1 Peter 3

Irish 1970 (An Tiomna Nua 1970 (Ó Cuinn))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Agus maidir libhse, a mhná pósta, umhlaígí mar an gcéanna do bhur bhfir chéile. Tá cuid acu easumhal don bhriathar. Ach féadfar breith orthu gan bhriathar ach múineadh a bheith ar a mbanchéilí,

2nuair a fheiceann siad go mbíonn modh agus urraim oraibh.

3Ná bígí do bhur maisiú féin ar an taobh amuigh, ag fí bhur ngruaige, nó do bhur ngléasadh féin le hór, nó ag cur éide oraibh féin,

4ach maisígí an duine úd atá i bhfolach in bhur gcroíthe istigh le haigne chiúin chneasta, an chloch bhua bhuan is luachmhaire i súile Dé.

5Na mná naofa a mbíodh dóchas as Dia acu fadó ba mar sin a mhaisídís iad féin ag umhlú dá bhfir chéile,

6mar a dʼumhlaigh Sára dʼAbracham, agus mar a ghlaodh sí a tiarna air. Agus bíonn sibhse in bhur gclann iníonacha aici má dhéanann sibh an mhaith gan ligean dʼaon ní cladhairí a dhéanamh díbh.

7Agus maidir libhse, a fhir chéile, bígí tuisceanach ag dul in aontíos le bhur mbanchéilí, ag tabhairt na honóra is dual don chineál lag banda, ó tá sibh in bhur gcomhoidhrí ar ghrásta na beatha, ionas nach gcuirfear toirmeasc ar bhur n-urnaithe.

8Faoi dheireadh, bígí uile ar aon intinn, go báúil, bráithriúil, bogchroíoch, uiríseal.

9Ná tugaigí olc inaghaidh oilc ná achasán in aghaidh achasáin; ach a athrach ar fad de bheannachtaí, ó fuair sibh cuireadh le beannacht a fháil mar oidhreacht.

10Mar “An té a bhfuil toil aige do ghrá a bheith aige don bheatha agus dea-laethanta a fheiceáil, coinníodh sé a theanga ón olc agus a bhéal ó labhairt urchóide;

11tugadh sé cúl don olc agus déanadh sé an mhaith; iarradh sé an tsíocháin agus leanadh sé di.

12Mar bíonn súile an Tiarna ar na fíréin, agus bíonn cluas air lena n-achainí. Ach bíonn gnúis an Tiarna i gcoinne lucht déanta an oilc.”

13Ach cé sin a dhéanfas dochar daoibh má tá dúthracht ionaibh don dea-rud?

14Agus más rud é go mbíonn oraibh pianta a fhulaingt ar son na fíréantachta, is beannaithe a bheidh sibh dá bharr. Ná bíodh eagla oraibh rompu ná buairt,

15ach tugaigí urraim bhur gcroíthe do Chríost mar Thiarna. Bígí réidh in am ar bith le freagra a thabhairt ar an té a fhiafraíos díobh cé an t-údar atá leis an dóchas sin atá agaibh, ach é a thabhairt go cneasta critheaglach;

16gan buairt choinsiasa, ionas go mbeidh náire ar lucht na cúlchainte a cháineas bhur ndea-iompar i gCríost.

17Mar is fearr é pionós a fhulaingt, más toil le Dia é, ar son dea-ghnímh ná ar son drochghnimh.

18Mar fuair Críost bás aon uair amháin ar son ár bpeacaí, agus dʼfhulaing an fíréan ar son na neamhfhíréan, ionas go dtabharfadh sé chun Dé sinn, agus é á chur chun báis i gcolainn, ach á bheoú sa spiorad;

19ina ndeachaigh sé agus ina ndearna sé seanmóireacht do na hanamacha i bpríosún,

20bhí easumhal roimhe sin nuair a bhí foighne fhada Dé ag fanacht leo, i laethanta Naoi, san am a raibh an áirc á tógáil, inar tarrthaíodh beagán, is é sin ochtar duine, tríd an uisce.

21Is é an baiste atá ag freagairt di sin, a tharrthaíos sibhse anois, nach é glanadh salachar coirp é, ach éileamh coinsiasa ghlain ar Dhia, trí aiséirí Íosa Críost,

22atá i ndiaidh dul chun na bhflaitheas agus atá anois ar dheasláimh Dé, agus a bhfuil na haingil agus na húdaráis agus na cumhachtaí curtha faoina smacht.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →