Ephesians 5

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1D’á bhrigh sin déanaidh‐se aithris ar Dhia, mar dhéanfadh a chlann ionmhain féin;

2agus siubhlaidh i ngrádh, fá mar ghrádhuigh Críost sibh‐se, agus thug é féin ar ár son, ’n‐a thoirbirt agus ’n‐a íodhbairt dheagh‐chumhra do Dhia.

3Acht striapachas, agus gach saghas neamh‐ghlaine, nó sainnt, ná déantar oiread agus a n‐ainmniú ’n‐bhur measc, mar ba chóir do naomhaibh;

4ná cainnt draostamhail, dith‐céillidhe, ná magamhlacht, neithe nach cuibhe: acht, ’n‐a ionad sin, bíodh breith buidheachais.

5Óir bíodh a fhios agaibh go maith nach bhfuil oidhreacht ar bith i ríoghacht Chríost agus Dé ag striapach, ná ag duine neamh‐ghlan, ná ag duine sanntach, is é sin iodhal‐adhrathóir.

6Ná mealladh aoinneach le baoth‐chainnt sibh: óir is de dheascaibh neithe d’á leithéidibh sin atá díbheirg Dé ag teacht ar chlainn na h‐easumhlachta.

7Ná bidhidh‐se páirteach leo‐san,

8mar sin; óir do bhíobhar ’n‐bhur ndorchacht tráth, acht atá sibh anois ’n‐bhur solas san Tighearna: siubhlaidh ar nós clainne an tsolais.

9(Óir atá toradh an tsolais i ngach saghas maitheasa, agus fíréantachta, agus fírinne),

10ag scrúdú a dtaithnigheann leis an Tighearna;

11agus ná bíodh aon roinn agaibh le gnóthaibh neamh‐thairbheacha an dorchadais, acht ’n‐a ionad sin,

12lochtuighidh iad: óir na neithe chleachtas siad os íseal, is náire é oiread agus trácht ortha.

13Acht na neithe uile lochtuightear, bíonn siad soiléir nuair nochtar fá’n solas iad: óir gach nidh atá soiléir is de’n tsolas é:

14uime sin adeirtear, Dúisigh, thusa atá id’ chodladh, Agus éirigh as lár na marbh, Agus soillseochaidh Críost ort.

15D’á bhrigh sin bidhidh an‐aireach i dtaobh an tsaoghail chaitheas sibh, ní ar nós daoine dith‐céillidhe, acht ar nós daoine céillidhe;

16ag baint tairbhe as an uain, óir is olc iad na laethe seo.

17D’á bhrigh sin ná bidhidh dith‐céillidhe, acht tuigidh cad é deagh‐thoil an Tighearna.

18Agus ná bidhidh ar meisce le fíon; ainmheasardhacht is eadh é sin, acht bidhidh lán de’n Spiorad;

19ag labhairt le chéile i salmaibh, agus i n‐iomnaibh, agus i ndántaibh spioradálta, ag cantaireacht agus ag déanamh ceoil ’n‐bhur gcroidhe do’n Tighearna;

20ag breith buidheachais de shíor as ucht an uile nidh le Dia Athair i n‐ainm an Tighearna Íosa Críost;

21ag géilleadh d’á chéile i n‐eagla Chríost.

22A mhná, bidhidh umhal d’bhur bhfearaibh féin, mar bhéadh sibh do’n Tighearna.

23Óir is é an fear ceann na mná, fá mar is é Críost ceann na h‐eaglaise, agus is é féin slánuightheoir an chuirp.

24Acht fá mar tá an eaglais umhal do Chríost, gur ab amhlaidh bhéas na mná umhal d’á bhfearaibh féin ins gach éinnidh mar an gcéadna.

25A fheara, bíodh grádh agaibh d’bhur mnáibh, fá mar ghrádhuigh Críost an eaglais agus thug é féin suas ar a son;

26chum go naomhóchadh sé í, g‐á glanadh leis an mbriathar fá thuinn an bhaistidh,

27chum an eaglais do chur i n‐áirithe dhó féin mar eaglais ghlórmhar, gan smál, gan roc, gan éinnidh d’á shamhail: acht go mbéadh sí beannuighthe, gan locht.

28Mar sin bá chóir do na fearaibh grádh do thabhairt d’á mnáibh féin mar thiubhraidís d’á gcorpaibh féin. An té do‐bheir grádh d’á mhnaoi,

29is dó féin do‐bheir sé é óir ní thug aon duine fuath ariamh d’á fheoil féin, acht is amhlaidh bheathuigheas agus chothuigheas sé í, fá mar chothuigheas Críost an eaglais;

30óir is baill d’á chorp sinne.

31Is ar an adhbhar sin fhágfas fear a athair agus a mháthair, agus chlaoidhfeas sé le n‐a mhnaoi; agus béidh siad araon ’n‐a n‐aon fheoil amháin.

32Rúindiamhair mhór is eadh í seo, acht is iad Críost agus an eaglais atáim do mhaoidheamh.

33Gidheadh, tabhradh gach duine agaibh grádh d’á mhnaoi mar thugann sé dó féin é; agus féachadh an bhean chuige go dtiubhraidh sí urraim d’á fear.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →