Revelation 16

Thai Tok

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1แล้ว ข้าพเจ้า ก็ได้ ยิน เสียง ดัง ออก มา จาก พระ วิหาร สั่ง ทูต สวรรค์ ทั้ง เจ็ด องค์ นั้น ว่า " จง ไป เถิด เอา ขัน ทั้ง เจ็ด ใบ ที่ เต็ม ไป ด้วย พระ พิโรธ ของ พระเจ้า เท ลง บน แผ่นดิน โลก "

2ขัน ใบ แรก ( แผล ร้าย ที่ มี หนอง ) ทูต สวรรค์ องค์ แรก จึง ออก ไป และ เท ขัน ของ ตน ลง บน แผ่นดิน โลก และ คน ทั้งหลาย ที่ มี เครื่องหมาย ของ สัตว์ ร้าย และ บูชา รูป ของ มัน ก็ เกิด เป็น แผล ร้าย ที่ เป็น หนอง มี ทุกข์ เวทนา แสน สาหัส

3ขัน ใบ ที่ สอง ( ทะเล เป็น เหมือน เลือด ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ สอง ก็ เท ขัน ของ ตน ลง ใน ทะเล และ ทะเล ก็ กลาย เป็น เหมือน เลือด ของ คน ตาย และ บรรดา สิ่ง ที่ มี ชีวิต อยู่ ใน ทะเล นั้น ก็ ตาย หมด สิ้น

4ขัน ใบ ที่ สาม ( แม่น้ำ ทั้งหลาย กลาย เป็น เลือด ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ สาม เท ขัน ของ ตน ลง ที่ แม่น้ำ และ บ่อ น้ำพุ ทั้งปวง และ น้ำ เหล่า นั้น ก็ กลาย เป็น เลือด

5และ ข้าพเจ้า ได้ยิน ทูต สวรรค์ แห่ง น้ำ ร้อง ว่า " โอ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ผู้ ดำรง อยู่ บัดนี้ และ ผู้ ได้ ทรง ดำรง อยู่ ใน กาล ก่อน และ ผู้ จะ ทรง ดำรง อยู่ ใน อนาคต พระองค์ ทรง เป็น ผู้ ชอบธรรม เพราะ พระองค์ ทรง พิพากษา อย่าง นั้น

6เพราะ เขา ทั้งหลาย ได้ กระทำ ให้ โลหิต ของ พวก วิ สุทธิ ชน และ ของ พวก ศาสดา พยากรณ์ ไหล ออก และ พระองค์ ได้ ประทาน โลหิต ให้ เขา ดื่ม ด้วย เขา ทั้งหลาย ก็ สมควร อยู่ แล้ว "

7และ ข้าพเจ้า ได้ยิน ทูต สวรรค์ อีก องค์ หนึ่งซึ่ง อยู่ ที่ แท่น บูชา ร้อง ว่า " จริง อย่าง นั้น พระเจ้า องค์ พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรง ฤทธา นุ ภาพ สูง สุด การ พิพากษา ของ พระองค์ เที่ยงตรง และ ชอบธรรม แล้ว "

8ขัน ใบ ที่ สี่ ( ความ ร้อน อัน น่า กลัว จาก ดวง อาทิตย์ ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ สี่ เท ขัน ของ ตน ลง ที่ ดวง อาทิตย์ และ ทรง ให้ อำนาจ แก่ ดวง อาทิตย์ นั้น ที่ จะ คลอก มนุษย์ ด้วย ไฟ

9ความ ร้อน แรง กล้า ได้ คลอก คน ทั้งหลาย และ พวก เขา พูด หมิ่นประมาท พระ นาม ของ พระเจ้า ผู้ ซึ่ง มี ฤทธิ์ เหนือ ภัย พิบัติ เหล่า นั้น และ พวก เขา ไม่ ได้ กลับ ใจ และ ไม่ ได้ ถวาย พระ เกียรติ แด่ พระองค์

10ขัน ใบ ที่ ห้า ( ความ มืด ใน อาณาจักร ของ สัตว์ ร้าย ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ ห้า เท ขัน ของ ตน ลง บน ที่นั่ง ของ สัตว์ ร้าย นั้น และ อาณาจักร ของ มัน ก็ มืด ไป คน เหล่า นั้น ได้ กัด ลิ้น ของ ตน ด้วย ความ เจ็บปวด

11และ พูด หมิ่นประมาท พระเจ้า แห่ง สวรรค์ เพราะ ความ เจ็บปวด และ เพราะ แผล ที่ มี หนอง ตาม ตัว ของ เขา แต่ เขา ไม่ ได้ กลับ ใจเสีย ใหม่ จาก การ ประพฤติ ของ ตน

12ขัน ใบ ที่ หก ( การเต รี ยม ทาง ไว้ สำหรับ พวก กษัตริย์ แห่ง ทิศ ตะวันออก ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ หก เท ขัน ของ ตน ลง ที่ แม่น้ำ ใหญ่ คือ แม่น้ำ ยู เฟรติ ส ทำให้ น้ำ ใน แม่น้ำ นั้น แห้ง ไป เพื่อ เตรียม มรรคา ไว้ สำหรับ บรรดา กษัตริย์ ที่มา จาก ทิศ ตะวันออก

13และ ข้าพเจ้า เห็น ผี โสโครก สาม ตน รูปร่าง คล้าย กบ ออก มา จาก ปาก พญา นาค และ ออก จาก ปาก สัตว์ ร้าย นั้น และ ออก จาก ปากขอ ง ผู้ พยากรณ์ เท็จ

14ด้วยว่า ผี เหล่า นั้น เป็น ผี ร้าย กระทำ การ อัศจรรย์ มัน ออก ไป หา กษัตริย์ ทั้งปวง แห่ง แผ่นดิน โลก คือ ทั่ว พิภพ เพื่อให้ บรรดา กษัตริย์ เหล่า นั้น ร่วม กัน ทำ สงคราม ใน วัน ยิ่ง ใหญ่ ของ พระเจ้า ผู้ทรง ฤทธา นุ ภาพ สูง สุด

15" จง ดูเถิด เรา จะ มา เหมือน ขโมย ผู้ ที่ เฝ้า ระวัง ให้ ดี และ รักษา เสื้อ ผ้า ของ ตน จะ เป็น สุข เกลือก ว่าผู้ นั้น จะ เดิน เปลือยกาย และ คน ทั้งหลาย จะ ได้ เห็น ความ น่า ละอาย ของ เขา "

16และ มัน ให้ เขา ทั้งหลาย ชุมนุม ที่ ตำบล หนึ่ง ซึ่ง ภาษา ฮีบรู เรียก ว่า อา ร มา เกด โดน

17ขัน ใบ ที่ เจ็ด ( ความ พินาศ ของ บา บิ โลน ) ทูต สวรรค์ องค์ ที่ เจ็ด ได้ เท ขัน ของ ตน ลง ใน อากาศ และ มี พระ สุรเสียง ดัง ออก มา จาก พระ ที่นั่ง ใน พระ วิหาร แห่ง สวรรค์ ว่า " สำเร็จ แล้ว "

18และ เกิด มีเสียง ต่างๆ มี ฟ้าร้อง มี ฟ้าแลบ และ เกิด แผ่นดินไหว ครั้ง ใหญ่ ซึ่ง ตั้งแต่ มี มนุษย์ เกิด มาบ น แผ่นดิน โลก ไม่ เคย มี แผ่นดินไหว ร้ายแรง และ ยิ่ง ใหญ่ เช่น นี้ เลย

19มหานคร นั้น ก็ แยก ออก เป็น สาม ส่วน และ บ้านเมือง ของ นานา ประชาชาติ ก็ ล่มจม มหานคร บา บิ โลน นั้น ก็ อยู่ ใน ความ ทรง จำ ต่อ เบื้อง พระ พักตร์ พระเจ้า เพื่อ จะ ให้ นคร นั้น ดื่ม ถ้วย เหล้า องุ่น แห่ง พระ พิโรธ อัน ใหญ่ หลวง ของ พระองค์

20และ บรรดา เกาะ ต่างๆ ก็ หนี หาย ไป และ ภูเขา ทั้งหลาย ก็ ไม่ มี ผู้ ใด พบ

21และ มี ลูบ เห็บ ใหญ่ ตกลง มา จาก ฟ้า ถูก คน ทั้งปวง แต่ละ ก้อน หนัก ประมาณ ห้า สิบ กิโลกรัม คน ทั้งหลาย จึง พูด หมิ่นประมาท พระเจ้า เพราะ ภัย พิบัติ ที่ เกิด จาก ลูกเห็บ นั้น เพราะว่า ภัย พิบัติ จาก ลูกเห็บ นั้น ร้ายแรง ยิ่ง นัก

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →