John 4 — Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

10ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບນາງວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າຮູ້ຈັກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໃຫ້ ແລະຮູ້ຈັກຜູ້ທີ່ກຳລັງຂໍດື່ມນໍ້າຈາກເຈົ້າແລ້ວ ເຈົ້າກໍຄົງຈະຂໍຈາກເພິ່ນ ແລະເພິ່ນຈະເອົານໍ້າທີ່ປະກອບດ້ວຍຊີວິດໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.”

11ນາງກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ທ່ານບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະຕັກນໍ້າ ແລະສ້າງນີ້ກໍເລິກ ທ່ານຈະເອົານໍ້າທີ່ປະກອບດ້ວຍຊີວິດນັ້ນມາແຕ່ໃສ?

12ຢາໂຄບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຸດນໍ້າສ້າງນີ້ໄວ້ໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍນັ້ນ ກໍດື່ມນໍ້າຈາກສ້າງນີ້ພ້ອມທັງພວກລູກຊາຍ ແລະຝູງສັດຂອງເພິ່ນ ທ່ານເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຢາໂຄບຊັ້ນບໍ?”

13ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງຕອບນາງວ່າ, “ທຸກຄົນທີ່ດື່ມນໍ້ານີ້ ຍັງຈະຫິວອີກ

14ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ດື່ມນໍ້າ ຊຶ່ງເຮົາຈະໃຫ້ນັ້ນ ຈະບໍ່ຢາກອີກຈັກເທື່ອ. ນໍ້າທີ່ເຮົາຈະໃຫ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນນໍ້າພຸໃນຕົວຂອງຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະພຸ່ງຂຶ້ນເຖິງຊີວິດນິຣັນດອນ.”

15ນາງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ຂໍເອົານໍ້ານັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດື່ມແດ່ທ້ອນ ເພື່ອຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຢາກ ແລະຈະບໍ່ໄດ້ມາຕັກນໍ້າທີ່ນີ້ອີກ.”

16ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກນາງວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອີ້ນຜົວຂອງເຈົ້າມາທີ່ນີ້.”

17ນາງໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຜົວ.” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບນາງຄືນວ່າ, “ເຈົ້າເວົ້າຖືກແລ້ວວ່າ ເຈົ້າບໍ່ມີຜົວ.

18ເຈົ້າເຄີຍມີຜົວມາແລ້ວຫ້າຄົນ ແລະຜູ້ທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ດຽວນີ້ກໍບໍ່ແມ່ນຜົວຂອງເຈົ້າ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນກໍເປັນຄວາມຈິງແທ້.”

19ນາງກ່າວຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ຂ້ານ້ອຍເຫັນຄັກແລ້ວວ່າ ທ່ານເປັນຜູ້ທຳນວາຍ.

20ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າເທິງພູໜ່ວຍນີ້, ແຕ່ພວກທ່ານວ່າ ສະຖານທີ່ຄວນນະມັດສະການ ກໍຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

21ພຣະເຢຊູເຈົ້າບອກນາງວ່າ, “ຈົ່ງເຊື່ອໃນເຮົາເທາະ ຄົງມີວັນໜຶ່ງ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການພຣະບິດາເຈົ້າຢູ່ເທິງພູນີ້ ຫລືທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

22ຊຶ່ງພວກເຈົ້ານະມັດສະການນັ້ນ ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກ ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ດີວ່າ ພວກເຮົານະມັດສະການຜູ້ໃດ ເພາະຄວາມພົ້ນນັ້ນມາທາງຊາວຢິວ.

23ແຕ່ເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະບັດນີ້ກໍມາເຖິງແລ້ວ ຄືເມື່ອຜູ້ທີ່ນະມັດສະການຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະນະມັດສະການພຣະບິດາເຈົ້າດ້ວຍຈິດວິນຍານແລະຄວາມຈິງ ເພາະພຣະບິດາເຈົ້າຊອກຫາຄົນຢ່າງນັ້ນແຫຼະ ນະມັດສະການພຣະອົງ.

24ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະວິນຍານ ແລະຜູ້ທີ່ນະມັດສະການພຣະອົງ ຕ້ອງນະມັດສະການດ້ວຍຈິດວິນຍານ ແລະຄວາມຈິງ.”

25ຍິງຜູ້ນີ້ໄດ້ເວົ້າກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະເມຊີອາ (ທີ່ເອີ້ນວ່າ ພຣະຄຣິດ)ຈະມາ ຖ້າພຣະອົງມາແລ້ວ ພຣະອົງຈະບອກທຸກສິ່ງແກ່ພວກຂ້ານ້ອຍ.”

26ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ບອກນາງວ່າ, “ເຮົາຜູ້ທີ່ກຳລັງເວົ້າກັບເຈົ້າຢູ່ນີ້ແຫຼະ ຄືຜູ້ນັ້ນ.”

27ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍມາເຖິງ ພວກເພິ່ນປະຫລາດໃຈທີ່ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງເວົ້າກັບແມ່ຍິງ, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຖາມວ່າ, “ທ່ານຕ້ອງການຫຍັງ? ຫລືຖາມພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງເວົ້າກັບນາງ?”

28ຍິງຄົນນັ້ນໄດ້ປະໄຫນໍ້າຂອງຕົນ, ກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ແລະບອກຄົນທັງຫລາຍວ່າ,

29“ຈົ່ງມາເບິ່ງຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ບອກຂ້ອຍເຖິງທຸກໆສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດມາແລ້ວ ຜູ້ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຣະຄຣິດບໍ?”

30ຄົນທັງຫລາຍຈຶ່ງພາກັນອອກຈາກເມືອງມາຫາພຣະອົງ.

31ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກສາວົກບອກພຣະອົງວ່າ, “ພຣະອາຈານ ຂໍເຊີນຮັບປະທານອາຫານສາເຖີດ.”

32ແຕ່ພຣະອົງຕອບພວກເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາມີອາຫານກິນທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້.”

33ພວກສາວົກຈຶ່ງເລີ່ມຖາມກັນວ່າ, “ມີຄົນເອົາອາຫານມາໃຫ້ເພິ່ນກິນບໍ?”

34ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເວົ້າກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ອາຫານຂອງເຮົາແມ່ນການປະຕິບັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໃຊ້ເຮົາມາ ແລະເຮັດໃຫ້ວຽກງານຂອງພຣະອົງສຳເລັດ.

35ເຈົ້າທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ, ‘ອີກສີ່ເດືອນກໍຈະເຖິງລະດູກ່ຽວເຂົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ?’ ນີ້ແຫຼະ ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງເງີຍໜ້າເບິງທົ່ງນາ ເພາະເຂົ້າກໍເຫລືອງພໍກ່ຽວແລ້ວ

36ຜູ້ທີ່ກ່ຽວເຂົ້າກໍກຳລັງຮັບຄ່າຈ້າງ ແລະຮວບຮວມເອົາຜົນລະປູກໄວ້ສຳລັບຊີວິດນິຣັນດອນ ເພື່ອທັງຜູ້ຫວ່ານ ແລະຜູ້ເກັບກ່ຽວຈະຊົມຊື່ນຍິນດີນຳກັນ.

37ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ ຄຳທີ່ວ່າ, ‘ຄົນໜຶ່ງຫວ່ານ ແລະຄົນໜຶ່ງເກັບກ່ຽວນັ້ນກໍເປັນຄວາມຈິງ.’

38ເຮົາໄດ້ໃຊ້ເຈົ້າທັງຫລາຍໄປເກັບກ່ຽວ ອັນທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ລົງແຮງເຮັດ ຄົນອື່ນໄດ້ລົງແຮງເຮັດໄວ້ ແລະພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ ຈາກການງານຂອງພວກເຂົາ.”

39ຊາວຊາມາເຣຍເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍໃນເມືອງນີ້ໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະອົງ ເພາະຖ້ອຍຄຳທີ່ຍິງນັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານວ່າ, “ເພິ່ນໄດ້ບອກຂ້ອຍກ່ຽວກັບທຸກໆສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດມາ.”

40ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຊາວຊາມາເຣຍມາຫາພຣະອົງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຂໍຮ້ອງໃຫ້ພຣະອົງຢູ່ກັບພວກເຂົາ ແລະພຣະອົງກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນສອງວັນ.

41ມີຄົນອື່ນອີກຈຳນວນຫລວງຫລາຍທີ່ໄດ້ຮັບເຊື່ອ ເພາະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງ

42ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບແມ່ຍິງຄົນນັ້ນວ່າ, “ບັດນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ເຊື່ອ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄຳເວົ້າຂອງເຈົ້າ ແຕ່ຍ້ອນພວກເຮົາໄດ້ຍິນເພິ່ນເອງເວົ້າ ແລະພວກເຮົາກໍຮູ້ວ່າ ແມ່ນທ່ານຜູ້ນີ້ແທ້ ທີ່ເປັນພຣະຜູ້ໂຜດຊ່ວຍມະນຸດສະໂລກໃຫ້ພົ້ນ.”

43ຫລັງຈາກສອງວັນຜ່ານໄປແລ້ວ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກໄປທີ່ແຂວງຄາລີເລ. (

44ເພາະພຣະເຢຊູເຈົ້າເອງໄດ້ເປັນພະຍານວ່າ, ຜູ້ທຳນວາຍບໍ່ໄດ້ຮັບກຽດ ແລະຄວາມນັບຖືໃນບ້ານເມືອງຂອງຕົນ).

45ເມື່ອພຣະອົງໄປຮອດແຂວງຄາລີເລແລ້ວ ຊາວຄາລີເລກໍຕ້ອນຮັບພຣະອົງ ເພາະພວກເຂົາກໍໄດ້ໄປໃນເທດສະການປັດສະຄາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃນພິທີສະຫລອງນັ້ນເໝືອນກັນ.

46ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ສະເດັດກັບຄືນໄປຍັງບ້ານການາແຂວງຄາລີເລອີກ ບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ນໍ້າກາຍເປັນເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ມີລູກຊາຍຂອງຂ້າຣາຊການຄົນໜຶ່ງ ທີ່ເມືອງກາເປນາອູມກຳລັງປ່ວຍຢູ່.

47ເມື່ອຂ້າຣາຊການຄົນນີ້ໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະເດັດອອກຈາກແຂວງຢູດາຍ ແລະມາຮອດແຂວງຄາລີເລແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງໄປຂໍຮ້ອງພຣະອົງ ໃຫ້ມາຮັກສາລູກຊາຍຂອງຕົນທີ່ໃກ້ຈະຕາຍ.

48ພຣະເຢຊູເຈົ້າເວົ້າຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າທັງຫລາຍບໍ່ເຫັນການອັດສະຈັນ ແລະໝາຍສຳຄັນ ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເຊື່ອ.”

49ຂ້າຣາຊການຜູ້ນັ້ນຕອບວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າຂ້າ ຂໍເຊີນທ່ານລົງໄປກ່ອນທີ່ລູກຂ້ານ້ອຍຈະຕາຍ.”

50ພຣະເຢຊູເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຈົ່ງກັບຄືນເມືອສາ, ລູກຂອງເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່.” ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຊື່ອໃນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະລາກັບຄືນເມືອ.

51ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງກັບຄືນເມືອນັ້ນ ພວກຄົນຮັບໃຊ້ໄດ້ອອກມາຕ້ອນຮັບ ແລະບອກຂ່າວໃຫ້ຮູ້ວ່າ ລູກຊາຍຂອງລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່.

52ລາວຈຶ່ງຖາມພວກເຂົາເຖິງເວລາທີ່ລູກຊາຍເລີ່ມມີອາການດີຂຶ້ນມາ, ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ລາວດີໄຂ້ມື້ວານນີ້ໃນເວລາບ່າຍໜຶ່ງໂມງ.”

53ແລ້ວຜູ້ເປັນພໍ່ກໍຈື່ວ່າ ມັນກົງກັບເວລາທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຕົນວ່າ, ລູກຂອງເຈົ້າຍັງມີຊີວິດຢູ່. ດັ່ງນັ້ນ ລາວກັບທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງລາວຈຶ່ງໄດ້ເຊື່ອ.

54ນີ້ເປັນໝາຍສຳຄັນການອັດສະຈັນຄັ້ງທີສອງ ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກະທຳ ຫລັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈາກແຂວງຢູດາຍໄປຍັງແຂວງຄາລີເລ.