bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Tok
/
Exodus 22
Exodus 22
Thai Tok
← Chapter 21
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 23 →
1
สิทธิ อำนาจ ของ เจ้าของ สัตว์ และ สิ่งของ " ถ้า ผู้ ใด ลัก วัว หรือ แกะ ไป ฆ่า หรือ ขาย ให้ ผู้ นั้น ใช้ วัว ห้า ตัวแทน วัว หนึ่ง ตัว และ แกะ สี่ ตัวแทน แกะ ตัว หนึ่ง
2
ถ้า ผู้ ใด เห็น ขโมย กำลัง ขุด ช่อง เข้าไป แล้ว ตี ขโมย นั้น ตาย ไม่ ต้อง ทำให้ โลหิต ตก เพราะ การ ตี คน นั้น
3
ถ้า ดวง อาทิตย์ ขึ้น แล้ว ต้อง ทำให้ โลหิต ตก เพราะ การ ตี คน นั้น แต่ ผู้ร้าย นั้น ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ ถ้า เขา ไม่ มี อะไร จะ ใช้ ให้ ต้อง ขายตัว เขา เป็น ค่า ของ ที่ ลัก ไป นั้น
4
ถ้า จับ ของ ที่ ลัก ไป นั้น ได้ อยู่ ใน มือ ของ เขา จะ เป็น วัว ก็ดี หรือ ลา ก็ดี หรือ แกะ ก็ดี ซึ่ง ยัง เป็น อยู่ ขโมย นั้น ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ เป็น สอง เท่า
5
ถ้า ผู้ ใด ปล่อย ให้ สัตว์ กิน ของ ใน นา หรือ ใน สวน องุ่น เสีย ไป หรือ ปล่อย สัตว์ ของ ตน แล้ว มัน ไป กินใน นา ของ ผู้ อื่น เขา ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ โดย ให้ ของ ที่ ดี ที่สุด ใน นา ของ ตน และ ของ ที่ ดี ที่สุด ใน สวน องุ่น ของ ตน เป็น ค่าเสียหาย
6
ถ้า จุด ไฟ ที่ กอง หนาม และ ไฟ ลาม ไป ติด กองข้าว หรือ ติด ต้น ข้าว ซึ่ง มิได้ เกี่ยว หรือ ติด ทุ่ง นา ให้ ไหม้ เสีย ผู้ ที่ จุด ไฟ นั้น ต้อง ใช้ ค่าเสียหาย เต็ม จำนวน
7
ถ้า ผู้ ใด ฝาก เงิน หรือ สิ่งของ ไว้ กับ เพื่อนบ้าน แล้ว ของ นั้น ถูก ขโมย ลัก ไป จาก เรือน ผู้ นั้น ถ้า จับ ขโมย ได้ ขโมย ต้อง ใช้ แทน เป็น สอง เท่า
8
ถ้า จับ ขโมย ไม่ ได้ จง นำ เจ้าของ เรือน มา ถึง พวก ผู้ พิพากษา เพื่อ จะ ดู ว่า มือ ของ ตน เอง ได้ ลัก สิ่งของ ของ เพื่อนบ้าน นั้น หรือ ไม่
9
ใน คดี ฟ้องร้อง ทุก อย่าง จะ เป็น เรื่อง วัว ลา แกะ หรือ เสื้อ ผ้า หรือ เรื่อง สิ่งของ ใดๆ ที่ หาย ไป ถ้า มีค น มา อ้าง ว่า สิ่ง นี้ สิ่ง นั้น เป็น ของ ตน จง นำ คดี ของ คู่ความ นั้น ไป ถึง พวก ผู้ พิพากษา พวก ผู้ พิพากษา นั้น จะ ตัดสิน ว่าผู้ ใด ผิด ผู้ นั้น จะ ต้อง ใช้ ค่า ชดใช้ เป็น สอง เท่า
10
ถ้า ผู้ ใด ฝาก ลา หรือ วัว หรือ แกะ หรือ สัตว์ ใดๆ ไว้ กับ เพื่อนบ้าน และ สัตว์ นั้น เกิด ตาย ลง หรือ เป็นอัน ต ราย หรือ มี ผู้ ไล่ ต้อน ไป จาก บ้าน นั้น โดย ไม่ มี ใคร เห็น
11
ต้อง ให้ ผู้ รับ ฝาก นั้น ปฏิญาณ ตัว ต่อ เพื่อนบ้าน ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮ วาห์เพื่อ ดู ว่า มือ ของ เขา ลัก ของ ของ เพื่อนบ้าน นั้น จริง หรือ ไม่ แล้ว เจ้าของ นั้น จะ ต้อง ยินยอม ผู้ รับ ฝาก นั้น ไม่ ต้อง ให้ ค่า ชดใช้
12
แต่ ถ้า สัตว์ นั้น ถูก ลัก ไป ขณะ เมื่อ ผู้ รับ ฝาก อยู่ ด้วย ผู้ รับ ฝาก ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ แก่ เจ้าของ
13
ถ้า มี สัตว์ ร้าย มา กัด ฉีก สัตว์ นั้น ตาย จง เอา ซาก มา ให้ ตรวจ ดู เป็น หลักฐาน แล้ว ผู้ รับ ฝาก ไม่ ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ แทน สัตว์ ถูก กัด ฉีก นั้น
14
ถ้า ผู้ ใด ยืม สิ่ง ใดๆ ไป จาก เพื่อนบ้าน แล้ว เกิด เป็นอัน ต ราย หรือ ตาย ระหว่าง เวลา ที่ เจ้าของ ไม่ อยู่ ผู้ ยืม ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ เต็ม ตาม จำนวน เป็น แน่
15
แต่ ถ้า เจ้าของ อยู่ ด้วย ผู้ ยืม ไม่ ต้อง ให้ ค่า ชดใช้ ถ้า เป็น ของ เช่า ให้ คิด แต่ ค่า เช่า เท่านั้น
16
การ ล่วงประเวณี การ ไหว้ รูป เคารพ ความ กรุณา ถ้า ผู้ ใด ล่อลวง หญิง พรหมจารี ที่ ยัง ไม่ มี คู่หมั้น และ นอน ร่วม กับ หญิง นั้น ผู้ นั้น จะ ต้อง เสีย เงิน สินสอด และ ต้อง รับ หญิง นั้น เป็น ภรรยา ของ ตน
17
ถ้า บิดา ไม่ ยอม อย่าง เด็ดขาด ที่ จะ ยก หญิง นั้น ให้ เป็น ภรรยา เขา ก็ ต้อง เสีย เงิน เท่า สินสอด ตาม ธรรมเนียม สู่ขอ หญิง พรหมจารี นั้น ดุจ กัน
18
สำหรับ หญิง แม่มด เจ้า อย่า ให้ รอดชีวิต อยู่ เลย
19
ผู้ ใด ร่วมประเวณี กับ สัตว์ ผู้ นั้น จะ ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย เป็น แน่
20
ผู้ ใด ถวาย บูชา แก่ พระ ต่างๆ เว้นแต่ พระ เยโฮ วาห์องค์ เดียว ผู้ นั้น ต้อง ถูก ทำลาย เสีย สิ้น
21
เจ้า อย่า บีบบังคับ หรือ ข่มเหง คน ต่างด้าว เลย เพราะ เจ้า ทั้งหลาย เคย เป็น คน ต่างด้าว อยู่ ใน ประเทศ อียิปต์
22
อย่า ข่มเหง หญิง ม่าย หรือ ลูก กำพร้า พ่อ เลย
23
ถ้า เจ้า ข่มเหง เขา โดย วิธี ใด ก็ตาม และ เขา ร้องทุกข์ ถึง เรา เรา จะ ฟัง คำร้องทุกข์ ของ เขา แน่ ๆ
24
ความ โกรธ ของ เรา จะ พลุ่ง ขึ้น และ เรา จะ ประหาร เจ้า ด้วย ดาบ ภรรยา ของ เจ้า จะ ต้อง เป็น ม่าย และ บุตร ของ เจ้า จะ ต้อง เป็น กำพร้า พ่อ
25
ถ้า เจ้า ให้ พล ไพร่ ของ เรา คน ใด ที่ เป็น คน จน และ อยู่ กับ เจ้า ยืม เงิน ไป อย่า ถือว่า ตน เป็น เจ้าหนี้ และ อย่า คิด ดอกเบี้ย จาก เขา
26
ถ้า เจ้า ได้ รับ เสื้อ คลุม ของ เพื่อนบ้าน ไว้ เป็น ของ ประกัน จง คืน ของ นั้น ให้ เขา ก่อน ตะวันตก ดิน
27
เพราะ เขา มี เสื้อ คลุม ตัว นั้น ตัว เดียว เป็น เครื่อง ปกคลุม ร่างกาย มิ ฉะนั้น เวลา นอน เขา จะ เอา อะไร ห่ม เล่า ต่อ มา เมื่อ เขา ทูล ร้องทุกข์ ต่อ เรา เรา จะ สดับ ฟัง เพราะ เรา เป็น ผู้ มี เมตตา กรุณา
28
อย่า ด่า ผู้ เป็น พระ หรือ สาป แช่ง ผู้ ปกครอง ชน ชาติ ของ เจ้า เลย
29
อย่า ชักช้า ที่ จะ นำ พืช ผล และ น้ำ ผลไม้ อัน แรก ของ เจ้า มา ถวาย พระเจ้า จง ถวาย บุตร ชาย หัวปี ของ เจ้า ให้ แก่ เรา
30
สำหรับ วัว และ แพะ แกะ ของ เจ้า จง ทำ ดังนั้น เหมือน กัน ให้ ลูก มัน อยู่ กับ แม่ เจ็ด วัน ถึง วัน ที่ แปด จง พา มา ถวาย แก่ เรา
31
เจ้า ทั้งหลาย เป็น คน บริสุทธิ์ อุทิศ แก่ เรา เหตุ ฉะนั้น เนื้อ สัตว์ ที่ ถูก กัด ตาย ใน ทุ่ง นา เจ้า อย่า กิน เลย จง ทิ้ง ให้ สุนัข กิน เสีย "
← Chapter 21
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 23 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40