาพระยะโฮวา, แต่จะไม่พบพระองค์: พระองค์ได้ทรงผละไปเสียจากเขาแล้ว.

7เขาได้ประพฤติการอสัตย์อธรรมต่อพระยะโฮวา; เพราะเขาเกิดมีลูกผิดธรรมดาขึ้น: บัดนี้ดวงเดือนข้างขึ้นก็จะมาผลาญเขาเสียพร้อมกับไร่นาของเขา

8“จงเป่าเขาสัตว์ที่บ้านฆิบอา, และเป่าแตรที่บ้านรามา, จงร้องตะโกนที่บ้านเบธอาเว็น, โอเบนยามิน, จงเหลียวไปดูข้างหลังเจ้า,

9ในวันโทษแห่งการปรับนั้นเอ็ฟรายิมจะเป็นที่ร้างเปล่า; เราได้สำแดงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนั้นท่ามกลางตระกูลทั้งหลายของยิศราเอลแล้ว.

10พวกเจ้านายของยะฮูดา ก็เป็นเหมือนผู้ที่โกงย้ายหลักปันเขตต์: เราจะเทอาชญาของเราลงบนเขาดุจเทน้ำ.

11เอฟรายิมถูกข่มเหง, และฟกช้ำเนื่องด้วยถูกลงอาชญา; เพราะเขาสมัครใจที่จะทำตามคำสั่งของมนุษย์.

12เราจะกระทำต่อพวกเอฟรายิมประดุจตัวแมลงกัดผ้าและต่อเชื้อวงศ์ของยะฮูดาประดุจการเปื่อยผุ.

13ครั้นเอฟรายิมรู้สึกตัวว่าตนกำลังเจ็บอยู่และยะฮูดารู้สึกว่าตนมีบาดแผล, เอ็ฟรายิมก็ไปหาอาซูเรีย, และใช้คนไปหากษัตริย์ผู้เป็นนักรบ: และท่านไม่สามารถที่จะรักษาโรคของเจ้า, และไม่สามารถที่จะทำให้แผลของเจ้าหาย.

14ด้วยว่าเราเป็นประดุจสิงห์โตต่อสู้เอ็ฟรายิม, และประดุจสิงห์โตหนุ่มต่อสู้เชื้อวงศ์ของยะฮูดา: คือเราเองนี่แหละ, จะฉีกเนื้อเขาแล้วไปเสีย; เราจะแบกเอาเขาไปและจะไม่มีใครมาช่วยเขาให้พ้นภัย.

15เราจะกลับไปยังที่ของเราจนกว่าเขาจะยอมรับว่าเขาได้กระทำผิดแล้วและแสวงหาพักตรของเรา.” “ครั้นเขามีความทุกข์ลำบากเขาก็จะแสวงหาเราและจะพูดโดยใจร้อนรนว่า:

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →