Ecclesiastes 8

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1Sapa ta sing kaya wong wityaksana? Lan sapa sing weruh marang tegesé saben perkara? Kawityaksanané manungsa ndadèkké semloroté praupané, supaya nggawé malihé petengé rainé.

2Aku ngomong: Manuta préntahé ratu kanggo sumpahmu marang Gusti Allah.

3Aja kesusu mundur sangka ngarepé ratu; aja nggondèli marang perkara sing ala, awit dèkné nindakké apa sing dikarepké.

4Awit tembungé ratu kuwi kwasa; sapa ta sing bakal ngomong ing ngarepé: Sampéyan nandangi apa?

5Sapa sing mbangun turut marang préntah, ora bakal ngalami perkara sing nggawé tyilaka, lan atiné wong wityaksana weruh waktuné lan piyé nindakké,

6awit samubarang kabèh kuwi ana waktuné pengadilan, lan alané manungsa kuwi nindes marang dèwèké.

7Tenan, manungsa kuwi ora weruh apa sing bakal kelakon, awit sapa ta sing weruh kepriyé bakal kelakoné?

8Ora ana wong sing bisa ngendek angin, lan ora ana wong sing bisa ngendek dinané pati. Perang kuwi ora ana lèrèné, lan ala kuwi ora bakal ngetyulké sing nglakoni.

9Kuwi kabèh aku wis weruh, lan aku nggatèkké kabèh penggawé sing kelakon ing sak ngisoré srengéngé, waktu wong sing siji ngwasani sijiné ndadèkké memala.

10Aku uga weruh wong ala sing mati pada dikubur, nanging wong mati sing mlakuné bener pada kepeksa ninggal panggonan sing sutyi lan ing kuta kono wis ora ana wong sing kèlingan. Iki uga tanpa guna.

11Awit paukuman kanggo penggawé ala ora arep gelis ditindakké, awit kuwi atiné manungsa terus kebak karep nandangi ala.

12Senajan wong dosa lan sing nglakoni ala kaping 100 dawa umuré, nanging aku weruh, yèn wong sing wedi Gusti Allah kuwi bakal olèh keslametan, awit pada ngajèni Panjengan-Né.

13Nanging wong ala ora bakal olèh keslametan lan kaya ayang-ayang, ora bakal dawa umuré, awit ora ngajèni marang Gusti Allah.

14Ana sakwijiné perkara sing tanpa guna sing kelakon ing bumi: ana wong bener sing pada nampa upahé sing pantes kanggo wong ala, lan ana wong ala sing pada nampa berkah sing pantes kanggo wong bener. Aku omong: Iki ya tanpa guna!

15Awit sangka kuwi aku memuji marang kabungahan, awit ora ana kabekjan liyané kanggo manungsa ing sak ngisoré srengéngé iki kejaba mangan lan ngombé lan seneng-seneng. Kuwi sing dadi kantyané ing sak njeruhné kangèlané ing selawasé uripé, sing dikèkké karo Gusti Allah ing sak ngisoré srengéngé iki.

16Waktu aku ngupaya bisané weruh kawityaksanan lan weruh répoté manungsa ing bumi enggoné nindakké penggawéan awan-wengi tanpa ngantuk.

17Kanggo aku banjur tyeta, yèn manungsa ora bisa dunung sakkèhé penggawéané Gusti Allah, sing ditandangi ing sak ngisoré srengéngé. Senajan kepriyé waé manungsa enggoné nggolèki karo kangèlan, senajan mengkono ora bakal bisa dunung. Senajan wong wityaksana ngomong, yèn bisa dunung, nanging sakjané ora bisa nemokké.

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →