1 Peter 2

Welsh CTE 1894 (Testament Newydd gyda Nodiadau 1894-1915 (William Edwards))

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Wedi rhoddi ymaith, gan hynny, bob malais, a phob twyll, a rhagrith, a chenfigennau, a phob enllibau,

2megys babanod newydd eu geni, hiraethwch am y llaeth ysprydol, didwyll, fel y cynhyddoch trwyddo i iachawdwriaeth,

3os profasoch fod yr Arglwydd yn garedig.

4A chan ddyfod ato ef, Maen Byw, gan ddynion yn wir yn wrthodedig, ond gyda Duw yn etholedig ac mewn anrhydedd; chwithau hefyd,

5megys meini byw, adeilader chwi yn dŷ ysprydol, er offeiriadaeth sanctaidd i offrymu aberthau ysprydol, cymeradwy gan Dduw trwy Iesu Grist.

6Canys cynhwysir yn yr Ysgrythyr: Wele, yr wyf yn gosod yn Sion ben‐congl‐faen, etholedig, mewn anrhydedd. A'r hwn a gred ynddo ef, ni chywilyddir ddim.

7I chwi gan hynny, y rhai ydych yn credu, y mae yr anrhydedd, ond i'r rhai nad ydynt yn credu, Y maen a wrthododd yr adeiladwyr, Hwn a wnaed yn ben y gongl,

8Ac yn faen tramgwydd, ac yn graig rhwystr, i'r rhai sydd yn tramgwyddo wrth y gair, gan fod yn anufudd: i'r hyn beth hefyd y penodwyd hwynt.

9Ond chwychwi ydych rywogaeth etholedig, offeiriadaeth frenhinol, cenedl sanctaidd, pobl yn feddiant i Dduw, fel y mynegoch ragoriaethau yr hwn a'ch galwodd o dywyllwch i'w ryfeddol oleuni ef;

10y rhai gynt nid oeddych bobl, eithr yn awr ydych bobl i Dduw; y rhai ni thrugarhawyd wrthych, ond yn awr a gawsoch drugaredd.

11Anwyliaid, yr wyf yn atolwg i chwi megys ymdeithyddion a dyeithriaid, i ymgadw oddiwrth chwantau cnawdol, y rhai sydd yn milwrio yn erbyn yr enaid;

12gan fod â'ch ymarweddiad yn weddaidd ym mhlith y Cenhedloedd; fel, yn yr hyn y maent yn eich enllibio fel drwg‐weithredwyr, y gallont, trwy weled eich gweithredoedd da, y rhai a welant, ogoneddu Duw yn Nydd yr Ymweliad.

13Ymddarostyngwch i bob sefydliad dynol o herwydd yr Arglwydd, pa un bynnag ai i frenin, megys goruchaf;

14ai i lywiawdwyr, megys yn cael eu danfon ganddo ef er cosp drwgweithredwyr a chlod gweithredwyr yr hyn sydd dda.

15Canys felly y mae ewyllys Duw, fod i chwi, wneuthurwyr daioni, safn‐rwymo anwybodaeth dynion anghall;

16megys yn rhyddion, ac nid yn meddiannu y rhyddid fel gorchudd drygioni, ond fel caethweision Duw.

17Anrhydeddwch bawb; cerwch y frawdoliaeth; ofnwch Dduw; anrhydeddwch y brenin.

18Y gweision teuluol, ymddarostyngwch gyda phob ofn i'ch meistriaid, nid yn unig i'r rhai da ac addfwyn, ond hefyd i'r trofaus;

19canys hyn sydd achos diolch, os yw neb o herwydd ymwybodolrwydd o Dduw yn dwyn tristwch, gan ddyoddef ar gam;

20canys pa glod yw, os pan yn pechu ac yn cael eich dyrnodio, y dygwch ef yn amyneddgar? Eithr os pan yn gwneuthur da, gan ddyoddef, y dygwch ef yn amyneddgar, y mae hyn yn achos diolch i chwi gyda Duw:

21canys i hyn y'ch galwyd; oblegyd Crist hefyd a ddyoddefodd drosom ni, gan adael i chwi esiampl, fel y canlynech ei ôl ef;

22yr hwn ni wnaeth bechod, ac ni chafwyd chwaith dwyll yn ei enau;

23yr hwn, pan ddifenwyd, ni ddifenwai yn ol; pan yn dyoddef, ni fygythiai, eithr traddodai ei hun i'r hwn sydd yn barnu yn gyfiawn;

24yr hwn ei hun a ddug ein pechodau yn ei gorph ar y pren, fel, wedi darfod â phechodau, y byddem byw i gyfiawnder; trwy gleisiau yr hwn y'ch iachawyd chwi,

25Canys yr oeddech fel defaid yn myned ar gyfeiliorn, eithr yn awr yr ydych wedi troi yn ol at Fugail a Gwarcheidwad eich eneidiau.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →