Romans 4

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Niyan ano bala ang isiling ta nahanungud kay Abraham, nga aton ginikanan sono sa unud?

2Kay kon si Abraham ginpakamatarung paagi sa mga buhat, may kabangdanan sia sa pagpabugal, apang indi sa atubangan sang Dios.

3Kay ano bala ang ginasiling sang kasulatan? “Si Abraham nagtoo sa Dios, kag naisipan ini sa iya nga sa pagkamatarung.”

4Karon sa nagapangabudlay, ang balus indi ginaisip subong nga bugay kondi subong nga sohol.

5Kag sa wala nagapangabudlay kondi nagasalig sa nagapakamatarung sa didiosnon, ang iya pagtoo ginaisip nga sa pagkamatarung.

6Gani man si David nagapakabulahan sang tawo nga ginaisipan sang Dios sing pagkamatarung sa walay mga buhat:

7“Bulahan sila nga ginpatawad ang ila mga kalautan, kag ang ila mga sala gintabonan;

8bulahan ang tawo nga indi pag-isipan sang Ginoo sang iya sala.”

9Ini nga pagpakabulahan sa circuncidado lamang bala, ukon sa dicircuncidado man? Nagasiling kita nga kay Abraham ang pagtoo naisipan nga sa pagkamatarung.

10Paano niyan ang pag-isip sini sa iya? Sang sa circuncidado sia ukon sa dicircuncidado? Indi sa circuncidado kondi sa dicircuncidado sia.

11Ginbaton niya ang tanda sang circuncision nga pat-in sang pagkamatarung paagi sa pagtoo nga iya ginhuptan sang dicircuncidado sia. Ang katuyoan nga mangin-amay sia sang tanan nga nagatoo bisan dicircuncidado sila agud nga maisip sa ila ang pagkamatarung,

12kag subong man amay sang circuncision indi lamang sa mga sa circuncision, kondi man sa mga nagaginawi sa pagtoo sang aton amay nga si Abraham nga ginhuptan niya sang dicircuncidado sia.

13Ang saad kay Abraham kag sa iya mga kaliwatan, nga manginmanunubli sila sang kalibutan, indi paagi sa kasogoan kondi paagi sa pagkamatarung sang pagtoo.

14Kon ang mga sa kasogoan mga manunubli, manginwalay pulus ang pagtoo kag manginwalay kapuslanan ang saad.

15Kay ang kasogoan nagapatubas sing kasingkal, apang sa walay kasogoan wala man sing paglapas.

16Sa sining kabangdanan ang tanan paagi sa pagtoo, agud nga ang saad manginsono sa bugay kag mapalig-on sa tanan niya nga kaliwatan—indi lamang sa mga sa kasogoan kondi man sa mga sa pagtoo ni Abraham, kay sia amay naton tanan,

17subong sang nasulat na, “Ginhimo ko ikaw nga amay sang madamung pungsud” —sa atubangan sang Dios nga iya gintoohan, nga nagahatag sing kabuhi sa mga patay kag nagatawag sa mga butang nga indi amo subong nga daw amo sila.

18Batok sa paglaum si Abraham nagtoo sa paglaum, sa katuyoan nga mangin-amay sia sang madamung pungsud; sono sa napamolong sa iya, “Mangin-amo ini ang imo mga kaliwatan.”

19Wala magluya sa pagtoo sang ginkabig niya ang iya kaugalingon nga lawas, nga daw patay na bangud nga mga isa ka gatus ka tuig na sia, ukon sang ginkabig niya ang pagkabaw-as sang tiyan ni Sara.

20Nahanungud sa saad sang Dios wala sia magduhaduha sing dimatinoohon, kondi nagbaskug sia sa iya pagtoo sa ginhimaya niya ang Dios,

21nga nagsalig sing bug-os nga ang Dios nga nagsaad makasarang man sia sa paghimo.

22Gani ang iya pagtoo “gin-isip sa iya nga sa pagkamatarung.”

23Apang ang mga polong, “gin-isip ini sa iya,” wala ginsulat tungud sa iya lamang,

24kondi tungud sa aton man. Ini isipon sa aton nga nagatoo sa nagbanhaw kay Jesus nga aton Ginoo,

25nga ginpatay tungud sa aton mga paglapas kag ginbanhaw sa pagpakamatarung sa aton.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →