Ephesians 1

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

Jump to: Chapter 2 →

1Pól, abstal Íosa Críost tré thoil Dé, chum na naomh atá i nEiféis, agus chum lucht an chreidimh i nÍosa Críost:

2grása dhaoibh agus síothcháin ó Dhia an tAthair agus ó’n Tighearna Íosa Críost.

3Go mbeannuightear Dia agus Athair ár dTighearna Íosa Críost, do bheannuigh le gach beannacht spioradálta sinn ins na h‐áiteannaibh neamhdha i gCríost:

4fá mar thogh sé sinne ann roimh thosach an domhain, chum go mbéimís naomhtha, gan locht ’n‐a fhiadhnaise i ngrádh:

5do réamh‐órduigh sé sinn chum bheith ’n‐ár macaibh uchta dhó féin tré Íosa Críost, do réir deagh‐rogha a thola,

6chum clú glóire a ghrása, do bhronn sé go saor orainn san Té n‐a bhfuil a ghrádh:

7’n‐a bhfuil fuascladh againn tré n‐a fhuil, maitheamhnas ár bpeacadh,

8do réir saidhbhris a ghrása, do roinn sé go líonmhar orainn san uile eagna agus tuigsin,

9tar a éis dó rúindiamhair a thola do nochtadh dhúinn, fá mar bhí ceaptha ann féin aige, do réir a dhéighmhéine féin,

10chum an uile nidh do chómhchruinniú i gCríost, nuair thiocfadh na h‐aimseara chum críche, idir a bhfuil ar neamh, agus a bhfuil ar talamh.

11Do rinneadh oidhrí dhínne ann, ar mbeith dhúinn réamhórduighthe do réir rúin an té do‐ghní gach nidh do réir cómhairle a thola féin:

12chum go mairfimís chum clú a ghlóire, sinne ba luaithe do chuir ár ndóchas i gCríost:

13’n‐ar chuir sibhse, leis, tar a éis daoibh briathar na fírinne do chlos, soiscéal ár slánuighthe — an té ’n‐ar chreideabhar, agus gur cuireadh séala Spioraid Naoimh na geallamhna oraibh,

14atá ’n‐a éirlis d’ár n‐oidhreacht, chum sealbhachas Dé d’fhuascailt, chum clú a glóire.

15Ar an adhbhar sin, ar gclos dom i dtaobh an chreidimh atá agaibh san Tighearna Íosa, agus i dtaobh bhur ngrádha do na naomhaibh go léir,

16ní scuraim de bheith ag breith buidheachais ar bhur son, ag cuimhneamh oraibh im’ urnaighthibh;

17chum go dtugaidh Dia ár dTighearna Íosa Críost, Athair na glóire, spiorad eagna agus taisbeánta dhaoibh i n‐eolas air:

18chum go soillseochar súilí bhur gcroidhe, chum go mbéidh a fhios agaibh cad é an dóchas chum a ngoireann sé sinn, saidhbhreas glóire a oidhreachta ins na naomhaibh,

19agus cad é móir‐mhéid a chumhachta ’n‐ár dtaobh‐na chreideas, do réir mar oibrigheas brigh mhór a chumais, d’oibrigh sé i gCríost,

20nuair do thóg sé ó na marbhaibh é, agus do chuir sé ’n‐a shuidhe é ar a láimh dheis féin ins na h‐áiteannaibh neamhdha,

21i bhfad os cionn gach tighearnais, agus ughdaráis agus cumhachta, agus os cionn gach ainme ainmnightear, ní h‐é amháin san tsaoghal so,

22acht san tsaoghal atá le teacht: agus do chuir sé gach uile nidh fá n‐a chosaibh, agus thug sé dhó bheith mar cheann thar cách ar an eaglais,

23gur ab í a chorp í, iomláine an te líonas an t‐iomlán ar fad.

Jump to: Chapter 2 →