Leviticus 11

Thai Tok

1พระราชบัญญัติ ต่างๆ เรื่อง อาหาร พระ เยโฮ วาห์ตรัส กับ โมเสส และ อา โร น ว่า

2" จง กล่าว แก่ คน อิส รา เอลว่า ต่อ ไป นี้ เป็น สัตว์ ที่ มี ชีวิต ใน บรรดา สัตว์ ใน โลก ซึ่ง เจ้า จะ รับประทาน ได้

3บรรดา สัตว์ ที่ แยก กีบ และ มี กีบ ผ่า และ สัตว์ เคี้ยวเอื้อง เจ้า รับประทาน ได้

4อย่างไรก็ตาม สัตว์ ต่อ ไป นี้ ที่ เคี้ยวเอื้อง หรือ แยก กีบ เจ้า ก็ อย่า รับประทาน อูฐ เพราะ มัน เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า

5ตัว กระจง ผา เพราะว่า มัน เป็น สัตว์ เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า

6กระต่าย เพราะว่า มัน เป็น สัตว์ เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า

7หมู เพราะ มัน เป็น สัตว์ แยก กีบ และ มี กีบ ผ่า แต่ ไม่ เคี้ยวเอื้อง จึง เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า

8อย่า รับประทาน เนื้อ ของ สัตว์ เหล่า นี้ เลย และ เจ้า อย่า แตะต้อง ซาก ของ มัน มัน เป็น ของ มลทิน แก่ เจ้า

9สัตว์ ที่ อยู่ ใน น้ำ ทั้งหมด เหล่า นี้ เจ้า รับประทาน ได้ ของ ทุก อย่าง ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ที่ มีค รีบ และ มี เกล็ด จะ อยู่ ใน ทะเล หรือ ใน แม่น้ำ ก็ตาม เจ้า รับประทาน ได้

10แต่ ทุก อย่าง ใน ทะเล และ ใน แม่น้ำ ทุก อย่าง ที่ เคลื่อนไหว ใน น้ำ และ สิ่ง มี ชีวิต ใดๆ ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ไม่ มีค รีบ และ เกล็ด สัตว์ เหล่า นี้ เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า

11สัตว์ เหล่า นี้ ยัง คง เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า เจ้า อย่า รับประทาน เนื้อ ของ มัน แต่ ให้ เจ้า ถือว่า ซาก ของ มัน เป็น ที่ พึง รังเกียจ

12อะไร ก็ตาม ที่ อยู่ ใน น้ำ ไม่ มีค รีบ และ เกล็ด เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า

13ต่อ ไป นี้ เป็น นก ซึ่ง ให้ เจ้า ถือว่า เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ ท่ามกลาง นก ทั้งหลาย นก เหล่า นี้ รับประทาน ไม่ ได้ มัน เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ คือ นก อินทรี นก แร้ง นก ออก

14นก เหยี่ยว หางยาว เหยี่ยว ดำ ตาม ชนิด ของ มัน

15นก แก ตาม ชนิด ของ มัน

16นก เค้า แมว นก เค้า โมง นก นางนวล เหยี่ยว นกเขา ตาม ชนิด ของ มัน

17นก เค้า แมว เล็ก นก อ้ายงั่ว นก ทึดทือ

18นก อีโก้ง นกกระทุง นก แร้ง

19นก กระสา ดำ นก กระสา ตาม ชนิด ของ มัน นก หัวขวาน และ ค้างคาว

20แมลง มี ปีก ซึ่ง คลาน สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า

21แต่ ใน บรรดา แมลง มี ปีก ที่ คลาน สี่ ขา นี้ เจ้า จะ รับประทาน จำพวก ที่ มี ขาพับ ใช้ กระโดด ไป บน ดิน ได้

22ใน จำพวก แมลง ต่อ ไป นี้ เจ้า รับประทาน ได้ ตั๊กแตน วัย บิน ตาม ชนิด ของ มัน จิ้งหรีด โกร่ง ตาม ชนิด ของ มัน จักจั่น ตาม ชนิด ของ มัน และ ตั๊กแตน ตาม ชนิด ของ มัน

23แต่ แมลง มี ปีก อย่าง อื่น ซึ่ง มี สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า

24สิ่ง เหล่า นั้น จะ กระทำ ให้ เจ้า มลทิน ได้ คือ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แตะต้อง ซาก ของ มัน จะ ต้อง มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น

25ผู้ ใด ถือ ซาก สัตว์ ส่วน ใดๆ ไป ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น

26ซาก ของ สัตว์ ทั้งปวง ที่ แยก กีบ และ ไม่ มี กีบ ผ่า ไม่ เคี้ยวเอื้อง เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะต้อง สัตว์ เหล่า นี้ จะ มลทิน

27ใน บรรดา สัตว์ สี่ เท้า ทุก อย่าง ซึ่ง เดิน ด้วย ขยุ้ม เท้า เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะต้อง ซาก สัตว์ นี้ จะ ต้อง มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น

28ผู้ ใด นำ ซาก มัน ไป จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า

29ใน บรรดา สัตว์ ที่ เลื้อยคลาน ไป บน ดิน ชนิด ต่อ ไป นี้ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า คือ อีเห็น หนู เหี้ย ตาม ชนิด ของ มัน

30จิ้งจก ตะกวด แย้ จิ้งเหลน และ กิ้งก่า

31ใน บรรดา สัตว์ เลื้อยคลาน ชนิด เหล่า นี้ เป็น มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะต้อง เมื่อ มัน ตาย แล้ว ผู้ นั้น จะ มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น

32และ เมื่อ มัน ตาย ตก ทับ สิ่ง ใด สิ่ง นั้น ก็ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น สิ่ง ที่ เป็น ไม้ หรือ เสื้อ ผ้า หรือ หนัง สัตว์ หรือ กระสอบ หรือ ภาชนะ ใดๆ ที่ ใช้ เพื่อ ประโยชน์ อย่าง ใด จะ ต้อง แช่ น้ำ และ จะ มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น ต่อ ไป ก็ นับ ว่า สะอาด ได้

33และ ถ้า มัน ตกลง ไป ใน ภาชนะ ดิน สิ่ง ที่ อยู่ ใน ภาชนะ นั้น จะ มลทิน จง ทุบ ภาชนะ นั้น เสีย

34อาหาร ใน ภาชนะ นั้น ที่ รับประทาน ได้ ซึ่ง มี น้ำ ปน อยู่ ก็ เป็น มลทิน และ น้ำ ดื่ม ทั้งสิ้น ซึ่ง จะ ดื่ม ได้ จาก ภาชนะ อย่าง นี้ จะ มลทิน

35ถ้า ส่วน ใด ของ ซาก สัตว์ ตก ใส่ สิ่ง ใดๆ สิ่ง นั้นๆ ก็ มลทิน ไม่ ว่าเป็น เตา อบ หรือ เตา ต้อง ทุบ เสีย เป็น มลทิน และ เป็น ของ มลทิน แก่ เจ้า

36อย่างไรก็ตาม น้ำพุ หรือ น้ำ ใน แอ่ง เก็บ น้ำ เป็น ของ สะอาด แต่ สิ่ง ใด ที่ แตะต้อง ซาก สัตว์ นั้น จะ มลทิน

37ถ้า ส่วน ใด ของ ซาก ตก ใส่ เมล็ด พืช ที่ ใช้ หว่าน พืช นั้น นับ ว่า สะอาด

38แต่ ถ้า เอา เมล็ด พืช นั้น แช่ น้ำ ไว้ และ ซาก สัตว์ ส่วน ใด ตก ใส่ น้ำ นั้น ก็ เป็น มลทิน แก่ เจ้า

39ถ้า สัตว์ ซึ่ง เจ้า จะ รับประทาน ได้นั้น ตาย เอง ผู้ ที่ แตะต้อง ซาก สัตว์ นั้น จะ มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น

40และ ผู้ ใด ที่ รับประทาน ซาก นั้น จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา เสีย และ เป็น มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น ผู้ ใด ที่ จับ ถือ ซาก นั้น ไป ก็ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ เป็น มลทิน ไป จนถึง เวลา เย็น

41บรรดา สัตว์ เลื้อยคลาน ที่ ไป บน แผ่นดิน เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ อย่า รับประทาน

42สิ่ง ใด ที่ เลื้อย ไป ด้วย ท้อง หรือ สิ่ง ที่ เดิน สี่ ขา หรือ สิ่ง ที่ มี หลาย ขา ทุก สิ่ง ที่ คลาน ไป บน แผ่นดิน เจ้า อย่า รับประทาน เพราะ เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ

43เจ้า อย่า กระทำ ให้ ตัว เอง เป็น ที่ พึง รังเกียจ ด้วย สัตว์ เลื้อยคลาน ใดๆ อย่า ทำตัว ให้ เป็น มลทิน ไป ด้วย สัตว์ เหล่า นี้ เลย เกรง ว่า เจ้า จะ เป็น มลทิน ไป ด้วย

44เพราะ เรา คือ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เจ้า จง ชำระ ตัว ไว้ ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำตัว ให้ เป็น มลทิน ไป ด้วย สัตว์ อย่าง ใด อย่าง หนึ่งซึ่ง คลาน ไป บน แผ่นดิน

45เพราะ เรา คือ พระ เยโฮ วาห์ผู้ นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า เพราะฉะนั้น เจ้า จึง ต้อง บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์ "

46เหล่า นี้ เป็น พระราชบัญญัติ กล่าว ถึง เรื่อง สัตว์ และ นก และ สิ่ง มี ชีวิต ที่ เคลื่อนไหว ไป มา ใน น้ำ และ สัตว์ ทุก ชนิด ที่ เลื้อยคลาน บน แผ่นดิน

47เพื่อให้ สังเกต ความ แตก ต่าง ระหว่าง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน และ สิ่ง ที่ ไม่ เป็น มลทิน และ ระหว่าง สัตว์ ที่ มี ชีวิต รับประทาน ได้ และ สัตว์ มี ชีวิต ที่ รับประทาน ไม่ ได้

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →