Romans 10

Thai Tok

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ชน ชาติ อิส รา เอลไม่รู้จัก ความชอบ ธรรม พี่น้อง ทั้งหลาย ความ ปรารถนา ใน จิตใจ ของ ข้าพเจ้า และ คำ วิงวอน ขอ ต่อ พระเจ้า เพื่อ คน อิส รา เอ ลนั้น คือ ขอ ให้ เขา รอด

2ข้าพเจ้า เป็น พยาน ให้ เขา ว่า เขา มีค วาม กระตือรือร้น ที่ จะ ปรนนิบัติ พระเจ้า แต่ หา ได้ เป็น ตาม ปัญญา ไม่

3เพราะว่า เขา ไม่ รู้จัก ความชอบ ธรรม ของ พระเจ้า แต่ อุตส่าห์ จะ ตั้ง ความชอบ ธรรม ของ ตน ขึ้น เขา จึง ไม่ ได้ ยอม อยู่ ใน ความชอบ ธรรม ของ พระเจ้า

4เพราะว่า พระ คริสต์ ทรง เป็น จุดจบ ของ พระราชบัญญัติ เพื่อให้ ทุก คน ที่ มีค วาม เชื่อ ได้ รับ ความชอบ ธรรม

5โมเสส ได้ เขียน เรื่อง ความชอบ ธรรม ซึ่ง มี พระราชบัญญัติ เป็น มูลฐาน ว่า ` คน ใด ที่ ประพฤติ ตาม สิ่ง เหล่า นั้น จะ ได้ ชีวิต โดย การ ประพฤติ นั้น '

6ความ รอด ที่ ทรง ให้ แก่ ทุก คน ซึ่ง เชื่อ ใน พระ คริสต์ แต่ ความชอบ ธรรม ที่ มีค วาม เชื่อ เป็น มูลฐาน ว่า อย่าง นี้ ว่า " อย่า นึก ใน ใจ ของ ตัว ว่า ใคร จะ ขึ้น ไป บน สวรรค์ " ( คือ จะ เชิญ พระ คริสต์ ลง มา จาก เบื้องบน )

7หรือ " ใคร จะ ลง ไป ยัง ที่ ลึก " ( คือ จะ เชิญ พระ คริสต์ ขึ้น มา จาก ความ ตาย อีก )

8แต่ ความชอบ ธรรม นั้น ว่า อย่างไร ก็ ว่า " ถ้อยคำ นั้น อยู่ ใกล้ ท่าน อยู่ ใน ปากขอ ง ท่าน และ อยู่ ใน ใจ ของ ท่าน " คือ คำ แห่ง ความ เชื่อ ที่ เรา ทั้งหลาย ประกาศ อยู่ นั้น

9คือ ว่า ถ้า ท่าน จะ รับ ด้วย ปากขอ ง ท่าน ว่า พระ เยซู ทรง เป็น องค์ พระผู้เป็นเจ้า และ เชื่อ ใน จิตใจ ของ ท่าน ว่า พระเจ้า ได้ ทรง ชุบ พระองค์ ให้ เป็น ขึ้น มา จาก ความ ตาย ท่าน จะ รอด

10ด้วยว่า ความ เชื่อ ด้วย ใจ ก็ นำ ไป สู่ ความชอบ ธรรม และ การ ยอม รับ ด้วย ปาก ก็ นำ ไป สู่ ความ รอด

11เพราะ มี ข้อ พระ คัมภีร์ ว่า ` ผู้ ใด ที่ เชื่อ ใน พระองค์ นั้น ก็ จะ ไม่ ได้ รับ ความ อับอาย '

12เพราะว่า พวก ยิวและ พวก กรี ก ไม่ ทรง ถือว่า ต่าง กัน ด้วยว่า ทรง เป็น องค์ พระผู้เป็นเจ้า องค์ เดียวกัน ของ คน ทั้งปวง ซึ่ง ทรง โปรด อย่าง บริบูรณ์ แก่ คน ทั้งปวง ที่ ทูล ขอ ต่อ พระองค์

13เพราะว่า ` ผู้ ใด ที่ จะ ร้อง ออก พระ นาม ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ก็ จะ รอด '

14ความ สำคัญ ของ ผู้ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ แต่ ผู้ ที่ ยัง ไม่ เชื่อ ใน พระองค์ จะ ทูล ขอ ต่อ พระองค์ อย่างไร ได้ และ ผู้ ที่ ยัง ไม่ ได้ยิน ถึง พระองค์ จะ เชื่อ ใน พระองค์ อย่างไร ได้ และ เมื่อ ไม่ มี ผู้ ใด ประกาศ ให้ เขา ฟัง เขา จะ ได้ยิน อย่างไร ได้

15และ ถ้า ไม่ มี ใคร ใช้ เขา ไป เขา จะ ไป ประกาศ อย่างไร ได้ ตาม ที่ มี คำ เขียน ไว้ แล้ว ว่า ` เท้า ของ คน เหล่า นั้น ที่ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ แห่ง สันติ สุข และ ประกาศ ข่าว ประเสริฐ แห่ง สิ่ง อัน ประเสริฐ ก็ งาม สัก เท่าใด '

16แต่ มิ ใช่ ทุก คน ได้ เชื่อฟัง ข่าว ประเสริฐ นั้น เพราะ อิส ยาห์ได้ กล่าว ไว้ ว่า ` พระองค์เจ้า ข้า ใคร เล่า ได้ เชื่อ สิ่ง ที่ เขา ได้ยิน จาก เรา ทั้งหลาย '

17ฉะนั้น ความ เชื่อ เกิด ขึ้น ได้ ก็ เพราะ การ ได้ยิน และ การ ได้ยิน เกิด ขึ้น ได้ ก็ เพราะ การ ประกาศ พระ วจนะ ของ พระเจ้า

18ข้าพเจ้า ถาม ว่า " เขา ทั้งหลาย ไม่ ได้ยิน หรือ " เขา ได้ยิน แล้ว จริงๆ ` เสียง ของ พวก เขา กระจาย ออก ไป ทั่ว แผ่นดิน โลก และ ถ้อยคำ ของ พวก เขา ประกาศ ออก ไป ถึงที่ สุด ปลาย พิภพ '

19ข้าพเจ้า จึง ถาม ว่า " พล อิส รา เอลไม่เข้า ใจ หรือ " ตอน แรก โมเสส กล่าว ว่า ` เรา จะ ให้ เจ้า ทั้งหลาย อิจฉา ผู้ ที่ ไม่ ใช่ ชน ชาติ เรา จะ ยั่ว โทสะ เจ้า ด้วย ประชาชาติ ที่ เขลา ชาติ หนึ่ง '

20แล้ว อิส ยาห์กล้า กล่าว ว่า ` คน เหล่า นั้น ที่ มิได้ แสวง หา เรา ได้ พบ เรา เรา ได้ ปรากฏ แก่ คน ที่ มิได้ ถาม หา เรา '

21แต่ ท่าน ได้ กล่าว ถึง พวก อิส รา เอลว่า ` เรา ยื่นมือ ของ เรา ออก ตลอด วัน ต่อ ชน ชาติ หนึ่งซึ่ง ไม่ เชื่อฟัง และ ดื้อ รั้น '

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →