bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Hebrews 12
Hebrews 12
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 13 →
1
Awit kita pada nduwé seksi okèh, kayadéné mendung sing ngubengi kita, mulané hayuk pada mbuwang sak kabèhé momotan lan dosa sing tansah ngganggu-gawé kita, lan karo sabar lan mantep pada mlayu ing balapan sing diwajipké kanggo kita.
2
Hayuk pada kita lakoni karo mandeng marang Yésus, sing nggawa kita ing sak njeruhné pertyaya lan sing nuntun pertyaya kita marang kasampurnan, sing ora ngrèken kasangsaran nanging karo mantep manggul salip, gantiné kabungahan sing dityawiské kanggo Panjenengané sing saiki njagong ing tengené damparé Gusti Allah.
3
Pada tansah élinga marang Panjenengané, sing mantep enggoné ngendek bantahané para wong dosa sing semono aboté kuwi marang Panjenengané, supaya kowé aja nganti pada lemes lan semplak.
4
Enggonmu perang nglawan dosa, kuwi durung nganti pada ngutahké getih.
5
Apa kowé wis pada lali marang pitutur sing diomongké marang kowé kaya marang para anak, “Hé anakku, aja nyepèlèkké panggulawentahé Gusti, lan aja pada nglokro yèn kowé diélingké;
6
awit Gusti ngajar marang wong sing ditrésnani, lan nyabeti wong sing dianggep anak.”
7
Yèn kowé pada ngalami ajaran, Gusti Allah ya ngrumati kowé kaya marang anak. Endi ta ana anak sing ora tau diajar karo bapaké?
8
Nanging yèn kowé ora tau diajar, sing kudu dialami karo saben wong, dadiné kowé kuwi anak gampangan lan duduk anaké.
9
Sak terusé, sangka bapak kita kadonyan, kita wis pada ditibani ajaran, nanging ya pada kita hurmati, yèn mengkono apa kita ora kudu pada luwih manut marang Bapaké sak kabèhé roh, supaya kita dililani urip?
10
Bapak kita mulangi kita mung sak untara waktu miturut apa waé sing dianggep betyik, nanging Panjenengané enggoné ngajar kita kuwi kanggo kabetyikané kita, supaya kita didumi kesutyiané.
11
Sak rupané ajaran kuwi yèn dikèkké pantyèn ora mbungahké, nanging nyedihké. Nanging sak terusé terus ngetokké wohé kabeneran sing njalari tentrem marang wong-wong sing pada dikulinakké ing bab kuwi.
12
Mulané, kentyengna tangan sing lemes lan dengkul sing téklok;
13
lan ratakna dalan sing diliwati sikilmu, supaya sing pintyang aja nganti kesléo, nanging dadi waras.
14
Pada ngupayaa rukun karo wong kabèh, lan ngubera marang kasutyian; jalaran tanpa kasutyian, ora ana wong siji waé sing bakal weruh Gusti.
15
Pada ngati-ati aja nganti ana wong sing ngontyati katrésnané Gusti Allah, supaya aja nganti ana oyoté pait sing tukul lan nukulké rusuh sing ngregeti wong okèh.
16
Aja ana wong sing mlaku bédang utawa sing pada nduwèni nepsu sing asor kaya Esau, sing ngedol wewenangé mbarep diijoli pangan sepiring.
17
Jalaran kowé pada weruh, yèn sakwisé mengkono, nalika arep nampani berkah, ditampik, awit ora olèh kelunggaran kanggo ndandani kesalahané, senajan enggoné nggolèki kuwi karo mbrèbès mili.
18
Awit kowé ora pada marani apa sing bisa kedemok lan geni sing mulat-mulat, lan marang pepeteng, palimengan lan lésus,
19
marang uniné trompèt uga uniné swara, sing ndadèkké para sing pada krungu nganti pada njaluk, supaya aja nganti diomongi menèh,
20
awit pada ora betah ngrungokké tembung iki: “Uga kéwan waé yèn ana sing nggepok gunung kuwi, kudu dibandemi watu.”
21
Tenan medèni banget apa sing didelok kuwi, nganti Moses ngomong: “Aku wedi banget lan gemeter.”
22
Nanging kowé wis nemoni menyang gunung Sion, menyang kutané Gusti Allah sing urip, Yérusalèm kasuwargan lan marang golongané mulékat éwon-éwon, kumpulan sing mbungahké,
23
lan marang pasamuané para mbarep, sing jenengé wis pada ketulis ing swarga, lan marang Gusti Allah, sing ngadili sak kabèhé wong, lan marang rohé para wong bener sing wis disampurnakké,
24
lan marang Yésus, Lantarané perjanjian anyar, lan marang getih kepyuran-Né, sing swarané luwih tyeta tenimbangané karo getihé Habèl.
25
Pada ngati-ati, supaya aja nampik Panjenengané, sing nggelar tembungé. Jalaran yèn wong-wong sing nampik Panjenengané sing wis ngekèki tembung ing bumi iki, ora bisa utyul, apa menèh kita, yèn kita nyingkur Panjenengané, sing ngomong sangka swarga.
26
Nalika kuwi swarané nggonjingké bumi, nanging saiki Panjenengané ngekèki perjanjian: “Aku bakal nggorekké sepisan engkas, ora mung bumi waé, malah langit uga.”
27
Tembung: “sepisan engkas” kuwi nduduhké owah-owahané samubarang sing bisa dihorekké, ya kuwi apa sing digawé, supaya apa sing ora bisa gonjing, kuwi tetep.
28
Dadiné, awit kita pada nampani kraton sing ora bisa gonjing, hayuk pada ngomongké maturkesuwun lan pada ngabekti marang Gusti Allah, miturut tyara sing ndadèkké senengé, karo hurmat lan wedi lan ngajèni,
29
awit Gusti Allah kita kuwi geni sing ngobong.
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 13 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13