Leviticus 13

Thai Tok

1โรค เรื้อน แบบอย่าง ของ ความ บาป พระ เยโฮ วาห์ตรัส กับ โมเสส และ อา โร น ว่า

2" ถ้า ผู้ ใด เกิด อาการ บวม หรือ พุ หรือ ด่าง ขึ้น ที่ ผิวหนัง แล้ว ผิวหนัง ของ เขา เป็น โรค เรื้อน ก็ ให้ พา ผู้ นั้น มา หา อา โร น ปุโรหิต หรือ มา หา บุตร ชาย คน หนึ่ง คน ใด ของ เขา ที่ เป็น ปุโรหิต

3ให้ ปุโรหิต ตรวจ ผิวหนัง ตรง ที่ เป็น โรค ถ้า ขน ใน ที่ นั้น เปลี่ยน เป็น สี ขาว และ เห็น ว่า โรค นั้น อยู่ ลึก กว่า ผิวหนัง ลง ไป นับ ว่าเป็น โรค เรื้อน เมื่อ ปุโรหิต ตรวจ เขา เสร็จ แล้ว ให้ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน

4ถ้า ผิวหนัง ตรง ที่ ด่าง ขึ้น นั้น ขาว และ ปรากฏ ว่า กิน ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง และ ขน ใน บริเวณ นั้น ก็ ไม่ เปลี่ยน เป็น สี ขาว ให้ ปุโรหิต กักตัว ผู้ ป่วย ไว้ เจ็ด วัน

5และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ใน วัน ที่ เจ็ด ดูเถิด ถ้า ตาม สายตา ของ เขา เห็น ว่า โรค นั้น ทรง อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ต่อ ไป อีก เจ็ด วัน

6พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ครั้ง หนึ่ง ดูเถิด ถ้า บริเวณ ที่ ป่วย นั้น จาง ลง และ โรค มิได้ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด แล้ว เขา เป็น โรค พุ เท่านั้น ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว เขา ก็ จะ สะอาด ได้

7แต่ ถ้าหากว่า ภายหลัง จาก ที่ เขา สำแดง ตัว แก่ ปุโรหิต เพื่อ รับ การ ชำระ แล้ว นั้น ปรากฏ ว่า บริเวณ ที่ พุ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง เขา ต้อง กลับ ไป หา ปุโรหิต อีก

8ให้ ปุโรหิต ทำ การ ตรวจ ดูเถิด ถ้า บริเวณ พุ นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน

9ถ้า ผู้ ใด เป็น โรค เรื้อน ก็ ให้ พา เขา มา หา ปุโรหิต

10และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตัว เขา ดูเถิด ถ้า มี บริเวณ บวม สี ขาว เกิด ขึ้น ที่ ผิวหนัง ซึ่ง ทำให้ ขน ที่ นั่น เปลี่ยน เป็น สี ขาว และ มี เนื้อ แผล สด ใน ที่ ที่ บวม นั้น

11แสดง ว่าเป็น โรค เรื้อน เรื้อรัง ที่ ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา มลทิน อย่า กักตัว เขา ไว้ เพราะว่า เขา เป็น มลทิน

12ถ้า โรค เรื้อน นั้น ลาม ไป ตาม ผิวหนัง ตาม ที่ ปุโรหิต เห็น ก็ ปรากฏ ว่า ลาม ไป ตาม ผิวหนัง ทั่ว ตัวผู้ ป่วย ตั้งแต่ ศีรษะ จนถึง เท้า

13ปุโรหิต ต้อง ตรวจ ดู และ ดูเถิด ถ้า เรื้อน นั้น แผ่ ไป ทั่ว ตัว ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ด้วย โรค ของ เขา แล้ว ตัว ของ เขา เผือก เขา สะอาด

14ถ้า มี เนื้อ แผล สด ปรากฏ ขึ้น มา เมื่อ ไร เขา ก็ เป็น มลทิน

15ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ที่ เนื้อ แผล สด และ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เพราะ เนื้อ แผล สด นั้น ทำให้ มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน

16หรือ ถ้า เนื้อ แผล สด นั้น เปลี่ยน ไป อีก กลาย เป็น สี ขาว ให้ เขา มา หา ปุโรหิต

17และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา และ ดูเถิด ถ้า โรค นั้น กลาย เป็น โรค เผือก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า คน ที่ เป็น โรค นั้น สะอาด เขา สะอาด

18ถ้า ที่ ร่างกาย คือ ผิวหนัง ของ คน ใด มี แผล ฝี ซึ่ง หาย แล้ว

19ถ้า ที่ แผลเป็น นั้น มี สี ขาว บวม ขึ้น มา หรือ มี ที่ ด่าง ขึ้น สี แดง เรื่อ ๆ ปรากฏ ก็ ให้ ผู้ นั้น ไป สำแดง ตัว ต่อ ปุโรหิต

20และ ปุโรหิต จะ ตรวจ ดู ดูเถิด ถ้า ที่ เป็น นั้น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ขน ที่ บริเวณ นั้น เปลี่ยน เป็น สี ขาว ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน โรค นั้น เป็น โรค เรื้อน มัน พุ ขึ้น มา ที่ แผล ฝี

21แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู แล้ว และ ดูเถิด ขน ที่ นั่น ก็ ไม่ เปลี่ยน เป็น สี ขาว และ เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง แต่ จาง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน

22ถ้า โรค นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค แล้ว

23แต่ ถ้า ที่ ด่าง ขึ้น นั้น คงที่ อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ก็ เป็น แต่ เพียง แผลเป็น ของ ฝี ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด

24หรือ เมื่อ ส่วน ของ ร่างกาย คือ ผิวหนัง ถูก ไฟ ลวก และ เนื้อ แผล สด ที่ ตรง นั้น เป็น ที่ ด่าง ขึ้น สี แดง เรื่อ ๆ หรือ สี ขาว

25ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู และ ดูเถิด ถ้า ขน ใน บริเวณ นั้น เปลี่ยน เป็น สี ขาว และ ปรากฏ ว่าเป็น ลึก กว่า ผิวหนัง ก็ เป็น โรค เรื้อน มัน พุ ขึ้น มา ที่ แผล ไฟ ลวก และ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน

26แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู และ ดูเถิด ขน ใน ที่ ด่าง ขึ้น นั้น ไม่ เปลี่ยน เป็น สี ขาว และ เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง แต่ จาง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน

27พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ถ้า ที่ เป็น นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน

28ถ้า ที่ ด่าง ขึ้น นั้น คงที่ อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง แต่ จาง บวม เพราะ ไฟ ลวก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด เพราะ มัน เป็น เพียง แผลเป็น ของ ไฟ ลวก

29ถ้า ชาย หรือ หญิง คน ใด มี โรค ที่ ศีรษะ หรือ ที่ เครา

30ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู โรค นั้น และ ดูเถิด ถ้า เป็น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ผม ตรง นั้น เหลือง และ บาง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค คัน เป็น โรค เรื้อน ที่ ศีรษะ หรือ ที่ เครา

31และ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู โรค คัน นั้น และ ดูเถิด เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง และ ไม่ มี ผม ดำ อยู่ ใน บริเวณ นั้น ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ เป็น โรค คัน นั้น ไว้ เจ็ด วัน

32พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ โรค นั้น ดูเถิด ถ้า อาการ คัน นั้น ไม่ ลาม ออก ไป และ ไม่ มี ขน เหลือง ใน บริเวณ นั้น และ ปรากฏ ว่า อาการ คัน ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง

33ก็ ให้ คน นั้น โกน ผม เสีย แต่ อย่า โกน ตรง บริเวณ ที่ คัน ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ เป็น โรค คัน นั้น ไว้ อีก เจ็ด วัน

34พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตรง ที่ คัน ดูเถิด ถ้า ที่ คัน นั้น ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง และ ปรากฏ ว่าเป็น ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว จะ สะอาด

35แต่ ถ้า เขา ชำระ ตัว แล้ว ยัง ปรากฏ ว่า โรค คัน นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง

36ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา และ ดูเถิด ถ้า โรค คัน นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง แล้ว ปุโรหิต ไม่ จำเป็น ต้อง มอง หา ขน สี เหลือง เขา เป็น มลทิน แล้ว

37แต่ ถ้า ตาม สายตา ของ เขา โรค คัน นั้น ระงับ แล้ว และ มี ผม ดำ งอก อยู่ ใน บริเวณ นั้น โรค คัน นั้น หาย แล้ว เขา ก็ สะอาด และ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด

38เมื่อ ผู้ชาย หรือ ผู้หญิง มี ที่ ด่าง ขึ้น ที่ ผิวหนัง คือ ที่ ด่าง ขึ้น สี ขาว

39ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา ดูเถิด ถ้า ที่ ด่าง ขึ้น ที่ ผิว กาย นั้น เป็น สี ขาว หม่น นั่น เป็น เกลื้อน ที่ พุ ขึ้น ใน ผิวหนัง เขา สะอาด

40ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ร่วง จาก ศีรษะ เขา เป็น คน ศีรษะ ล้าน แต่ เขา สะอาด

41ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ที่ หน้าผาก และ ที่ ขมับ ร่วง หน้าผาก ของ เขา ล้าน แต่ เขา สะอาด

42แต่ ถ้า ตรง บริเวณ ศีรษะ ล้าน หรือ หน้าผาก ล้าน มี บริเวณ เป็น โรค สี แดง เรื่อ ๆ เขา เป็น เรื้อน พุ ขึ้น ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน นั้น

43ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ดูเถิด ถ้า โรค บวม นั้น สี แดง เรื่อ ๆ อยู่ ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน ของ เขา เหมือนกับ โรค เรื้อน ที่ ปรากฏ ตาม ผิวหนัง

44ชาย ผู้ นั้น เป็น โรค เรื้อน เขา เป็น มลทิน ปุโรหิต ต้อง ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน โรค ของ เขา อยู่ ที่ ศีรษะ

45ให้ บุคคล ที่ เป็น โรค เรื้อน สวม เสื้อ ผ้า ที่ ขาด และ ให้ ปล่อย ผม และ ให้ เขา ปิด ริมฝีปาก บน ไว้ แล้ว ร้อง ไป ว่า ` มลทิน มลทิน '

46เขา จะ เป็น มลทิน อยู่ ตลอด เวลา ที่ เขา เป็น โรค เขา เป็น มลทิน เขา จะ ต้อง อยู่ แต่ ลำพัง ภายนอก ค่าย

47เมื่อ ใน เครื่อง แต่ง กาย มี โรค เรื้อน ไม่ ว่า จะ เป็น เครื่อง แต่ง กาย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่า น

48อยู่ ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง อยู่ ที่ ผ้าป่า น หรือ ผ้า ขนสัตว์ หรือ อยู่ ใน หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง

49ถ้า โรค นั้น ทำให้ เครื่อง แต่ง กาย มี สี เขียว ๆ หรือ แดง ๆ ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง ที่ หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง นั่น เป็น โรค เรื้อน จะ ต้อง นำ ไป แสดง ต่อ ปุโรหิต

50และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ โรค นั้น และ ให้ กัก สิ่ง ที่ เป็น โรค นั้น ไว้ เจ็ด วัน

51พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ตรวจ ดู โรค นั้น อีก ถ้า โรค นั้น ลาม ไป ใน เสื้อ ผ้า เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง เป็น ที่ หนัง สัตว์ หรือ สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ โรค นั้น เป็น โรค เรื้อน อย่าง ร้าย นับ ว่าเป็น มลทิน

52ให้ ปุโรหิต เผา เครื่อง แต่ง กาย นั้น เสีย ไม่ ว่าเป็น โรค ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง เป็น ที่ ผ้า ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่า น หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เพราะ เป็น โรค เรื้อน ที่ ร้าย จึง ให้ เผา เสีย ใน ไฟ

53และ ถ้า ปุโรหิต นั้น ตรวจ ดู และ ดูเถิด โรค นั้น มิได้ ลาม ไป ใน เสื้อ ทั้งที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ ใน สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์

54ก็ ให้ ปุโรหิต บัญชา ให้ เขา ซัก ตัว ที่ เป็น โรค นั้น เสีย และ ให้ กัก ไว้ อีก เจ็ด วัน

55เมื่อ ซัก แล้ว ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตัว ที่ เป็น โรค นั้น อีก ดูเถิด ถ้า บริเวณ ที่ เป็น โรค ไม่ เปลี่ยน สี แม้ ว่า โรค นั้น ไม่ ลาม ไป ก็ เป็น มลทิน เจ้า จง เอา ใส่ ใน ไฟ เผา เสีย ไม่ ว่า บริเวณ ที่ เป็น โรค เรื้อน นั้น จะ อยู่ ข้าง ใน หรือ ข้าง นอก

56ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เมื่อ ซัก แล้ว และ ดูเถิด โรค นั้น จาง ก็ ให้ ฉีก บริเวณ นั้น ออก เสีย จาก เสื้อ หรือ หนัง สัตว์ หรือ เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง

57ถ้า ปรากฏ ขึ้น อีก ใน เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ ใน สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ โรค นั้น ลาม ไป แล้ว เจ้า จง เผา สิ่ง ที่ เป็น โรค นั้น ด้วย ไฟ

58ถ้า เสื้อ ทั้งที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ ซึ่ง เมื่อ ซัก แล้ว โรค นั้น หมด ไป ก็ ให้ ซัก อีก เป็น ครั้ง ที่ สอง สะอาด ได้ แล้ว "

59นี่ เป็น พระราชบัญญัติ ว่า ด้วย โรค เรื้อน ใน เสื้อ ที่ ทำ ด้วย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่า น ไม่ ว่าเป็น ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ เป็น ที่ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เพื่อให้ พิจารณา ว่า อย่าง ใด สะอาด อย่าง ใด เป็น มลทิน

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →