Judges 4

Burmese MCLZV

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ဧဟုဒေသလြန္ၿပီးေနာက္ဣသေရလ အမ်ိဳးသားတို႔သည္ ထာဝရဘုရား အားတစ္ဖန္ျပစ္မွားၾကျပန္၏။-

2သို႔ျဖစ္၍ထာဝရဘုရားသည္ဟာဇာၿမိဳ႕ ၌မင္းျပဳသူခါနာန္ဘုရင္ရာဘိန္အား သူတို႔ ကိုတိုက္ခိုက္ေအာင္ျမင္ေစေတာ္မူ၏။ ထိုမင္း ၏စစ္သူႀကီးမွာလူမ်ိဳးျခားတို႔ေနရာ၊ ဟာ ေရာရွက္ၿမိဳ႕သားသိသရျဖစ္၏။-

3ရာဘိန္မင္းထံတြင္သံရထားကိုးရာရွိ၏။ သူ သည္ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔အားအႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္တိုင္တိုင္ အၾကမ္းဖက္၍ရက္စက္စြာ အုပ္စိုးေလသည္။ ထိုအခါဣသေရလအမ်ိဳး သားတို႔သည္ ထာဝရဘုရားထံေတာ္သို႔ ကူမေတာ္မူရန္ဟစ္ေအာ္ၾကကုန္၏။

4ထိုအခါလဝိဒုတ္၏ဇနီးေဒေဗာရသည္ ပေရာဖက္မျဖစ္၍ ဣသေရလအမ်ိဳးသား တို႔အတြက္တရားသူႀကီးတစ္ဦးအျဖစ္ အမွုထမ္းလ်က္ေန၏။-

5သူသည္ဧဖရိမ္ေတာင္ကုန္းေဒသတြင္ရာမ ၿမိဳ႕ႏွင့္ ေဗသလၿမိဳ႕စပ္ၾကားရွိစြန္ပလြံပင္ ေအာက္၌ထိုင္၍ေနေလ့ရွိ၏။ ဣသေရလ အမ်ိဳးသားတို႔သည္လည္းအဆုံးအျဖတ္ ကိုခံယူရန္ ထိုအရပ္သို႔သြားေရာက္ေလ့ ရွိၾက၏။-

6တစ္ေန႔သ၌သူသည္နႆလိနယ္ေျမ၊ ေက ေဒရွၿမိဳ႕မွအဘိေနာင္၏သားဗာရက္ကို ေခၚၿပီးလၽွင္``ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားက`သင္သည္နႆလိ အႏြယ္ႏွင့္ ဇာဗုလုန္အႏြယ္မွလူေပါင္းတစ္ ေသာင္းကိုေခၚယူကာတာေဗာ္ေတာင္သို႔ သြားရမည္။-

7သင့္ကိုတိုက္ခိုက္ေစရန္ရာဘိန္မင္း၏စစ္သူ ႀကီးသိသရကိုကိရွုန္ျမစ္သို႔ငါေခၚေဆာင္ ခဲ့မည္။ သူ၏ထံတြင္ရထားမ်ားႏွင့္စစ္သည္ ဗိုလ္ပါမ်ားပါရွိလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ငါသည္ သင့္အားသူ႔ကိုနိုင္နင္းေအာင္ျမင္ေစမည္' ဟု သင့္အားမိန႔္ေတာ္မူေလၿပီ'' ဟုေျပာ၏။

8ထိုအခါဗာရက္က``အကယ္၍အကၽြန္ုပ္ႏွင့္ အတူ အရွင္လိုက္မည္ဆိုလၽွင္အကၽြန္ုပ္သြား ပါမည္။ အရွင္မလိုက္လိုပါကအကၽြန္ုပ္ လည္းမသြားလိုပါ'' ဟုဆို၏။

9ေဒေဗာရကလည္း``ေကာင္းၿပီ၊ သင္ႏွင့္အတူ ငါလိုက္ပါအံ့။ သို႔ရာတြင္သင္သည္ထိုေအာင္ ပြဲႏွင့္ဆိုင္ေသာဂုဏ္အသေရကိုရရွိလိမ့္ မည္မဟုတ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ထာဝရ ဘုရားသည္သိသရကိုအမ်ိဳးသမီးလက္ သို႔ေပးအပ္ေတာ္မူလိမ့္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တည္း'' ဟုဆို၏။ သို႔ျဖစ္၍ေဒေဗာရသည္ ဗာရက္ႏွင့္အတူကိရွန္ျမစ္သို႔ထြက္ခြာ သြား၏။-

10ဗာရက္သည္နႆလိအႏြယ္ဝင္ႏွင့္ဇာဗုလုန္ အႏြယ္ဝင္တို႔ကို ေကေဒရွၿမိဳ႕သို႔ေခၚယူရာ သူ၏ေနာက္သို႔လူေပါင္းတစ္ေသာင္းလိုက္ၾက ၏။ ေဒေဗာရသည္လည္းသူႏွင့္အတူလိုက္ ေလသည္။

11ဤအေတာအတြင္း၌ေကနိအမ်ိဳးသား ေဟဗာသည္ ကာေဒရွၿမိဳ႕အနီးဗာနိမ္အရပ္ ရွိသပိတ္ပင္ေျခရင္း၌မိမိ၏တဲကိုတည္ ေဆာက္၏။ သူသည္ေမာေရွ၏ေယာက္ဖ၊ ေဟာဗက္ ၏သားေျမးမ်ားျဖစ္သူအျခားေကနိအႏြယ္ ဝင္တို႔ထံမွေျပာင္းေရႊ႕လာသူျဖစ္သတည္း။

12တာေဗာ္ေတာင္သို႔ဗာရက္တက္သြားသည့္ အေၾကာင္းကို သိသရၾကားသိေသာအခါ၊-

13သူသည္သံရထားကိုးရာႏွင့္မိမိ၏လူ အေပါင္းတို႔ကိုစု႐ုံးေစၿပီးလၽွင္ လူမ်ိဳး ျခားတို႔ေနရာဟာေရာရွက္ၿမိဳ႕မွကိရွုန္ ျမစ္သို႔ေစလႊတ္လိုက္ေလသည္။

14ထိုအခါေဒေဗာရကဗာရက္အား``သင္သြား ေလာ့။ ထာဝရဘုရားသည္သင့္အားေရွ႕ေဆာင္ လ်က္ေနေတာ္မူၿပီ။ ယေန႔၌ပင္ကိုယ္ေတာ္ သည္သင့္အားသိသရအေပၚတြင္ေအာင္ပြဲ ခံေစေတာ္မူေလၿပီ'' ဟုေျပာ၏။ သို႔ျဖစ္၍ ဗာရက္သည္မိမိ၏လူတစ္ေသာင္းႏွင့္အတူ တာေဗာ္ေတာင္မွဆင္းၿပီးေနာက္၊-

15ရန္သူကိုတိုက္ခိုက္ရာထာဝရဘုရားသည္ သိသရ၏သံရထားမ်ားႏွင့္တပ္သားတို႔ ကိုကစဥ့္ကရဲျဖစ္ေစေတာ္မူသျဖင့္ သိသရ သည္မိမိရထားမွဆင္း၍ေျခလ်င္ထြက္ ေျပးေလ၏။-

16ဗာရက္သည္လည္းသူ၏ရထားမ်ားႏွင့္တပ္ သားတို႔ကို လူမ်ိဳးျခားတို႔ေနရာဟာေရာရွက္ ၿမိဳ႕သို႔တိုင္ေအာင္လိုက္လံတိုက္ခိုက္ရာ သိသရ ၏တပ္သားတို႔သည္တစ္ေယာက္မၽွမက်န္ ေသဆုံးၾကကုန္၏။

17သိသရသည္ေကနိအမ်ိဳးသားေဟဗာ ၏ဇနီးေယလ၏တဲသို႔ထြက္ေျပးသြားေလ သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ဟာေဇာ္ဘုရင္ ယာဘိန္ႏွင့္ေဟဗာ၏မိသားစုသင့္ျမတ္ မွုရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။-

18ေယလသည္ထြက္၍သိသရအား``ႂကြေတာ္ မူပါ။ ကၽြန္ေတာ္မတဲထဲသို႔ဝင္ေတာ္မူပါ။ ေၾကာက္လန႔္ေတာ္မမူပါႏွင့္'' ဟုဖိတ္ေခၚ ေလသည္။ သို႔ျဖစ္၍စစ္သူႀကီးသည္တဲထဲ သို႔ဝင္ေလေသာ္ေယလသည္သူ႔အားကန႔္လန႔္ ကာတစ္ခု၏ေနာက္တြင္ကြယ္ဝွက္၍ထား၏။-

19သူကလည္း``ငါေရငတ္သည္၊ ေရတစ္ေပါက္ ေလာက္ေသာက္ပါရေစ'' ဟုေယလအားေျပာ လၽွင္ေယလသည္ႏြားနို႔ထည့္ထားေသာ သားေရဘူးကိုဖြင့္၍ နို႔တစ္ခြက္ကိုေပးၿပီး ေနာက္သူ႔အားျပန္၍ဝွက္ထားေလသည္။-

20ထိုေနာက္သိသရက``သင္သည္တဲတံခါးဝ ၌ေစာင့္ေနပါေလာ့။ အကယ္၍တဲထဲတြင္လူ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိပါသေလာဟုေမးျမန္း လာသူရွိပါက`မရွိပါ' ဟုျပန္ေျပာပါ ေလ'' ဟုေယလအားမွာထားလိုက္၏။

21သိသရသည္အလြန္ေမာပန္းသျဖင့္အိပ္ ေပ်ာ္သြားေလသည္။ ထိုအခါေယလသည္တူ တစ္လက္ႏွင့္တဲရွင္ငုတ္ခၽြန္တစ္ေခ်ာင္းကိုယူ၍ သူ႔ထံသို႔တိတ္ဆိတ္စြာသြားၿပီးလၽွင္ငုတ္ ခၽြန္ကိုေျမ၌စြဲသည္တိုင္ေအာင္သူ၏နား ထင္သို႔ရိုက္သြင္းလိုက္ေလသည္။-

22သိသရအားရွာေဖြရန္ဗာရက္ေရာက္ရွိလာ ေသာအခါ ေယလသည္ထြက္၍ခရီးဦးႀကိဳ ျပဳလ်က္``တဲထဲသို႔ဝင္ပါ။ သင္ရွာေဖြေနသူ အားကၽြန္မျပပါမည္'' ဟုေျပာ၏။ ဗာရက္ သည္ေယလႏွင့္အတူတဲထဲသို႔ဝင္လိုက္ ေသာအခါနားထင္တြင္တဲရွင္ငုတ္ခၽြန္စိုက္ ၍ေသေနသူသိသရကိုေတြ႕ျမင္ရေတာ့၏။

23ထိုေန႔၌ထာဝရဘုရားသည္ခါနာန္ဘုရင္ ယာဘိန္၏အေပၚ၌ ဣသေရလအမ်ိဳးသား တို႔အားေအာင္ပြဲခံေစေတာ္မူသတည္း။-

24သူတို႔သည္ထိုဘုရင္အားဆုံးရွုံးပ်က္စီးသြား သည့္တိုင္ေအာင္တိုး၍တိုး၍ျပင္းျပင္းထန္ ထန္တိုက္ခိုက္ၾက၏။

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →