Proverbs 14

Macedonian 1999 (MKB) - (Библија: Стариот и Новиот Завет, Константинов)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1Мудрата жена го изградува нејзиниот дом, а лудата го разурнува со рацете.

2Кој живее од чесност, се бои од Господа, а кој оди по страничен пат, Го презира.

3Во устата на лудиот е прачката за неговата гордост, а мудроста ја пазат сопствените усни.

4Каде нема волови, јаслите се празни, а жетвата е изобилна од силата на воловите.

5Вистинскиот сведок не лаже, а лажниот сведок шири лага.

6Потсмевачот бара мудрост и не ја наоѓа, а разумниот лесно доаѓа до знаење.

7Оди си од безумниот човек, зашто нема да запознаеш усни што зборуваат знаење.

8Мудроста на мудриот човек е во тоа: што внимава на својот пат, а глупоста на безумникот е заблуда.

9На лудите гревот им е шега, а среде праведните е Божјата наклонетост.

10Срцето ја познава својата душевна мака, и неговата радост не може да ја дели никој друг.

11Домот на нечесните ќе пропадне а живеалиштето на праведниците ќе процвета.

12Некој пат му се чини на човекот прав, а на крајот води кон смртта.

13И во смеата срцето чувствува болка, а после веселбата доаѓа тага.

14Лукавиот се сити со своите престапи, а добриот човек со својот труд.

15Глупавиот верува на секој збор, а умниот внимава на својот чекор.

16Мудриот се бои и се отклонува од злото, а безумниот се распалува и е смел.

17Избувливиот човек прави лудости, и зломисленикот ќе биде замразен.

18Глупавите ја наследуваат лудоста, а мудрите ги овенчува знаењето.

19Лошите се поклонуваат пред добрите, и нечесните пред вратите на праведникот.

20Сиромавиот им е омразен и на своите пријатели, а богатиот има многу другари.

21Греши кој го презира својот ближен, а блазе на оној кој е милостив кон сиромасите.

22Не одат ли по заблуда оние што смислуваат зло? А зар не се добрината и верноста со оние што смислуваат добро.

23Од секој труд има полза, а од брбливоста на усните само сиромаштво.

24На мудрите венец им е нивното богатство, а глупоста на безумните е нивната лудост.

25Вистинскиот сведок избавува души, а лажниот сведок истура лаги.

26Во стравот од Господа е голема верба, и е прибежиште за неговите синови.

27Стравот од Господа е извор на животот; Тој избавува од стапицата на смртта.

28Многуброен народ е слава за царот, а без луѓе владетелот пропаѓа.

29Кој се гневи бавно има големо разбирање, а избувливиот во дух покажува глупост.

30Тивкото срце е живот на телото, а љубомората е гнилеж во коските.

31Кој го угнетува бедниот, го навредува неговиот Творец, а кој е милостив кон бедниот Го почитува.

32Нечесниот пропаѓа заради сопствената пакост, а праведникот и при самата смрт наоѓа засолниште.

33Мудроста почива во разумно срце, а што е во безумниот тоа и се покажува.

34Правдата го возвишува народот, а гревот е срам на народите.

35Царската наклонетост е кон разумниот слуга а неговиот гнев - против оној кој го срами.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →