James 1

Irish 1970 (An Tiomna Nua 1970 (Ó Cuinn))

Jump to: Chapter 2 →

1Séamas, seirbhíseach ag Dia agus ag an Tiarna Íosa Críost, Chuig dhá threibh déag na deoraíochta: Beatha agus sláinte.

2Ná bíodh sé ach ina chúis áthais agaibh, a bhráithre, nuair a thagann nithe éagsúla oraibh le bhur mbuaireamh,

3mar tá a fhios agaibh, nuair a chuirtear bhur gcreideamh chun féachana, go dtagann foighne as.

4Agus lig don fhoighne iomlán a cuid oibre a dhéanamh, ionas go mbeidh sibh do bhur gcur i gcrích leis, agus sibh iomlán gan easpa.

5Má tá easpa eagna ar aon duine agaibh, iarradh sé ar Dhia í, a bhíos ag tabhairt uaidh go fial gan mhaíomh, agus tabharfar dó í.

6Ach bíodh sé á hiarraidh i gcreideamh, gan aon amhras a bheith air, mar an té atá in amhras bíonn sé mar thonn san fharraige atá á tiomáint agus á tuairteáil ag an ngaoth.

7Ná síleadh an duine seo go bhfaighidh an dúblálaí úd an dá intinn aon iarratas ón Tiarna.

9Maíodh an bráthair uiríseal as a ardú,

10agus an bráthair saibhir as a uirísliú, ós rud é go mbíonn sé ag imeacht as mar bhláth an mhachaire.

11Éiríonn an ghrian agus feonn an féar le bruth a teasa; agus titeann a bhláth de agus cailleann a ghnúis a gnaoi. Is amhlaidh a chrionfaidh an fear saibhir ina shiúlta.

12Is beannaithe an fear a fhulaingíos cruatan, mar nuair a sheasfaidh sé an triail gheobhaidh sé bláthfhleasc seo na beatha atá geallta ag Dia don dream a mbíonn grá acu dó.

13Ná habhradh aon duine, nuair a chuirtear cathú air, “Tá Dia ag cur cathú orm”; ó nach féidir do dhrochní cathú a chur ar Dhia, agus ó nach gcuireann sé cathú ar dhuine ar bith;

14ach bíonn cathú á chur ar gach duine nuair a bhíonn a ainmhian féin á mhealladh agus á bhréagadh.

15Gabhann an ainmhian ansin agus gineann sí an peaca; agus nuair a thagas a íhás iomlán ar an bpeaca beireann sé an bás.

16Ná bíodh aon bhreall oraibh, a bhráithre mʼansachta.

17Is as neamh anuas gach dea-thabhartas agus gach tíolacadh is fearr, ag teacht ó Ardathair gach solais nach dtagann scáth ná claochlú air.

18Is dá dheoin féin a rinne sé ár nginiúint trí bhriathar na fírinne le bheith inár sórt céadtorthaí dár chruthaigh sé.

19Tuigigí seo, a bhráithre mʼansachta, go gcaithfidh gach duine bheith géar lena chluais, agus mall lena bhéal, agus mall i bhfeirg,

20ó nach n-oibríonn fearg an duine fíréan-tacht Dé.

21Dá bhrí sin cuirigí uaibh bréine agus borradh na coirpeachta agus gabhaigí go min ceansa leis an mbriathar a chuirtear ionaibh, a bhfuil sláinte bhur n-anamacha ag brath air.

22Ach bígí in bhur lucht gníomhaithe an bhriathair agus ní in bhur lucht éiste amháin a chuireas dallamullóg orthu féin.

23An duine nach ndéanann ach éisteacht leis an mbriathar gan a chur i ngníomh, bíonn seisean mar fhear a amharcas ar an ngnúis atá aige ó nádúr i scáthán;

24mar bíonn sé á bhreathnú féin ag imeacht leis ansin ag déanamh dearmaid ar a raibh sé cosúil leis.

25Ach an té a fhéachas ar dhlí iomlán na saoirse, agus a leanas de go buan, gan bheith ina éisteoir dearmadach ach ina ghníomhaí déantas-ach, beidh beannacht air ina mbíonn á dhéanamh aige.

26Má mheasann aon duine go bhfuil sé cráifeach, agus gan srian aige lena theanga ach é á mhealladh féin ina chroí, is díomhaoin cráifeacht an duine úd.

27Is í an chráifeacht ghlan gan smál os comhair Dé an tAthair é seo: cuairt a thabhairt ar na dílleachtaí agus ar na baintreacha ina gcruachás agus tú féin a choinneáil gan smál ón saol.

Jump to: Chapter 2 →