Proverbs 8

Persian Bible == POV (Persian Old Version) 1895

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1آیا حکمت ندا نمی کند، و فطانت آوازخود را بلند نمی نماید؟

2به‌سر مکان های بلند، به کناره راه، در میان طریقها می‌ایستد.

3به‌جانب دروازه‌ها به دهنه شهر، نزد مدخل دروازه‌ها صدا می‌زند.

4که شما را‌ای مردان می‌خوانم و آواز من به بنی آدم است.

5‌ای جاهلان زیرکی را بفهمید و‌ای احمقان عقل رادرک نمایید.

6بشنوید زیرا که به امور عالیه تکلم می‌نمایم و گشادن لبهایم استقامت است.

7دهانم به راستی تنطق می‌کند و لبهایم شرارت را مکروه می‌دارد.

8همه سخنان دهانم بر‌حق است و درآنها هیچ‌چیز کج یا معوج نیست.

9تمامی آنهانزد مرد فهیم واضح است و نزد یابندگان معرفت مستقیم است.

10تادیب مرا قبول کنید و نه نقره را، و معرفت را بیشتر از طلای خالص.

11زیرا که حکمت از لعلها بهتر است، و جمیع نفایس را به او برابر نتوان کرد.

12من حکمتم و در زیرکی سکونت دارم، و معرفت تدبیر را یافته‌ام.

13ترس خداوند، مکروه داشتن بدی است. غرور و تکبر وراه بد و دهان دروغگو را مکروه می‌دارم.

14مشورت و حکمت کامل از آن من است. من فهم هستم و قوت از آن من است.

15به من پادشاهان سلطنت می‌کنند، و داوران به عدالت فتوا می‌دهند.

16به من سروران حکمرانی می‌نمایند و شریفان و جمیع داوران جهان.

17من دوست می‌دارم آنانی را که مرا دوست می‌دارند. وهر‌که مرا به جد و جهد بطلبد مرا خواهد یافت.

18دولت و جلال با من است. توانگری جاودانی وعدالت.

19ثمره من از طلا و زر ناب بهتر است، وحاصل من از نقره خالص.

20در طریق عدالت می‌خرامم، در میان راههای انصاف،

21تا مال حقیقی را نصیب محبان خود گردانم، وخزینه های ایشان را مملو سازم.

22خداوند مرا مبداء طریق خود داشت، قبل از اعمال خویش از ازل.

23من از ازل برقرار بودم، از ابتدا پیش از بودن جهان.

24هنگامی که لجه هانبود من مولود شدم، وقتی که چشمه های پر ازآب وجود نداشت.

25قبل از آنگاه کوهها برپاشود، پیش از تلها مولود گردیدم.

26چون زمین وصحراها را هنوز نساخته بود، و نه اول غبار ربع مسکون را.

27وقتی که او آسمان را مستحکم ساخت من آنجا بودم، و هنگامی که دایره را برسطح لجه قرار داد.

28وقتی که افلاک را بالااستوار کرد، و چشمه های لجه را استوار گردانید.

29چون به دریا حد قرار داد، تا آبها از فرمان اوتجاوز نکنند، و زمانی که بنیاد زمین را نهاد.

30آنگاه نزد او معمار بودم، و روزبروز شادی می‌نمودم، و همیشه به حضور او اهتزاز می‌کردم.

31و اهتزاز من در آبادی زمین وی، و شادی من بابنی آدم می‌بود.

32پس الان‌ای پسران مرا بشنوید، وخوشابحال آنانی که طریقهای مرا نگاه دارند.

33تادیب را بشنوید و حکیم باشید، و آن را ردمنمایید.

34خوشابحال کسی‌که مرا بشنود، و هرروز نزد درهای من دیده بانی کند، و باهوهای دروازه های مرا محافظت نماید.

35زیرا هر‌که مرایابد حیات را تحصیل کند، و رضامندی خداوندرا حاصل نماید.و اما کسی‌که مرا خطا کند، به‌جان خود ضرر رساند، و هر‌که مرا دشمن دارد، موت را دوست دارد.

36و اما کسی‌که مرا خطا کند، به‌جان خود ضرر رساند، و هر‌که مرا دشمن دارد، موت را دوست دارد.

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →