Lamentations 4

Thai Tok

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1เพลง คร่ำครวญ บท ที่ สี่ นี่ อย่างไร หนอ ทองคำ จึง มี สี สลัว และ ทองคำ เนื้อ ดี ก็ เปลี่ยน ไป เพชร พลอย แห่ง สถาน บริสุทธิ์ ทิ้ง อยู่ เกลื่อนกลาด ตาม ทุก หัว ถนน

2บุตร ชาย ผู้ ประเสริฐ ของ กรุง ศิโยน มี ค่า เปรียบ ได้ กับ ทองคำ เนื้อ ดี นั้น ถูก ตี ราคา เพียง เท่า หม้อ ดิน ที่ ปั้น ขึ้น ด้วย มือ ของ ช่าง หม้อ เท่านั้น หนอ

3แม้แต่ สัตว์ ประหลาด ทะเล ยัง ได้ เอา นม ออก ให้ ลูก ของ มัน ดูด แต่ ธิดา แห่ง ชน ชาติ ของ ข้าพเจ้า ก็ ใจร้าย ดุจ นกกระจอก เทศ ใน ถิ่น ทุรกันดาร

4ลิ้น ของ ทารก ที่ ยัง ไม่ หย่านม กระหาย จน ติด เพดาน พวก เด็ก ได้ ขอ อาหาร แต่ ไม่ มี ใคร ยื่น ให้ เขา

5คน ทั้งปวง ที่ เคย รับประทาน อาหาร อย่าง เลิศ หรู กลับ ต้อง โดดเดี่ยว อยู่ ตาม ถนน คน ทั้งหลาย ที่ เติบโต มา ด้วย เสื้อ สี แดง สดก ลับ ต้อง กอด กอง มูล สัตว์

6เพราะ โทษ ความ ชั่วช้า ของ ธิดา แห่ง ชน ชาติ ข้าพเจ้า นั้น ก็ ใหญ่ โตก ว่า โทษ บาป ของ เมือง โสโดมที่ต้อง คว่ำ ทลาย ลง ใน พริบตาเดียว โดย ไม่ มี มือ ใคร ได้ แตะต้อง เลย

7พวก นา ศีร์ของ เธอ บริสุทธิ์ กว่า หิมะ และ ขาว กว่า น้ำนม ผิวพรรณ ของ เขา เปล่ง ปลั่ง ยิ่ง กว่า มุกดา เขา มี รูปร่าง งาม ดั่ง ไพ ทูรย์

8บัดนี้ ผิวพรรณ ของ เขา ก็ ดำ ยิ่ง กว่า ถ่านหิน ใคร ๆ ตาม ถนน ก็ จำ เขา ไม่ ได้ หนัง ของ เขา เหี่ยว หุ้ม กระดูก และ ซูบ ราวกับ ไม้ เสียบ

9คน ที่ ตาย ด้วย คม ดาบ ยัง ดี กว่า คน ที่ ต้อง อดอยาก ตาย เพราะ คน เหล่า นี้ ค่อย ผอม ค่อย ตาย ไป ถูก แทง ทะลุ เพราะ ขาด ผล จาก ท้อง นา

10มือ ของ หญิง ที่ ใจอ่อน กลับ เอา ลูก ของ ตัว ต้ม กิน ลูก ที่ ถูก ต้ม เป็น อาหาร นั้น กินกัน เมื่อ ยาม หายนะ มา สู่ ธิดา แห่ง ชน ชาติ ของ ข้าพเจ้า

11พระ เยโฮ วาห์ทรง บันดาล โทโส ออก มา แล้ว พระองค์ ทรง เทพ ระ พิโรธ อัน เกรี้ยวกราด ของ พระองค์ ลง แล้ว และ ได้ ทรง จุด ไฟ ขึ้น ใน กรุง ศิโยน ซึ่ง เผา ผลาญ ราก ของ เมือง นั้น

12กษัตริย์ ทั้งปวง แห่ง แผ่นดิน โลก และ บรรดา ชาว พิภพ พา กัน ไม่ เชื่อ ว่า คู่อริ หรือ ศัตรู จะ ได้ เข้าไป ใน ประตู กรุง เยรูซา เล็ม ได้

13เพราะ ความ ผิด บาป ของ พวก ผู้ พยากรณ์ ของ กรุง ศิโยน และ เพราะ ความ ชั่วช้า ของ พวก ปุโรหิต ของ กรุง นั้น ที่ ได้ กระทำ โลหิต ของ คน ชอบธรรม ให้ ไหล ออก ใน ท่ามกลาง กรุง

14เขา ทั้งหลาย เดิน เปะปะ และ ตาบอด ไป ตาม ถนน ทำตัว ให้ มลทิน ด้วย โลหิต จน คน จะ จับ ต้อง ไม่ ได้ที่ เสื้อ ผ้า ของ เขา

15คน ทั้งหลาย ร้อง บอก เขา ว่า " ไป ซิ มลทิน จริง ไป เถอะ ไป๊ อย่า มา ถูก ต้อง นะ " เมื่อ เขา เหล่า นั้น หนี ไป เป็น คน พเนจร พลเมือง ของ ประชาชาติ พูด กัน ว่า " เขา ต้อง ไม่ อยู่ ที่ นี่ อีก ต่อ ไป "

16พระ พิโรธ ของ พระ เยโฮ วาห์ทรง กระทำ ให้ เขา ทั้งปวง กระจัดกระจาย ไป พระองค์ จะ ไม่ ทรง สน พระทัย ใน เขา อีก เลย คน ทั้งหลาย จึง ไม่ นับถือ พวก ปุโรหิต ไม่ ทำคุณ ต่อ พวก ผู้ใหญ่

17นัยน์ตา ของ พวก เรา มอง หาความ ช่วยเหลือ การ ช่วยเหลือ นั้น ไร้ ประโยชน์ ส่วน การ เฝ้า รอ คอย พวก เรา ได้ คอย ประเทศ ที่ ไม่ อาจ จะ ช่วย เรา ให้ รอด ได้

18มีค น สะกด รอย ตาม เรา จน พวก เรา เดิน ตาม ถนน ของ พวก เรา ไม่ ได้ เบื้อง ปลาย ของ พวก เรา ก็ ใกล้ เข้า มา แล้ว วัน เดือน ทั้งหลาย ของ พวก เรา ก็ จะ จบ อยู่ เพราะ บั้นปลาย ของ พวก เรา มา ถึง

19พวก ที่ ข่มเหง เรา ก็ เร็ว กว่าน ก อินทรี ใน ท้อง ฟ้า เขา ทั้งหลาย วิ่ง ไล่ กวด พวก เรา บน ภูเขา เขา ทั้งหลาย ซุ่ม คอย จับ เรา ใน ถิ่น ทุรกันดาร

20ลมปราณ ทาง จมูก ของ พวก ข้าพเจ้า คือ ผู้ ที่ พระ เยโฮ วาห์ทรง เจิม ไว้ นั้น ก็ ตก หลุมพราง ของ เขา ทั้งหลาย แล้ว คือ พวก เรา กล่าว ถึง พระองค์ ท่าน ว่า " เรา จะ ดำรง ชีวิต ของ เรา ท่ามกลาง ประชาชาติ ได้ ก็ ด้วย อาศัย ร่ม เงา ของ พระองค์ ท่าน "

21โอ ธิดา แห่ง เมือง เอ โดม ที่ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน อู ส จง เปรม ปรีดิ์ และ ยินดี เถิด ถ้วย นั้น จะ ผ่าน มา ถึง เจ้า ด้วย เจ้า จะ ต้อง เมามาย และ จะ กระทำ ให้ ตัว เอง เปลือย เปล่า ไป

22โอ ธิดา แห่ง กรุง ศิโยน เอ๋ย การ ลงโทษ เพราะ ความ ชั่วช้า ของ เจ้า ก็ ครบ แล้ว พระองค์ จะ ไม่ ทรง พา เจ้า ออก ไป ให้ เป็น เชลย อีก ต่อ ไป โอ ธิดา แห่ง เมือง เอ โดม เอ๋ย พระองค์ จะ ทรง ลงโทษ เพราะ ความ ชั่วช้า ของ เจ้า พระองค์ จะ ทรง เผย บาป ของ เจ้า ให้ ประจักษ์

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →