Psalms 107 — Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

1จงขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้า เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักอันมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดกาล

2ให้บรรดาผู้ที่ พระผู้เป็นเจ้า ไถ่ไว้แล้วกล่าวเช่นนั้นเถิด คือคนที่พระองค์ไถ่มาจากอำนาจของศัตรู

3และรวบรวมมาจากดินแดนทั้งหลาย จากตะวันออกและตะวันตก จากเหนือและใต้

4พวกเขาพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารอันแร้นแค้น และไม่สามารถหาทางเข้าเมืองเพื่ออาศัยอยู่ได้

5ทั้งหิวและกระหาย ชีวิตจิตใจอ่อนระอา

6พวกเขาจึงร้องต่อ พระผู้เป็นเจ้า ในยามลำบาก พระองค์ก็ได้ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์

7พระองค์นำพวกเขามุ่งตรงไป จนถึงเมืองเพื่ออาศัยอยู่

8ให้พวกเขาขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้า ในความรักอันมั่นคงของพระองค์ ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ที่มีต่อบรรดาบุตรของมนุษย์

9เพราะพระองค์ทำให้ผู้กระหายได้รับจนพอใจ และมอบสิ่งดีๆ แก่ผู้หิวโหย

10บ้างก็ตกอยู่ในความมืดมิด นักโทษรับทุกข์ทรมานเพราะถูกล่ามโซ่

11เพราะพวกเขาฝ่าฝืนคำกล่าวของพระเจ้า และดูหมิ่นความตั้งใจขององค์ผู้สูงสุด

12ใจของพวกเขาท้อแท้เพราะงานหนัก เมื่อล้มลงก็ไม่มีใครช่วย

13พวกเขาจึงร้องต่อ พระผู้เป็นเจ้า ในยามลำบาก พระองค์ก็ได้ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์

14ปลดปล่อยให้พ้นจากความมืดมิด และทำให้โซ่ที่ล่ามไว้ขาดออก

15ให้พวกเขาขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้า ในความรักอันมั่นคงของพระองค์ ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ที่มีต่อบรรดาบุตรของมนุษย์

16เพราะพระองค์พังประตูทองสัมฤทธิ์ลง รวมทั้งที่ได้หักดาลประตู

17พวกโง่เขลาที่ยังคงฝ่าฝืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ต้องทนทุกข์ต่อไปเพราะความชั่วของตนเอง

18พวกเขาแขยงอาหารทุกชนิด และเขยิบเข้าไปใกล้ประตูแดนคนตาย

19พวกเขาจึงร้องต่อ พระผู้เป็นเจ้า ในยามลำบาก พระองค์ก็ได้ช่วยให้พ้นจากความทุกข์

20เมื่อพระองค์บัญชา โรคที่พวกเขาเป็นอยู่ก็หายขาด พระองค์ยังช่วยให้พ้นจากความพินาศอีกด้วย

21ให้พวกเขาขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้า ในความรักอันมั่นคงของพระองค์ ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ที่มีต่อบรรดาบุตรของมนุษย์

22ให้พวกเขามอบของถวายแห่งการขอบคุณ และประกาศสิ่งที่พระองค์ได้กระทำด้วยเพลงแห่งความยินดี

23บางคนออกเรือเดินทะเล ท่องไปในมหาสมุทรเพื่อทำการค้า

24พวกนั้นได้เห็นสิ่งที่ พระผู้เป็นเจ้า กระทำ เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ในท่ามกลางทะเลลึก

25เพียงพระองค์กล่าว ก็เกิดลมอันแรงกล้า ซึ่งทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่

26พวกคนในเรือถูกโยนลอยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ห้วงลึก ความกล้าของพวกเขามลายไปสิ้นเมื่ออันตรายย่างกรายเข้ามา

27พวกเขาสะดุดและโซเซไปมาราวกับคนเมา ความชำนาญของพวกเขาไร้ประโยชน์

28พวกเขาจึงร้องต่อ พระผู้เป็นเจ้า ในยามลำบาก พระองค์ก็ได้ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์

29พระองค์ทำให้พายุสงบ และคลื่นสงบนิ่ง

30ครั้นแล้วพวกเขาก็พากันดีใจเพราะคลื่นลมสงบลง และพระองค์นำไปยังท่าที่พวกเขาต้องการ

31ให้พวกเขาขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้า ในความรักอันมั่นคงของพระองค์ ในสิ่งมหัศจรรย์ของพระองค์ที่มีต่อบรรดาบุตรของมนุษย์

32ให้พวกเขายกย่องพระองค์ต่อหน้าที่ประชุมของชนชาติ และสรรเสริญพระองค์ในที่ประชุมของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้ใหญ่

33พระองค์ทำให้แม่น้ำกลายเป็นถิ่นทุรกันดาร แหล่งน้ำกลายเป็นดินที่แห้งแตกระแหง

34ดินที่เคยอุดมกลับกลายเป็นดินเค็ม เพราะผู้ที่อาศัยอยู่ที่นั่นชั่วร้าย

35พระองค์เปลี่ยนถิ่นทุรกันดารให้กลายเป็นแอ่งน้ำได้ จากดินที่แห้งผากกลับเป็นแหล่งน้ำ

36พระองค์ให้ผู้หิวกระหายตั้งถิ่นฐาน และพวกเขาก็สร้างเมืองขึ้นเพื่อพักอาศัย

37พวกเขาหว่านเมล็ดในไร่นาและปลูกสวนองุ่น ซึ่งก็เก็บเกี่ยวได้ผลดี

38ด้วยพระพรของพระองค์ เขาทั้งหลายจึงทวีจำนวนลูกหลานมากขึ้น และไม่ปล่อยให้ฝูงสัตว์ลดจำนวนลง

39ครั้นเมื่อถูกลดจำนวนลงและอับอาย เพราะถูกบีบบังคับ เผชิญกับความวิบัติและความเศร้า

40พระองค์ให้บรรดาผู้นำเป็นที่ถูกดูหมิ่น และทำให้พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุรกันดาร

41แต่พระองค์ฉุดคนยากไร้ขึ้นจากความทุกข์ทรมาน และทำให้ครอบครัวของคนเหล่านั้นเพิ่มจำนวนมากขึ้นดั่งฝูงแกะ

42บรรดาผู้มีความชอบธรรมเห็นแล้วก็ยินดี และคนชั่วทั้งปวงก็ปิดปาก

43ผู้ใดเรืองปัญญาก็ให้เขาใส่ใจในสิ่งเหล่านี้ ให้เขาระลึกถึงความรักอันมั่นคงของ พระผู้เป็นเจ้า