Revelation 18

Thai Tok

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1นคร บา บิ โลน ล่มจม ภายหลัง เหตุการณ์ เหล่า นี้ ข้าพเจ้า ก็ได้ เห็น ทูต สวรรค์ อีก องค์ หนึ่ง ลง มา จาก สวรรค์ ท่าน มี อำนาจ ใหญ่ ยิ่ง และ รัศมี ของ ท่าน ได้ ทำให้ แผ่นดิน โลก สว่าง ไป

2ท่าน ได้ ร้อง ประกาศ ด้วย เสียง กึกก้อง ว่า " บา บิ โลน มหานคร ล่มจม แล้ว ล่มจม แล้ว กลาย เป็น ที่ อาศัย ของ ผี ปีศาจ เป็น ที่ คุม ขัง ของ ผี โสโครก ทุก อย่าง และ เป็น กรง ของ นก ทุก อย่าง ที่ ไม่ สะอาด และ น่า เกลียด

3เพราะว่า ประชาชาติ ทั้งปวง ได้ ดื่ม เหล้า องุ่น แห่ง ความ เดือดดาล ใน การ ล่วงประเวณี ของ นคร นั้น และ บรรดา กษัตริย์ บน แผ่นดิน โลก ได้ ล่วงประเวณี กับ นคร นั้น และ พ่อ ค้า ทั้งหลาย แห่ง แผ่นดิน โลก ก็ได้ มั่งมี ขึ้น ด้วย ทรัพย์ ฟุ่มเฟือย ของ นคร นั้น "

4และ ข้าพเจ้า ได้ยิน เสียง อีก เสียง หนึ่ง ประกาศ มา จาก สวรรค์ ว่า " ชน ชาติ ของ เรา จง ออก มา จาก นคร นั้น เถิด เพื่อ ท่าน ทั้งหลาย จะ ไม่ มี ส่วน ใน การ บาป ของ นคร นั้น และ เพื่อ ท่าน จะ ไม่ ต้อง รับ ภัย พิบัติ ที่ จะ เกิด แก่น ค ร นั้น

5เพราะว่า บาป ของ นคร นั้น กอง สูง ขึ้น ถึง สวรรค์ แล้ว และ พระเจ้า ได้ ทรง จำ ความ ชั่วช้า แห่ง นคร นั้น ได้

6นคร นั้น ได้ ให้ ผลอ ย่าง ไร ก็ จง ให้ ผล แก่น ค ร นั้น อย่าง นั้น และ จง ตอบแทน การก ระ ทำ ของ นคร นั้น เป็น สอง เท่า ใน ถ้วย ที่ นคร นั้น ได้ ผสม ไว้ ก็ จง ผสม ลง เป็น สอง เท่า ให้ นคร นั้น

7นคร นั้น ได้ เย่อหยิ่ง จองหอง และ มี ชีวิต อย่าง หรูหรา มาก เท่าใด ก็ จง ให้ นคร นั้น ได้ รับ การ ทรมาน และ ความ ระทม ทุกข์ มาก เท่านั้น เพราะว่า นคร นั้น ทะนง ใจ ว่า ` เรา ดำรง อยู่ ใน ตำแหน่ง ราชินี ไม่ ใช่ หญิง ม่าย เรา จะ ไม่ ประสบ ความ ระทม ทุกข์ เลย '

8เหตุ ฉะนั้น ภัย พิบัติ ต่างๆ ของ นคร นั้น จะ เกิด ขึ้น ใน วัน เดียว ความ ตาย และ ความ ระทม ทุกข์ การ กันดาร อาหาร และ ไฟ จะ เผา นคร นั้น ให้ พินาศ หมด สิ้น เพราะว่า องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า ผู้ทรง พิพากษา นคร นั้น ทรง อานุภาพ ยิ่ง ใหญ่ "

9กษัตริย์ และ พ่อ ค้า แห่ง แผ่นดิน โลก คร่ำครวญ ต่อ บา บิ โลน บรรดา กษัตริย์ แห่ง แผ่นดิน โลก ที่ ได้ ล่วงประเวณี กับ นคร นั้น และ ได้ มี ชีวิต อย่าง หรูหรา ร่วม กัน นั้น เมื่อ ได้ เห็น ควัน ไฟ ที่ ไหม้ นคร นั้น ก็ จะ พิลาป ร่ำไห้ คร่ำครวญ เพราะ นคร นั้น

10พวก กษัตริย์ จะ ยืน อยู่ แต่ ห่าง ๆ เพราะ กลัว ภัย แห่ง การ ทรมาน ของ นคร นั้น และ จะ กล่าว ว่า " อนิจจา เอ๋ย อนิจจา เอ๋ย บา บิ โลน มหานคร ที่ ยิ่ง ใหญ่ นคร ที่ แข็งแรง เพราะ เจ้า ได้ รับ การ พิพากษา โทษ ให้ พินาศ ไป ภายใน ชั่วโมง เดียว เท่านั้น "

11บรรดา พ่อ ค้า ใน แผ่นดิน โลก จะ ร่ำไห้ คร่ำครวญ เพราะ นคร นั้น เพราะว่า ไม่ มี ใคร ซื้อ สินค้า ของ เขา อีก ต่อ ไป แล้ว

12สินค้า เหล่า นั้น คือ ทองคำ เงิน เพชร พลอย ต่างๆ ไข่มุก ผ้าป่า น เนื้อ ละเอียด ผ้า สี ม่วง ผ้า ไหม ผ้า สี แดง เข้ม ไม้ หอม ทุก ชนิด บรรดา ภาชนะ ที่ ทำ ด้วย งา บรรดา ภาชนะ ไม้ ที่ มี ราคา มาก ภาชนะ ทองเหลือง ภาชนะ เหล็ก ภาชนะ หินอ่อน

13อบเชย เครื่องเทศ เครื่อง หอม กำยาน เหล้า องุ่น น้ำมัน ยอด แป้ง ข้าว สาลี สัตว์ ต่างๆ แกะ ม้า รถ รบ และ ทาส และ ชีวิต มนุษย์

14และ ผล ซึ่ง จิต ของ เจ้า กระหาย ใคร่ ได้นั้น ก็ ล่วงพ้น ไป จาก เจ้า แล้ว สิ่ง สารพัด อัน วิเศษ ยิ่ง และ หรูหรา ก็ พินาศ ไป จาก เจ้า แล้ว และ เจ้า จะ ไม่ ได้ พบ มัน อีก เลย

15บรรดา พ่อ ค้า ที่ ได้ ขาย สิ่งของ เหล่า นั้น จน เป็น คน มั่งมี เพราะ นคร นั้น จะ ยืน อยู่ แต่ ไกล เพราะ กลัว ภัย จาก การ ทรมาน ของ นคร นั้น พวก เขา จะ ร้องไห้ คร่ำครวญ ด้วย เสียง ดัง

16ว่า " อนิจจา เอ๋ย อนิจจา เอ๋ย มหานคร นั้น ที่ ได้ นุ่งห่ม ผ้าป่า น เนื้อ ละเอียด ผ้า สี ม่วง และ ผ้า สี แดง เข้ม ที่ ได้ ประดับ ด้วย ทองคำ เพชร พลอย ต่างๆ และ ไข่มุก นั้น

17เพียง ใน ชั่วโมง เดียว ทรัพย์สมบัติ อัน ยิ่ง ใหญ่ นั้น ก็ พินาศ สูญ ไป สิ้น " และ นาย เรือ ทุก คน คน ที่ โดยสาร เรือ พวก ลูกเรือ และ คน ทั้งหลาย ที่ มี อาชีพ ทาง ทะเล ก็ได้ ยืน อยู่ แต่ ห่าง ๆ

18และ เมื่อ คน เหล่า นั้น ได้ เห็น ควัน ไฟ ที่ ไหม้ นคร นั้น ก็ ร้อง ว่า " นคร ใด เล่า จะ เป็น เหมือน มหานคร นี้ "

19และ เขา ทั้งหลาย ก็ โปรย ผงคลี ลง บน ศีรษะ ของ ตน พลาง ร้องไห้ คร่ำครวญ ว่า " อนิจจา เอ๋ย อนิจจา เอ๋ย มหานคร นั้น อันเป็น ที่ ซึ่ง คน ทั้งปวง ที่ มี เรือ กำปั่น เดิน ทะเล ได้ กลาย เป็น คน มั่งมี ด้วย เหตุ จาก สิ่งของ มี ค่า ของ นคร นั้น เพราะ ภายใน ชั่วโมง เดียว นคร นั้น ก็ เป็น ที่ รกร้าง ไป "

20การ ชื่นชมยินดี ใน สวรรค์ ต่อ การ พิพากษา ของ พระเจ้า เมือง สวรรค์ พวก อัครสาวก อัน บริสุทธิ์ และ พวก ศาสดา พยากรณ์ ทั้งหลาย จง ร่าเริง ยินดี เพราะ นคร นั้น เถิด เพราะ พระเจ้า ทรง แก้แค้น ต่อ นคร นั้น ให้ท่า น ทั้งหลาย แล้ว

21แล้ว ทูต สวรรค์ องค์ หนึ่ง ที่ มี ฤทธิ์ มาก ก็ได้ ยก หิน ก้อน หนึ่ง เหมือน หิน โม่ ใหญ่ ทุ่ม ลง ไป ใน ทะเล แล้ว ว่า " บา บิ โลน มหานคร นั้น จะ ถูก ทุ่ม ลง โดย แรง อย่าง นี้ แหละ และ จะ ไม่ มี ใคร เห็น นคร นั้น อีก ต่อ ไป เลย

22และ จะ ไม่ มี ใคร ได้ยิน เสียง นัก ดีด พิณ เขา คู่ นัก เล่น มโหรี นัก เป่าปี่ และ นัก เป่าแตร ใน เจ้า อีก ต่อ ไป และ ใน เจ้า จะ ไม่ มี ช่าง ใน วิชา ช่าง ต่างๆ อีก ต่อ ไป และ จะ ไม่ มี ใคร ได้ยิน เสียง โม่ แป้ง ใน เจ้า อีก ต่อ ไป

23และ ใน เจ้า จะ ไม่ มี แสง ประทีป ส่อง สว่าง อีก ต่อ ไป และ จะ ไม่ มี ใคร ได้ยิน เสียง เจ้าบ่าว เจ้าสาว ใน เจ้า อีก ต่อ ไป เพราะว่า บรรดา พ่อ ค้า ของ เจ้า ได้ เป็น คน ใหญ่ โต แห่ง แผ่นดิน โลก แล้ว และ โดย วิทยาคม ของ เจ้า ได้ ล่อลวง บรรดา ประชาชาติ ให้ ลุ่มหลง

24และ ใน นคร นั้น เขา ได้ พบ โลหิต ของ พวก ศาสดา พยากรณ์ และ พวก วิ สุทธิ ชน และ บรรดา คน ที่ ถูก ฆ่า บน แผ่นดิน โลก "

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →