bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Mark 7
Mark 7
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 8 →
1
Nalika para Farisi lan wong sangka golongané juru Torèt teka sangka Yérusalèm, pada nglumpuk nemoni Yésus.
2
Wong-wong mau pada weruh para muridé pada mangan nganggo tangan sing reget, ya kuwi ora wisuh ndisik.
3
Awit para Farisi, kayadéné wong-wong Ju liyané, ora mangan yèn ora ngisuhi tangané ndisik, awit pada netepi pakulinan warisané para leluhuré;
4
lan yèn mulih sangka pasar, ya pada ora mangan yèn ora nyutyèkké awak. Lan okèh menèh pakulinan liyané sing diwarisi supaya digenepi, kayata: bab ngumbah tuwung lan kendi lan piranti-piranti prunggu.
5
Para Farisi lan para juru Torèt mau terus pada takon marang Panjenengané: “Kenèng apa murid-murid Panjenengan kok ora pada nindakké pakulinan warisané para leluhur, nanging pada mangan nganggo tangan reget?”
6
Panjenengané ngomong marang wong-wong mau: “Tyotyok banget Yésaya enggoné ngomongké bab kowé, hé wong-wong lamis! Kaya sing wis ketulis: Bangsa iki ngurmati Aku karo lambé, nanging atiné adoh sangka Aku.
7
Dadi, tanpa guna enggoné ngluhurké Aku, nanging sing diwulangké kuwi adaté manungsa.
8
Karo ninggal pepakoné Gusti Allah, kowé pada netepi adaté manungsa.”
9
Panjenengané nerusaké tembungé marang wong-wong mau: “Pinter tenan enggonmu nyisihké pepakoné Gusti Allah, supaya kowé pada nglestarèkké adaté leluhurmu.
10
Awit Moses wis ngomong: Kowé ngajènana bapakmu lan ibumu! Lan uga: Sapa sing nyepatani bapaké utawa ibuné, kuwi kudu diukum pati.
11
Nanging kowé pada mulangi: Yèn ana wong sing ngomong bapaké utawa ibuné: Kabèh bantuan sing mesti dadi wewenangé sampéyan sangka kula, wis kula dadèkké kurban, ya kuwi pisungsung dipasrahké marang Gusti Allah,
12
dadiné, kowé ora ngéntukké wong kuwi nindakké apa-apa menèh kanggo bapaké utawa ibuné.
13
Sing mengkono kuwi, karo nglestarèkké adaté leluhurmu kuwi, kowé pada nggawé tembungé Gusti Allah batal. Kejaba kuwi kowé ijik pada nindakké perkara rupa-rupa sing ya kaya mengkono kuwi.”
14
Yésus terus nyeluk teka menèh wong okèh lan ngomong: “Kowé kabèh pada rungokna marang Aku lan pada nggatèkna.
15
Ora ana barang sangka sak njabané wong sing mlebu ing njeruhné awaké, kuwi bisa gawé najisé wong mau, nanging apa-apa sing metu sangka wong, kuwi sing gawé najisé wong kuwi.” [
16
Sapa waé sing nduwé kuping kanggo ngrungokké, rungokna!]
17
Bareng Panjenengané wis mlebu ing sakwijiné omah, sumingkir sangka wong okèh, para muridé terus takon marang Panjenengané bab semonan mau.
18
Panjenengané terus ngomong marang para muridé: “Dadi, kowé apa ya pada ora nyandak? Apa kowé pada ora nggatèkké, yèn samubarang sing sangka njaba mlebu ing wong, kuwi ora bisa gawé najisé wong mau,
19
awit kuwi ora mlebu ing atiné, nanging ing wetengé, uga terus metu dibuwang ing jumbleng?” Kaya mengkono enggoné Panjenengané ndunungké, yèn sak kabèhé pangan kuwi halal.
20
Panjenengané ngomong menèh: “Apa sing metu sangka wong, ya kuwi sing gawé najisé wong mau,
21
awit ya sangka njeruh kono, sangka atiné wong, kewetu gagasan-gagasan ala, mlaku bédang, nyolong, matèni,
22
mlaku bédang, srakah, tingkah dursila, pokal gawé lityik, mlaku rusuh, mèri, ngolok-olok, umuk, tindak-tanduk tanpa pikiran.
23
Sak kabèhé sing ala kuwi asalé sangka njeruh lan gawé najisé wong.”
24
Yésus ngadek terus lunga sangka kono menyang panggonan Tirus. Bareng wis mlebu ing sakwijiné omah, Panjenengané karep aja ana wong siji waé sing ngerti; senajan mengkono tekané tetep ora bisa ditutup-tutupi.
25
Malah nalika kuwi uga, ana wong wadon sing anaké wadon kesurupan roh ala; bareng krungu bab Panjenengané, terus gelis-gelis nemoni mengkurepi ing sikilé.
26
Wong wadon kuwi wong Yunani, turunané Siro-Fénisia. Wong mau terus njaluk marang Yésus, supaya gelem nundungi demit metu sangka anaké wadon.
27
Yésus terus ngomong marang wong wadon kuwi: “Botyah-botyah kuwi ndisik bèn pada warek, awit ora apik njupuk rotiné botyah-botyah mau terus diuntyalké marang asu.”
28
Nanging wong wadon kuwi ngomong: “Bener, Gusti. Nanging asu ing ngisor méja kuwi apa ora ya pada mangan gogrokané rotiné botyah-botyah mau.”
29
Yésus terus ngomong marang wong wadon kuwi: “Awit sangka tembungmu, kowé muliha, demité wis metu sangka anakmu wadon.”
30
Nalika mulih tekan omahé, wong wadon kuwi nemoni anaké turu ing ambèn lan demité wis lunga.
31
Sakwisé kuwi Yésus lunga sangka panggonan Tirus lan mlaku liwat Sidon menyang tlaga Galiléa, liwat negara Dékapolis.
32
Wong-wong terus nggawa wong sing budek lan angèl guneman nemoni Yésus, njaluk supaya Panjenengané numpangi tangan marang wong kuwi.
33
Sakwisé wong mau didèwèkké sangka wong okèh, dadi mung kèri karo Yésus, Panjenengané terus nglebokké driji-Né ing kupingé wong kuwi, sakwisé Panjenengané ngidu terus ndemèk ilaté wong mau.
34
Sakwisé mengkono, karo ndangak menyang langit Panjenengané nyedot ambekan, terus ngomong marang wong mau: “Efata!” tegesé: Mengaa!
35
Sak nalika kupingé pada mbukak, uga bundelané ilaté udar, terus bisa guneman karo tyeta.
36
Panjenengané terus meling wong okèh, aja pada omong marang sapa waé. Nanging mundak nemen Panjenengané meling wong-wong okèh kuwi, mundak mempeng enggoné pada ngabar-ngabarké.
37
Nanging wong okèh kabèh pada nggumun banget lan pada ngomong: “Panjenengané kuwi wis nggawé samubarang dadi betyik, wong-wong sing budek pada dadi bisa krungu, lan wong-wong sing bisu pada dadi bisa guneman.”
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 8 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16