bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Deuteronomy 1
Deuteronomy 1
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 2 →
1
Iki tembungé sing digelarké karo Moses marang wong Israèl kabèh ing sabrangé laut Yordan, ing ara-ara samun, ing tanah daratan Araba-Yordan, peneré Suf, ing antarané Paran karo Tofèl, Laban, Hazérot lan Di-Sahab.
2
Sangka gunung Horeb metu pegunungan Seir tekan Kadès-Barnéa kuwi suwéné sewelas dina.
3
Waktu taun sing kaping patang puluh sasi sewelas tanggal sepisan Moses ngomongi wong Israèl miturut kabèh préntahé GUSTI kanggo wong Israèl;
4
sakwisé merangi marang Sihon, ratu bangsa Amori, sing manggon ing Hèsbon, lan marang Og, ratuné Basan, sing manggon ing Astarot lan Edrèi.
5
Ing sabrangé laut Yordan ing tanah Moab, Moses wiwit nggelarké angger-anggeré Gusti, tembungé:
6
“GUSTI, Gusti Allah kita ngetokké tembung marang kita ing gunung Horeb: ‘Wis tyukup enggonmu pada nginep ing gunung kéné;
7
bedalen tarupmu, padaa neruské mlakumu, budala lan paranana pegunungané wong Amori lan sakkèhé tanggané ing Araba-Yordan, ing pegunungan, ing bawah Yordan, ing tanah Negeb lan ing pinggirané segara, ya kuwi negara wong Kanaan lan ing gunung Libanon nganti tekan ing kali gedé Efrat.
8
Ngertia, negara kuwi wis Tak pasrahké marang kowé; pada mlebua, manggona ing negara sing wis dijanjèkké karo GUSTI karo sumpah marang leluhurmu Abraham, Isak lan Yakub, yèn bakal dikèkké marang dèwèké kabèh lan turun-turunané.”
9
“Waktu semono aku ngomong marang kowé, mengkéné: ‘Yèn ijèn aku ora kuwat nyangga tanggung jawap marang kowé.
10
GUSTI, Gusti Allahmu wis ndadèkké kowé pada nduwé turunan nganti okèh, ing dina iki tyatyahmu wis kaya lintang ing langit.
11
GUSTI, Gusti Allahé para leluhurmu supaya ngundakké tyatyahmu nganti tikel 1000, lan kowé supaya pada diberkahi, kaya sing wis dadi perjanjiané marang kowé.
12
Nanging yèn ijèn piyé aku bisa nyangga tanggung jawap bab kasusahanmu, bab karépotanmu lan perkaramu?
13
Kowé pada miliha wong sing wityaksana lan pinter ing pikiran uga sing okèh pengalamané sangka siji-sijiné talermu, bakal tak tetepké dadi penggedému.’
14
Ing kono tembungmu: ‘Perkara sing sampéyan karepaké kuwi pantyèn apik dilakoni.’
15
Aku terus milih pemimpin sangka antarané talermu, ya kuwi: wong-wong sing wityaksana lan sugih pengalaman, pada tak angkat dadi penggedému, ya kuwi ana sing dadi penggedéné 1000, 100, sèket lan dadi penggedé sepuluh lan dadi penggedéné sing nata kanggo taler-talermu.
16
Lan ing waktu semono aku terus mréntah marang para rèktermu, mengkéné: Pada gatèkna marang perkarané para sedulurmu, lan pada nggawéa putusan sing adil, dadia ing antarané sakwijiné wong karo seduluré, utawa karo bangsa liyané ing sak tengahmu.
17
Ing sak njeruhné ngadili kowé aja nyawang sapa wongé, wong tyilik, wong gedé, pada rungokna sing dadi perkarané. Aja wedi marang sapa waé, awit pengadilan kuwi duwèké Gusti Allah; nanging yèn ana perkara sing kangèlan kanggo kowé, kuwi gawanen marang aku, supaya aku krungu.
18
Kaya mengkono enggonku mréntah kowé waktu semono, bab sembarang perkara sing kudu pada kok lakoni.”
19
“Sakwisé mengkono kita terus pada budal sangka gunung Horeb, lan pada ngliwati ara-ara samun sing jembar lan medèni sing wis pada kok deleng kuwi, nuju ing pegunungané bangsa Amori, kaya sing wis dadi préntahé GUSTI, Gusti Allahé kita, marang kita; terus pada tekan ing Kadès-Barnéa.
20
Waktu kuwi aku terus ngomong marang kowé: ‘Saiki kowé wis pada tekan ing pegunungané bangsa Amori, sing dikèkké karo GUSTI, Gusti Allahé kita, marang kita.
21
Ngertia, GUSTI, Gusti Allahmu, wis ngekèkké negara kuwi marang kowé; pada luruken lan enggonana, kaya sing wis dadi préntahé GUSTI, Gusti Allahé para leluhurmu. Aja pada wedi lan aja tyilik ati.’
22
Kowé kabèh terus pada nyedaki aku lan nduwé tembung mengkéné: ‘Hayuk kita ngongkon wong ndisiki mlakuné kita, supaya pada ngindik kahanané negara kuwi, lan pada nggawa katerangan marang kita, bab dalan-dalan sing bakal pada kita liwati, lan kahanané kuta-kutané sing bakal kita tekani.’
23
Perkara kuwi tak rasa apik; dadi aku terus milih wong rolas sangka saben taler wong siji.
24
Kuwi terus pada budal munggah menyang pegunungan, nganti medun ing panggonan Eskol, lan pada mriksa negara kuwi.
25
Uga pada njupuk woh-wohan pametuné negara kuwi, digawa medun lan dipasrahké marang kita. Lan pada nggawa laporan mengkéné: ‘Tenan, negara sing bakal dikèkké karo GUSTI, Gusti Allahé kita, marang kita, kuwi apik.’
26
Nanging kowé pada ora wani ngluruk mrana, lan pada mbangkang marang préntahé GUSTI, Gusti Allahmu.
27
Kowé pada ngomèl ing tarup-tarupmu, tembungmu: ‘GUSTI enggoné nuntun metu sangka negara Egipte kuwi awit kita pada disengiti, arep dipasrahké marang tangané bangsa Amori, supaya pada dientèkké.
28
Kita terus arep menyang ing ngendi? Sedulur-sedulurku wis pada nggawé remuké atiku karo ngomong mengkéné: Bangsa ing kono kuwi tyatyahé okèh, dèkné ngungkuli kita, kuta-kutané gedé-gedé lan témboké sundul langit, uga kita ya pada weruh wong turunané wong Enak, bangsa buta, ing kono.”
29
Aku terus ngomongi kowé: “Aja pada tyilik ati, lan aja wedi karo wong-wong kuwi.
30
GUSTI, Gusti Allahmu sing nuntun mlakumu kuwi, sing bakal mimpin perangmu, tyarané kaya sing wis ditindakké marang kowé waktu ing negara Egipte lan kuwi ya pada kok deleng,
31
uga ing ara-ara samun; ing kono kowé wis ngalami dibopong karo GUSTI, Gusti Allahmu, tyarané kaya bapak mbopong anaké, ing sak uruté dalan sing wis pada diliwati nganti kowé tekan ing kéné.
32
Nanging senajan kaya mengkono, kowé meksa pada ora pertyaya marang GUSTI, Gusti Allahmu,
33
sing tansah nuntun mlakumu ing dalan, milihaké panggonan sing kena kok inepi, ing wayah mbengi karo geni, lan ing wayah awan karo méga, kanggo nduduhké marang kowé dalan sing kudu kok liwati.”
34
Bareng GUSTI krungu sing dadi panggrundelmu, banget nesuné lan sumpah, tembungé:
35
“Bangsa sing ala iki, mesti ora ana wong siji-sijia sing bakal weruh negara sing apik sing wis Tak janjèkké karo sumpah yèn bakal Tak wènèhi marang para leluhurmu,
36
kejaba mung Kalèb anaké Yéfuné sing bakal weruh, lan kuwi sak anak-putuné sing bakal Tak wènèhi negara sing wis diidak kuwi, awit wis mantep mbangun turut marang GUSTI.”
37
Aku déwé ya dinesoni karo GUSTI awit sangka kowé, lan diomongi: “Kowé uga mesti ora bakal mlebu ing kono.
38
Yosua anaké Nun, abdimu kuwi sing bakal mlebu mbrono, kuwi kok kuwatké; awit kuwi sing bakal nuntun mlakuné wong Israèl nganti bisa nduwèni negara kuwi.
39
Nanging anak-anakmu sing ijik tyilik sing pada kok arani yèn bakal dadi rampasan lan anak-anakmu sing saiki iki, sing durung bisa mbédakké ala lan betyik, ya kuwi sing bakal pada mlebu mbrono, lan sing bakal Tak wènèhi lan nduwèni negara kuwi.
40
Nanging kowé kuwi pada balia, budala menyang ara-ara samun, metua dalan sing tekan ing segara Abang.”
41
Ing kono kowé terus pada nyauri lan omong marang aku mengkéné: “Kita wis pada nggawé dosa marang GUSTI lan pada saguh perang miturut kabèh préntahé GUSTI, Gusti Allahé kita.” Sakwisé mengkono, saben wong terus pada nganggokké piranti perang, awit panemumu karo gampang waé bisa maju menyang ing pegunungan.
42
Nanging GUSTI terus ngomong marang aku: “Aja pada ngluruk lan aja perang, awit Aku ora ing tengahmu, awit kowé bakal pada kalah ing ngarepé mungsuhmu.
43
Kowé terus tak tuturi, nanging kowé pada ora ngrèwès marang pituturku, malah mbangkang marang préntahé GUSTI; kowé pada kebatyut wani lan terus menyang ing pegunungan.
44
Terus kowé pada diperangi karo bangsa Amori sing pada manggon ing pegunungan kono, lan dèkné pada nguber kowé kaya tawon, ngalahké kowé sangka Seir nganti tekan ing Horma.
45
Sak balikmu kowé terus pada nangis ing ngarepé GUSTI, nanging GUSTI ora ngrungokké tangisanmu lan ora ngekèki kuping marang swaramu.
46
Dadi kowé terus pada kepeksa manggon ing Kadès nganti suwé; ya kuwi sak suwéné enggonmu manggon ing kono.”
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 2 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34