1 Kings 20

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1Padîşahê Aramê Ben-Hadad tevahiya artêşa xwe civand. Bi wî re sî û du padîşah, hesp û erebeyên şer hebûn. Çû Sameryayê dorpêç kir û li dijî wê şer kir.

2Ji Ahavê Padîşahê Îsraêlê re qasid şandin bajêr û jê re got:

3“Ben-Hadad wisa dibêje: ‘Zêr û zîvên te, yên min in. Jin û kurên te yên herî baş, yên min in.’”

4Padîşahê Îsraêlê got: “Padîşahê min ezbenî; wekî te got, ez û her tiştê min ên te ne.”

5Qasid hatin ba Ahav. Wan got: “Ben-Hadad wiha dibêje: ‘Min ji te re xeber şand ku tê zêr û zîvên xwe, jin û zarokên xwe bidî min.

6Lê ezê sibê van çaxan xulamên xwe bişînim. Wê bên li qesra te û malên xulamên te binêrin û wê hemû tiştên li ber çavên te hêja ne, hildin û bibin.’”

7Padîşahê Îsraêlê gazî hemû rîspiyên welêt kir û got: “Binêrin, lava dikim, bibînin ka ev zilam çawa li xerabiyê digere. Ji min jinên min, zarokên min û zêr û zîvên min xwestin, min jî red nekir.”

8Hemû rîspî û gel jê re got: “Guh nede û qayîl nebe.”

9Îcar wî ji qasidên Ben-Hadad re got: “Ji xweyê min padîşah re bêjin: ‘Ez dikarim hemû tiştên ku te pêşî ji vî xulamê xwe xwestiye bikim lê nikarim vî tiştî bikim.’” Qasid çûn û wan ev bersiv jê re anîn.

10Ben-Hadad xebereke din ji Ahav re şand û got: “Wê ewqas leşkerên min li ser te hebin ku axa Sameryayê kulmên wan tije neke. Yan na, bila îlah vê yekê û jê zêdetir bîne serê min.”

11Padîşahê Îsraêlê bersiv da û got: “Jê re bêjin: ‘Bila ne beriya wergirtina zirxê xwe, piştî derxistina zirxê xwe pesnê xwe bide.’”

12Gava Ben-Hadad ev yek bihîst, wî û padîşahên din di holikên xwe de vedixwarin. Wî ji xulamên xwe re got: “Rabin şer!” Wan jî tevdîra xwe kirin ku êrîşê bajêr bikin.

13Pêxemberek nêzîkî Ahavê Padîşahê Îsraêlê bû û got: “Xudan wiha dibêje: ‘Te ev artêşa mezin dît? Va ye, îro ezê wê bidim destê te û wî çaxî tê bizanibî ku ez Xudan im.’”

14Ahav got: “Bi kê re?” Wî got: “Xudan wiha dibêje: ‘Bi leşkerên fermandarên herêmê re.’” Ahav got: “Wê kî dest bi şer bike?” Pêxember got: “Tu.”

15Wî leşkerên fermandarên herêmê berhev kir û ew hejmartin. Ew du sed û sî û du kes bûn. Li pey wan, tevahiya gelê Îsraêl jî berhev kir û ew hejmartin. Ew jî heft hezar kes bûn.

16Artêş nîvro derket. Di vê navberê de, Ben-Hadad û sî û du padîşahên ku alîkariya wî dikirin, li holikan vedixwarin û serxweş dibûn.

17Pêşî leşkerên fermandarên herêmê derketin. Gava zilamên ku Ben-Hadad şandibûn hatin, wan jê re got: “Va ye ji Sameryayê mirov rabûne û ber bi vir ve tên.”

18Ben-Hadad got: “Çi ji bo şer, çi ji bo aştiyê, kesên ku ji wir tên, bi saxî bigirin.”

19Leşkerên ciwan li pêş, bi artêşê re ji bajêr derketin

20û kî hat pêşiya wan, lê xistin û kuştin. Aramî hemû reviyan û Îsraêliyan da pey wan. Lê Padîşahê Aramê Ben-Hadad li hespê xwe siwar bû, tevî çend siwariyên xwe reviya û filitî.

21Padîşahê Îsraêlê rabû li hespan û li erebeyên şer xist. Wî Aramî bi giranî şikandin.

22Ew pêxember nêzîkî Padîşahê Îsraêlê bû û jê re got: “Here hêza xwe bide hev. Baş dêhna xwe bide ka tê çi bikî. Çimkî bihara bê, wê Padîşahê Aramê dîsa êrîşê te bike.”

23Karmendên Padîşahê Aramê jê re got: “Xwedayê wan xwedayê çiyayan e; ji ber vê, ji me bihêztir bûn. Lê heke em bi wan re li deştê şer bikin, emê esse ji wan bihêztir bin.

24Vê yekê bike; her padîşahekî ji cihê wî rake û serekan deyne cihê wan.

25Wekî artêşa ji destê te çûyî, hesp li cihê hespan, erebe li cihê erebeyan, ji xwe re artêşeke nû ava bike. Wê gavê em dikarin li dijî wan li deştê şer bikin. Esse emê ji wan hêzdartir bin.” Wî guh da gotina dengê wan û wisa kir.

26Di biharê de Ben-Hadad Aramî dan hev û tevdîra şer kir. Ji bo şerê Îsraêlê çû Afêqê.

27Îsraêlî jî berhev bûn û tevdîra şer kirin. Wan xwarina xwe amade kir û ber bi wan ve çûn. Îsraêliyan wekî du keriyên biçûk ên bizinan xuya dikirin. Lê welat ji Aramiyan tije bûbû.

28Zilamê Xwedê nêzîk bû û ji Padîşahê Îsraêlê re got: “Xudan wiha dibêje: ‘Madem Aramiyan got: Xudan Xwedayê çiyayan e û ne Xwedayê deştan e, ezê tevahiya vê qelebalixê bidim destê te û wê gavê hûnê bizanibin ku ez Xudan im.’”

29Heft rojan li pêşberî hev li artêşgehê man. Di roja heftan de şer destpê kir û Îsraêliyan di rojekê de ji Aramiyan sed hezar leşkerên peya kuştin.

30Yên mayî reviyan nava Afêqê. Sûrên bajêr bi ser bîst û heft hezar kesên mayî ve hilweşiya. Ben-Hadad reviya, li bajêr ket odeya malekê.

31Karmendên wî jê re got: “Va ye, me bihîst ku padîşahên Mala Îsraêl, padîşahên keremdar in. Em bi navtenga xwe ve çûx û bi serê xwe ve werîsan girê bidin û herin ba Padîşahê Îsraêlê, belkî te sax bihêle.”

32Bi navtenga xwe ve çûx û bi serê xwe ve werîs girêdan û çûne ba Padîşahê Îsraêlê û gotin: “Xulamê te Ben-Hadad dibêje: ‘Ez lava dikim, min nekuje.’” Ahav lê vegerand û got: “Ma hê jî ew dijî? Nexwe ew birayê min e.”

33Zilaman ev yek wek nîşaneke baş hesibandin, gotina wî birîn û gotin: “Erê, Ben-Hadad birayê te tê hesibandin.” Wî got: “Herin, wî bînin û werin.” Ben-Hadad hat ba wî û Ahav ew li erebeyê siwar kir.

34Ben-Hadad jê re got: “Ezê bajarên ku bavê min ji bavê te standibûn bidim te û wekî bavê min li Sameryayê kiribû, tu jî dikarî li Şamê ji bo xwe sûkan ava bikî.” Ahav jê re got: “Ezê li gorî van şertan te berdim.” Wî peymanek çêkir û ew berda.

35Zilamekî ji koma pêxemberan bi gotina Xudan ji hevalê xwe re got: “Lava dikim, li min bixe.” Lê zilam nexwest lê bixe.

36Wê gavê jê re got: “Madem ku te guh neda dengê Xudan, çawa tu ji ba min herî, wê şêrek were, te bikuje.” Piştî zilam ji ba wî çû, şêrek rastî wî hat û ew kuşt.

37Pêxember zilamekî din dît û jê re got: “Lava dikim, li min bixe.” Zilam jî lê xist û ew birîndar kir.

38Pêxember çû û bi pêçekê ser û çavên xwe girt ku neyê naskirin. Bi vî awayî li ser rê li benda padîşah ma.

39Dema padîşah derbas bû, pêxember qîriya û got: “Ev xulamê te ketibû şer, leşkerek zilamekî dîl anî û got: ‘Hay ji vî zilamî hebe. Heke bireve, tê bergîdana wî yan bi canê xwe, an bi telantek zîv bidî.’

40Dema ku ez xulamê te, di nav xirecirê de bûm, zilam winda bû.” Padîşahê Îsraêlê jê re got: “Te bi xwe dadbariya xwe kir.”

41Pêxember pêça li ser çavên xwe hilda û Padîşahê Îsraêlê fêm kir ku ew pêxemberek e.

42Wî ji padîşah re got: “Xudan wiha dibêje: ‘Ji ber ku te zilamê ku min ji bo helakê terxan kiribû, ji dest berda, helakbûna wî, wê bê serê te; helakbûna gelê wî jî, wê bê serê gelê te.’”

43Padîşahê Îsraêlê xeyidî û bi hêrs çû qesra xwe ya li Sameryayê.

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →