Lamentations 2

Thai Tok

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1เพลง คร่ำครวญ บท ที่ สอง ด้วย พระ พิโรธ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ใช้ เมฆ บัง ธิดา ของ ศิโยน หนอ พระองค์ ได้ ทรง เหวี่ยง สง่า ราศี ของ อิส รา เอลให้ตกล ง จาก ฟ้า ถึง ดิน พระองค์ มิได้ ทรง ระลึก ถึง แท่น รอง พระ บาท ของ พระองค์ เลย ใน ยาม ที่ พระองค์ ทรง กริ้ว

2องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง กลืน ที่ อยู่ ทั้งสิ้น ของ ยา โค บ เสีย แล้ว และ ไม่ ทรง เมตตา พระองค์ ได้ ทรง พัง ป้อม ปราการ ทั้งหลาย ของ ธิดา แห่ง ยู ดาห์ให้ ลง ด้วย พระ พิโรธ ของ พระองค์ พระองค์ ได้ ทรง ทลาย ป้อม ปราการ เหล่า นั้น ลง ถึง ดิน และ ทรง กระทำ ให้ ราช อาณาจักร และ เจ้านาย ทั้งหลาย ใน นั้น เป็น มลทิน ไป

3พระองค์ ได้ ทรง ตัด บรรดา เขา แห่ง อิส รา เอลให้ขาด สิ้น ไป ด้วย พระ พิโรธ อัน รุนแรง ของ พระองค์ พระองค์ ทรง ดึง พระ หัตถ์ เบื้อง ขวา ของ พระองค์ กลับ มา เสีย จาก เขา ต่อหน้า ศัตรู และ พระองค์ ทรง เผา ผลาญ คน ยา โค บ ดุจ เพลิง ลุก โพลง ไหม้ ไป รอบ ๆ

4พระองค์ ทรง โก่ง ธนู ของ พระองค์ อย่าง ศัตรู ทรง ยก พระ หัตถ์ เบื้อง ขวา ท่าที ปัจจามิตร และ ได้ ทรง ประหาร บรรดา คน ที่ ตาขอ ง เรา จะ อวด ได้นั้น เสีย ใน พลับพลา ของ ธิดา แห่ง ศิโยน พระองค์ ได้ ทรง ระบาย พระ พิโรธ ของ พระองค์ ออก มา ดุจ เพลิง

5องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง เป็น เหมือน ศัตรู พระองค์ ได้ ทรง กลืน พวก อิส รา เอลเสีย พระองค์ ได้ ทรง กลืน บรรดา วัง ของ เขา หมด และ ได้ ทรง ทำลาย ที่ กำบัง ของ เขา ให้ ทรง ทวี ความ เศร้า โศก และ การ คร่ำครวญ ใน ธิดา แห่ง ยูดาห์

6พระองค์ ได้ ทรง พัง พลับพลา ของ พระองค์ เสีย เหมือน หนึ่ง เป็น เพิง ใน สวน ทรง ทำลาย สถาน ที่ ประชุม ทั้งหลาย ของ พระองค์ พระ เยโฮ วาห์ได้ ทรง กระทำ ทั้ง เทศกาล ตาม กำหนด และ วัน สะ บา โต ให้ ลืม เลือน ไป ใน ศิโยน ด้วย พระ พิโรธ อัน เดือดดาล พระองค์ ทรง ดูถูก องค์ กษัตริย์ และ ปุโรหิต

7องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง ทิ้ง แท่น บูชา ของ พระองค์ เสีย พระองค์ ทรง เกลียด สถาน บริสุทธิ์ ของ พระองค์ กำแพง วัง ทั้งหลาย นั้น พระองค์ ได้ ทรง มอบ ไว้ ใน เงื้อมมือ ศัตรู เขา ทั้งหลาย ได้ ส่งเสียง อึกทึก ใน พระ นิเวศ แห่ง พระ เยโฮ วาห์เหมือน อย่าง ใน วัน เทศกาล ตาม กำหนด

8พระ เยโฮ วาห์ได้ ทรง ตั้ง พระทัย ไว้ แล้ว ว่า จะ ทำลาย กำแพง ของ ธิดา แห่ง ศิโยน เสีย พระองค์ ได้ ทรง ขึง เส้น วัด ไว้ แล้ว พระองค์ มิได้ ทรง หด พระ หัตถ์ เลิก การ ทำลาย เหตุ ฉะนี้ พระองค์ ได้ ทรง กระทำ ให้ เนิน ดิน และ กำแพง นั้น คร่ำครวญ ให้ ทรุดโทรม ร่วงโรย ไป ด้วย กัน

9ประตู เมือง ศิโยน ทั้งสิ้น ทรุด ลง ใน ดิน แล้ว พระองค์ ได้ ทรง ทำลาย และ ทรง หัก ดาล ประตู ทั้งปวง เสีย สิ้น กษัตริย์ และ เจ้านาย ทั้งหลาย แห่ง ศิโยน ก็ ตก อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ ไม่ มี พระราชบัญญัติ อีก ต่อ ไป บรรดา ผู้ พยากรณ์ แห่ง เมือง ศิโยน หา ได้ รับ นิมิต จาก พระ เยโฮ วาห์อีก ไม่

10พวก ผู้ใหญ่ ของ ธิดา แห่ง ศิโยน ก็ กำลัง นั่ง เงียบ อยู่ บน พื้น แผ่นดิน เขา ทั้งหลาย เอา ผงคลี ดิน ซัด ขึ้น บน ศีรษะ ของ ตัว และ นุ่งห่ม ผ้า กระสอบ สาว พรหมจารี ทั้งหลาย แห่ง กรุง เยรูซา เล็ม คอตก ไป ถึง ดิน

11นัยน์ตา ของ ข้าพเจ้า ก็ ร่วงโรย เพราะ ร้องไห้ จิต วิญญาณ ของ ข้าพเจ้า ก็ ระทม เพราะ ความ พินาศ ของ ธิดา แห่ง ชน ชาติ ของ ข้าพเจ้า ตับ ของ ข้าพเจ้า เท ออก บน พื้น ดิน และ เพราะ เหล่า เด็ก เล็ก และ เด็ก ที่ ยัง ดูด นม นั้น เป็น ลม สลบ อยู่ ตาม ถนน ใน กรุง

12ลูก ทั้งหลาย ถาม แม่ ของ ตัว ว่า " แม่ จ๋า ข้าว และ น้ำ องุ่น อยู่ ที่ไหน " ขณะ เมื่อ เขา เป็น ลม ดุจ คน ที่ ถูก บาดเจ็บ ตาม ถนน ใน กรุง เมื่อ ชีวิต ของ เขา ต้อง เท ออก ที่ อก แม่ ของ เขา ทั้งหลาย

13โอ ธิดา แห่ง เยรูซา เล็ม เอ๋ย ข้าพเจ้า จะ เอา อะไร มา เป็น พยาน ฝ่าย เจ้า ได้ ข้าพเจ้า จะ เปรียบ เจ้า กับ อะไร โอ ธิดา พรหมจารี แห่ง ศิโยน เอ๋ย ข้าพเจ้า จะ หา อะไร ที่มา เทียบ กับ เจ้า ได้ เล่า เพื่อ ข้าพเจ้า จะ เล้าโลม เจ้า ได้ เพราะ ความ อับปาง ของ เจ้า ก็ ใหญ่ เทียม เท่า สมุทร ผู้ ใด จะ รักษา เจ้า ได้ เล่า

14ผู้ พยากรณ์ ทั้งหลาย ของ เจ้า ได้ เห็น สิ่ง ที่ โง่ เขลา และ ไร้ สาระ มาบ อก เจ้า แทน ที่ เขา จะ เผย ความ ชั่วช้า ของ เจ้า ออก มา ให้ ประจักษ์ เพื่อ จะ ให้ เจ้า กลับ สู่ สภาพ ดี เขา ทั้งหลาย กลับ ได้ เห็น ภาระ ที่ เทียม เท็จ อันเป็น เหตุ ให้ เกิด การ เนรเทศ

15บรรดา คน ที่ ได้ ผ่าน ไป มา ก็ ตบมือ เยาะ เย้ย เจ้า เขา ทั้งหลาย ได้ เย้ย หยัน และ ได้ สั่น ศีรษะ ใส่ ธิดา แห่ง เยรูซา เล็ม แล้ว ว่า " นี่ หรือ คือ กรุง ที่ คน ทั้งหลาย ได้ ขนาน นาม ว่า งาม หมดจด ว่า เป็นความ ชื่นชมยินดี ของ คน ทั่ว ทั้ง โลก "

16บรรดา ศัตรู ของ เจ้า ได้ อ้า ปาก ตะโกน โพนทะนา เจ้า เขา ทั้งหลาย เย้ย หยัน และ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขา พา กัน ร้อง ว่า " พวก เรา ได้ กลืน เมือง นี้ แล้ว วัน นี้ แหละ คือ วัน ที่ พวก เรา ได้ จ้อง มอง หา พวก เรา ได้ พบ แล้ว พวก เรา เห็น แล้ว "

17พระ เยโฮ วาห์ได้ ทรง กระทำ ตาม พระ ประสงค์ แล้ว ได้ ทรง กระทำ ให้ พระ ดำรัส ของ พระองค์ สำเร็จ ตาม ที่ พระองค์ ได้ บัญชา ไว้ นาน แล้ว พระองค์ ก็ได้ ทรง ทำลาย อย่าง ไม่ มี พระ เมตตา พระองค์ ทรง กระทำ ให้ ศัตรู เปรม ปรีดิ์ เย้ย เจ้า พระองค์ ได้ ทรง ชู เขา ของ พวก ศัตรู ของ เจ้า ขึ้น

18จิตใจ ของ เขา ทั้งหลาย ร้อง ทูล องค์ พระผู้เป็นเจ้า โอ กำแพง ของ ธิดา แห่ง ศิโยน เอ๋ย จง ให้ น้ำตา ไหล ลง ดุจ สายน้ำ ทั้ง กลางวัน และ กลางคืน อย่า ให้ เจ้า ได้ หยุด พัก อย่า ให้ แก้วตา ของ เจ้า หยุดหย่อน เลย

19จง ลุก ขึ้น ร้องไห้ ใน กลางคืน ใน ต้น ยาม จง ระบาย ความ ใน ใจ ของ เจ้า ออก อย่าง น้ำ ตรง พระ พักตร์ องค์ พระผู้เป็นเจ้า จง ชู มือ ทั้ง สอง ของ เจ้า ขึ้น ตรง ไป ยัง พระองค์ เพื่อ ขอ ชีวิต ของ บรรดา ลูก เล็ก เด็กแดง ของ เจ้า ที่ หิว จน เป็น ลม สลบ ไป ตาม หัว ถนน หนทาง ทุกแห่ง

20โอ ข้า แต่ พระ เยโฮวาห์ ขอ ทอดพระเนตร และ พิจารณา เถิด ว่า พระองค์ ได้ ทรง กระทำ การ เช่น นี้ แก่ ผู้ ใด ควร ที่ พวก ผู้หญิง จะ กิน ลูก ของ ตน หรือ จะ กิน ทารก ที่ ยัง อุ้ม อยู่ หรือ พวก ปุโรหิต และ พวก ผู้ พยากรณ์ ควร จะ ถูก ประหาร ใน สถาน บริสุทธิ์ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า หรือ

21คน หนุ่ม และ คน แก่น อ น เหยียด อยู่ ตาม พื้น ดิน ใน ถนน สาว พรหมจารี และ ชาย หนุ่ม ของ ข้าพระ องค์ ถูก คม ดาบ หวด ล้ม ลง แล้ว พระองค์ ได้ ทรง ประหาร เขา ใน วัน เมื่อ พระองค์ ทรง กริ้ว ได้ ทรง สังหาร เขา เสีย โดย ปราศจาก พระ กรุณา

22พระองค์ ได้ ทรง เรียก ผู้ ที่ ข้าพระ องค์ กลัว รอบ ทุก ด้าน มา อย่าง ใน วัน เทศกาล พอ ถึง วัน ที่ พระ เยโฮ วาห์ทรง พระ พิโรธ ก็ ไม่ มี สัก คน หนึ่ง หนี เอา ตัว รอด ได้ หรือ คงเหลือ ตกค้าง รอด ตาย อยู่ ผู้ ที่ ข้าพระ องค์ ได้ อุ้มชู และ เลี้ยงดู มา นั้น ศัตรู ของ ข้าพระ องค์ ได้ เผา ผลาญ เสีย หมด แล้ว

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →