bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Mark 5
Mark 5
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 4
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 6 →
1
Terus Yésus lan para muridé pada tekan sabrangé tlaga, ing bawahé wong Gerasa.
2
Ijik waé Panjenengané medun sangka kapal, ana wong sing ketèmpèlan roh ala sangka kuburan, metuki.
3
Wong mau manggon ing kuburan lan ora ana wong siji waé sing bisa mbanda wong mau, senajan nganggo ranté pisan,
4
awit wong kuwi sikilé lan tangané wis kerep diranté, nanging ranténé dipedot, awit kuwi ora ana siji waé wong sing bisa nelukké.
5
Awan wengi wong kuwi terus ing kuburan lan gunung-gunung karo bengak-bengok lan ngantemi awaké déwé nganggo watu.
6
Bareng weruh Yésus sangka kadohan, wong mau terus mblayu lan nyembah Panjenengané,
7
lan mbengok banter: “Apa urusan Panjenengan karo kula, duh, Yésus, Putrané Gusti Allah sing Mahaluhur? Kanggo asmané Gusti Allah, aja nganti nyèksa kula!”
8
Wong mau ngomong mengkono, jalaran Panjenengané ngomong: “Metua sangka wong kuwi, hé, roh ala!”
9
Panjenengané terus takon marang wong kuwi: “Sapa jenengmu?” Wong kuwi terus ngomong: “Jenengé kula Legion, awit kula kuwi okèh.”
10
Wong kuwi karo ndesek njaluk supaya Panjenengané ora nundungi roh-roh ala kuwi sangka panggonan kono.
11
Ing kono ana babi sak grombolan gedé ijik pada golèk pangan ing èrèng-èrèng gunung.
12
Roh-roh ala kuwi terus pada njaluk marang Panjenengané karo ngomong: “Panjenengan mrèntaha supaya kita pada ngalih ing babi-babi kuwi, babi-babi kuwi kita arep leboni.”
13
Yésus nglilani roh-roh ala kuwi; lan roh-roh ala mau terus pada metu terus mlebu ing babi-babi kuwi; grombolan babi mau terus gembruduk medun liwat èrèng-èrèng sing nuju njegur tlaga, tyatyahé 2000 babi, lan pada kelep ing kono.
14
Para sing angon babi-babi mau terus pada mblayu ngekèki kabar marang wong-wong ing kuta lan ing kampung-kampung sak kiwa-tengené. Wong-wong terus pada metu arep weruh apa sing wis kelakon.
15
Wong-wong mau pada nemoni Yésus lan pada weruh wong sing ketèmpèlan kwasa Legion kuwi lungguh ing kono, wis nganggo sandangan lan waras pikirané, terus wong-wong kuwi pada wedi.
16
Wong-wong sing pada weruh lelakon mau terus pada nyritakké marang wong-wong sing pada teka kuwi, apa sing ditindakké marang wong sing ketèmpèlan demit lan bab babi-babi mau.
17
Wong-wong terus pada njaluk, supaya Panjenengané lunga sangka bawah kono.
18
Nalika Yésus munggah ing kapal, wong sing ketèmpèlan mau njaluk marang Panjenengané supaya dililani mèlu.
19
Yésus ora nglilani, nanging ngomong marang wong kuwi: “Muliha menyang omahmu, menyang krabatmu lan omongna marang wong-wong mau sembarang sing ditindakké karo Gusti Allah marang kowé lan enggoné Panjenengané melasi kowé!”
20
Wong kuwi terus lunga lan wiwit ngabaraké ing tanah Dékapolis samubarang sing wis ditindakké karo Yésus marang wong mau, nganti wong kabèh pada nggumun.
21
Nalika Yésus nyabrang menèh karo numpak prau, wong okèh tyatyahé teka pada ngrubung Panjenengané. Nalika Panjenengané ing pinggir tlaga,
22
terus ana wong sangka golongané para pengarepé sinaguk teka, sing jenengé Yairus. Bareng weruh Panjenengané, wong kuwi terus sujut ing ngarepé,
23
lan karo njaluk marang Panjenengané lan ngomong: “Anak kula wadon lara mèh mati, supaya Gusti teka lan numpangi tangan marang anak kula kuwi, supaya waras lan tetep urip.”
24
Yésus terus lunga bareng karo pengarepé sinaguk mau. Lan wong okèh pada mèlu Panjenengané.
25
Ana wong wadon sing lara nggrajak getih wis rolas taun suwéné,
26
sing banget enggoné ngalami sangsara, wis bola-bali ditambani dokter pirang-pirang, nganti ngentèkké barang duwèké kabèh, nanging kuwi ora mitulungi, nanging larané malah dadi luwih nemen.
27
Awit wis krungu kabar bab Yésus, wong wadon kuwi terus teka bareng ing tengahé wong okèh, terus ndemèk jubahé Panjenengané sangka mburiné.
28
Awit mikiré: “Yèn aku ndemèk, senajan ta mung jubahé Panjenengané, aku bakal diwaraské.”
29
Sak nalika nggrajak-getihé terus dadi mampet, uga ya ngrasakaké yèn awaké wis waras.
30
Sak nalika kuwi uga Yésus ngrasaké sangka Panjenengané piyambak ana kekuwatan sing metu, Panjenengané terus minger ing tengahé wong okèh lan ngomong: “Sapa sing ndemèk jubahku?”
31
Para muridé terus pada ngomong marang Panjenengané: “Gusti weruh wong okèh pada ndesek-ndesek Gusti, nanging Gusti ngomong: Sapa sing ndemèk Aku?”
32
Panjenengané terus ndelok mubeng, arep weruh wong sing nandangi mengkono.
33
Nanging wong wadon mau awit weruh apa sing kelakon kanggo awaké, terus karo wedi lan gemeter teka lan sujut ing ngarepé Yésus, uga ngomongké kabèh karo sak temené marang Panjenengané.
34
Panjenengané terus ngomong marang wong wadon kuwi: “Hé, anakku, pertyayamu wis mitulungi kowé. Muliha karo tentrem-rahayu, lan warasa sangka lelaramu.”
35
Nalika Panjenengané ijik ngomong, wong sangka omahé Yairus mau teka lan ngomong: “Anak wadon sampéyan wis ninggal, apa gunané sampéyan ijik nyusahké Guru?”
36
Nanging Yésus, karo ora nggatèkké marang tetembungan sing diutyapké kuwi, ngomong marang Yairus: “Aja wedi, pertyayaa waé!”
37
Yésus ora nglilani ana wong sing mèlu Panjenengané kejaba Pétrus, Yakobus lan Yohanes, seduluré Yakobus.
38
Bareng wis pada tekan omahé Yairus kuwi, Panjenengané weruh keraméan, wong-wong sing nangis lan sambat karo banter.
39
Bareng wis mlebu, Panjenengané terus ngomong marang wong-wong kuwi: “Kenèng apa kowé pada ramé lan nangis? Botyahé ora mati, nanging turu.”
40
Wong-wong kuwi terus pada nggeguyu Panjenengané. Sakwisé mréntah metu wong-wong kuwi kabèh, Panjenengané terus ngajak bapak lan ibuné botyah mau lan sing pada mèlu Panjenengané, terus mlebu ing kamaré botyah mau.
41
Karo nyekel tangané, Panjenengané ngomong marang botyah kuwi: “Talita kum,” sing tegesé: “Hé, botyah wadon, Aku ngongkon marang kowé, tangia!”
42
Sak nalika botyah wadon kuwi tangi lan mlaku mrana-mréné; botyah kuwi umuré rolas taun. Wong kabèh terus pada nggumun.
43
Panjenengané ngekèki wanti-wanti marang wong-wong kuwi, aja nganti ana wong sing ngerti bab mau lan mréntah supaya botyahé dikèki mangan.
← Chapter 4
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 6 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16