Psalms 78 — Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

4เราจะไม่ปิดบังพวกลูกหลานของท่านในเรื่องเหล่านี้ แต่จะบอกคนยุคต่อไปให้ทราบถึง การกระทำและอานุภาพของ พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งควรแก่การสรรเสริญ และสิ่งมหัศจรรย์ที่พระองค์ได้กระทำ

5พระองค์มอบคำสั่งแก่ผู้สืบตระกูลของยาโคบ และตั้งกฎบัญญัติในอิสราเอล และพระองค์สั่งบรรพบุรุษของเราให้สอน พวกลูกๆ ของเขา

6เพื่อยุคต่อไปที่จะเกิดมาภายหลังจะได้เรียนรู้ไว้ และบอกพวกลูกๆ ของตนต่อๆ กันไป

7เพื่อพวกเขาจะได้ตั้งความหวังในพระเจ้า และไม่ลืมสิ่งที่พระเจ้ากระทำ อีกทั้งปฏิบัติตามข้อบัญญัติของพระองค์

8พวกเขาไม่ควรเป็นเหมือนบรรพบุรุษของเขาคือ เป็นยุคที่ดื้อรั้นและฝ่าฝืน เป็นยุคที่มีใจโลเล มีจิตวิญญาณที่ไม่ภักดีต่อพระเจ้า

9พวกเอฟราอิมที่สะพายคันธนูพร้อมรบ แต่กลับหลังหันในวันสงคราม

10พวกเขาไม่ได้ทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า และไม่ยอมเชื่อฟังกฎบัญญัติของพระองค์

11พวกเขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้กระทำ และสิ่งมหัศจรรย์ที่พระองค์ได้แสดงให้พวกเขาเห็นแล้ว

12ขณะที่บรรพบุรุษของพวกเขาเฝ้าดู พระเจ้าก็ได้แสดงสิ่งอัศจรรย์ต่างๆ ในดินแดนอียิปต์ ที่ไร่นาของโศอัน

13พระองค์แหวกน้ำทะเลออกจากกันเพื่อให้พวกเขาเดินผ่านไป และทำให้น้ำแหวกเป็นสองฟากฝั่งสูงทะมึน

14กลางวันพระองค์นำพวกเขาไปใต้เงาเมฆ และอาศัยแสงจากเพลิงไฟตลอดทั้งคืน

15พระองค์ทำให้หินในถิ่นทุรกันดารแตกออก เพื่อให้พวกเขามีน้ำดื่มได้มากมายราวกับน้ำจากห้วงน้ำลึก

16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกจากหิน และทำให้น่านน้ำไหลลงดั่งแม่น้ำ

17ถึงกระนั้นพวกเขายังกระทำบาปต่อพระองค์ไว้มาก เขาลองดีกับองค์ผู้สูงสุดในถิ่นทุรกันดาร

18พวกเขาตั้งใจลองดีกับพระเจ้า โดยเรียกร้องอาหารที่เขานึกอยาก

19พวกเขาพูดเหยียดหยามพระเจ้าว่า “พระเจ้าจะหาสำรับในถิ่นทุรกันดารมาให้ได้ไหม

20พระองค์กระทบหินเพื่อให้น้ำพวยพุ่งขึ้น และลำธารไหลล้น พระองค์ให้ขนมปัง หรือจัดหาเนื้อสัตว์เพื่อชนชาติของพระองค์ได้ด้วยหรือ”

21ครั้น พระผู้เป็นเจ้า ได้ยินก็โกรธเกรี้ยว ความกริ้วของพระองค์ที่มีต่อยาโคบปะทุขึ้นดั่งเพลิง ลุกโชนขึ้นต่ออิสราเอล

22เพราะพวกเขาไม่มีความเชื่อในพระเจ้า และไม่วางใจในอานุภาพของพระองค์ที่จะช่วยเขาให้รอดพ้นได้

23ถึงกระนั้นพระองค์ยังบัญชาหมู่เมฆเบื้องบน และเปิดประตูท้องฟ้า

24แล้วพระองค์โปรดให้มานาโปรยลงมาให้พวกเขารับประทาน พระองค์ให้เมล็ดข้าวแห่งสวรรค์แก่พวกเขา

25แต่ละคนได้รับประทานขนมปังของทูตสวรรค์ พระองค์ให้อาหารแก่พวกเขาอย่างอุดมสมบูรณ์

26พระองค์ทำให้ลมตะวันออกพัดในฟ้าสวรรค์ และพระองค์นำลมใต้ออกไปด้วยพละกำลังของพระองค์

27พระองค์โปรดให้เนื้อสัตว์เทลงมาเพื่อพวกเขามากมายราวกับฝุ่นผง เป็นตัวนกจำนวนมากราวกับเม็ดทรายในทะเล

28พระองค์ทำให้เนื้อสัตว์ตกอยู่ท่ามกลางค่ายของพวกเขา รอบๆ บริเวณที่เขาอาศัยอยู่

29แล้วพวกเขารับประทานกันจนอิ่มหนำ เพราะพระองค์ให้สิ่งที่พวกเขาอยาก

30แต่ยังไม่ทันหายอยาก คือในขณะที่อาหารยังอยู่ในปากพวกเขา

31ความกริ้วของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่อพวกเขา แล้วพระองค์ฆ่าชายฉกรรจ์ที่สุดของพวกเขา พระองค์ทำให้บรรดาชายหนุ่มที่เก่งกาจของอิสราเอลสิ้นชีวิตลง

32แม้กระนั้นพวกเขายังจะทำบาปอีก แม้พระองค์ได้ทำให้เห็นสิ่งอัศจรรย์ต่างๆ แล้ว พวกเขาก็ยังไม่เชื่อ

33ดังนั้น พระองค์ทำให้วันเวลาของเขาสิ้นสุดลงดั่งลมหายใจ และปีของเขามีแต่ความพินาศ

34ในยามที่พระองค์ฆ่าพวกเขา พวกเขาก็แสวงหาพระองค์ กลับใจและหันเข้าหาพระเจ้าอย่างจริงจัง

35และจำได้ว่า พระเจ้าเป็นดั่งศิลาของพวกเขา พระเจ้าผู้สูงสุดเป็นผู้ไถ่บาปของพวกเขา

36แต่กลับลวงพระองค์ด้วยคำพูดจากปาก และพูดคำเท็จด้วยลิ้นของพวกเขา

37ใจของพวกเขาไม่มั่นคงต่อพระองค์ และไม่ภักดีต่อพันธสัญญาของพระองค์

38แต่พระองค์ยังคงสงสาร พระองค์ยกโทษความชั่วทั้งปวง และไม่ทำลายพวกเขา บ่อยครั้งพระองค์ยับยั้งความกริ้วไว้ และไม่ปล่อยความกริ้วของพระองค์ให้พลุ่งขึ้น

39พระองค์ได้ระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนัง เป็นลมที่พัดผ่านไป แล้วไม่หวนกลับมาอีก

40บ่อยครั้งเพียงไรที่พวกเขาดื้อดึงต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดาร และทำให้พระองค์เศร้าใจในที่ร้างอันแร้นแค้น

41พวกเขาลองดีกับพระเจ้าซ้ำแล้วซ้ำอีก และยั่วโทสะองค์ผู้บริสุทธิ์ของอิสราเอล

42เขาไม่ได้จำใส่ใจถึงอานุภาพของพระองค์ และวันที่พระองค์ช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากศัตรู

43และวันที่พระองค์สร้างปรากฏการณ์ต่างๆ ในประเทศอียิปต์ และสิ่งอัศจรรย์ต่างๆ ที่ไร่นาของโศอัน

44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลือด ทำให้น้ำจากลำธารดื่มไม่ได้

45พระองค์ส่งฝูงแมลงไปกัดกินพวกเขา รวมทั้งให้ฝูงกบก่อกวนและสร้างความเสียหาย

46พระองค์ให้ตัวบุ้งกินพืชผลที่พวกเขาปลูกไว้ และผลผลิตจากแรงงานก็ให้ฝูงตั๊กแตนกัดกิน

47พระองค์ให้ลูกเห็บตกทำลายเถาองุ่นของพวกเขา และให้น้ำค้างแข็งเกาะต้นมะเดื่อ

48ฝูงโคล้มตายเพราะลูกเห็บ และฝูงแพะแกะตายลงเพราะสายฟ้าแลบ

49พระองค์ปลดปล่อยความกริ้วอันร้อนแรงของพระองค์ลงบนพวกเขา ความโกรธเกรี้ยว ความขัดเคือง และความแค้น ซึ่งมาในรูปของกลุ่มทูตสวรรค์แห่งความวิบัติ

50พระองค์เปิดทางให้แก่ความกริ้วของพระองค์ และไม่ไว้ชีวิตพวกเขา และกำจัดชีวิตพวกเขาด้วยภัยพิบัติ

51พระองค์กำจัดชีวิตลูกชายหัวปีทั้งหมดในอียิปต์ ซึ่งเป็นพละกำลังแรกของพวกเขาที่อยู่ในกระโจมของฮาม

52แล้วพระองค์นำหน้าชนชาติของพระองค์เหมือนนำแกะ และนำพวกเขาในถิ่นทุรกันดารเหมือนนำฝูงแกะ

53พระองค์นำหน้าพวกเขาไปอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดกลัว แต่ทะเลกลับท่วมมิดศัตรู

54ครั้นแล้วพระองค์ก็นำพวกเขาไปยังดินแดนอันบริสุทธิ์ของพระองค์ ไปยังภูเขาซึ่งมือขวาของพระองค์ได้มาด้วยชัยชนะ

55พระองค์ขับไล่บรรดาประชาชาติให้ออกไปต่อหน้าพวกเขา พระองค์แบ่งเขตที่ดินให้พวกเขามีกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของ และให้บรรดาเผ่าของอิสราเอลตั้งรกรากในกระโจมที่พักของพวกเขา

56แม้กระนั้น พวกเขาก็ยังลองดี และดื้อดึงต่อพระเจ้าผู้สูงสุด และไม่รักษาคำสั่งของพระองค์

57แต่หันเหไป และประพฤติตนอย่างคนไร้ความเชื่อ เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของพวกเขา ซึ่งเชื่อใจไม่ได้เท่าๆ กับคันธนูคด

58พวกเขายั่วโทสะพระองค์ด้วยเรื่องสถานบูชาบนภูเขาสูง และพวกเขาทำให้พระองค์หวงแหนมากด้วยรูปเคารพ

59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์โกรธเกรี้ยว และไม่ยอมรับอิสราเอลเลย

60พระองค์ทิ้งที่พำนักของพระองค์ให้ร้างไว้ที่ชิโลห์ ซึ่งเป็นกระโจมที่พระองค์พำนักท่ามกลางมนุษย์

61และพระองค์มอบพละกำลังของพระองค์ให้แก่การเป็นเชลย และพระบารมีของพระองค์ไว้ในมือของศัตรู

62พระองค์ปล่อยให้ชนชาติของพระองค์ถูกกำจัดด้วยคมดาบ และโกรธกริ้วต่อบรรดาผู้สืบมรดกของพระองค์

63บรรดาชายหนุ่มเสียชีวิตในสงคราม และหญิงสาวของพวกเขาไม่มีโอกาสแต่งงาน

64บรรดาปุโรหิตของพวกเขาล้มตายด้วยคมดาบ และหญิงม่ายไม่มีโอกาสแสดงความเศร้าโศกา

65ครั้นแล้วพระผู้เป็นเจ้าตื่นขึ้นดั่งหนึ่งได้ตื่นจากนอน เหมือนกับชายฉกรรจ์ส่งเสียงเอ็ดตะโรเพราะเหล้าองุ่น

66พระองค์ขับไล่ข้าศึกกลับไป และทำให้เขาอับอายไปตลอดกาล

67พระองค์ปฏิเสธกระโจมที่พักของโยเซฟ พระองค์ไม่ได้เลือกเผ่าเอฟราอิม

68แต่พระองค์เลือกเผ่ายูดาห์ ภูเขาศิโยนซึ่งพระองค์รัก

69พระองค์สร้างที่พำนักของพระองค์ไว้อย่างสูงระดับฟ้าสวรรค์ อย่างแผ่นดินโลกที่พระองค์ตั้งไว้ให้ยืนยงตลอดกาล

70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ และพาท่านออกไปจากคอกแกะ

71พระองค์ให้ท่านเลิกดูแลแกะแม่ลูกอ่อน และให้มาเป็นผู้เลี้ยงดูฝูงแกะของยาโคบชนชาติของพระองค์ คือของอิสราเอล ผู้สืบมรดกของพระองค์

72ท่านดูแลคนเหล่านั้นด้วยความจริงใจ และนำเขาไปด้วยความชำนาญ