2 Samuel 19 — Burmese MSBZ

1“ရွင္ဘုရင္သည္ အဗရွလုံအတြက္ေၾကာင့္ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းေနရပါၿပီ”ဟု ယြာဘထံ သတင္းေရာက္လာ၏။

2“ရွင္ဘုရင္သည္ သားေတာ္အဗရွလုံေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္ေနရသည္”ဟူေသာသတင္းကို စစ္သည္တို႔ ၾကားသိရလွ်င္ ထိုေန႔၌ရေသာေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ သူတို႔အတြက္ ဝမ္းနည္းျခင္းျဖစ္ရေလ၏။

3စစ္ပြဲမွထြက္ေျပးၿပီး အရွက္ကြဲရသူတို႔ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးျပန္လာရသကဲ့သို႔ ထိုေန႔တြင္ စစ္သည္တို႔သည္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးဝင္လာၾက၏။

4ရွင္ဘုရင္သည္ မ်က္ႏွာကိုဖုံးထား၍ “ငါ့သား အဗရွလုံ၊ ငါ့သား ငါ့သား အဗရွလုံ”ဟု က်ယ္ေလာင္စြာေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးေလ၏။

5ယြာဘသည္ ရွင္ဘုရင္ရွိရာနန္းတြင္းသို႔ဝင္၍ “ယေန႔ အရွင္မင္းႀကီး၏အသက္၊ သားေတာ္သမီးေတာ္တို႔၏အသက္၊ မိဖုရားေမာင္းမေတာ္တို႔၏အသက္ကို ကယ္တင္ေပးခဲ့ေသာစစ္သည္အေပါင္းတို႔ကို အရွင္မင္းႀကီး အရွက္ခြဲေလၿပီ။

6အရွင္မင္းႀကီးသည္ အရွင့္အား မုန္းေသာသူကိုခ်စ္ၿပီး အရွင့္အားခ်စ္ေသာသူကို မုန္းေလၿပီ။ မႉးမတ္မ်ား၊ မင္းမႈထမ္းမ်ားသည္ အရွင့္အဖို႔ ဘာမွ်မဟုတ္ေၾကာင္းကို ယေန႔ အရွင္မင္းႀကီး ထင္ထင္ရွားရွားေဖာ္ျပလိုက္ၿပီ။ အဗရွလုံအသက္ရွင္က်န္ခဲ့ၿပီး ယေန႔ အကြၽႏ္ုပ္တို႔အားလုံး ေသသြားလွ်င္ပင္ အရွင္မင္းႀကီးအားရဝမ္းသာျဖစ္မည္ကို ယေန႔ အကြၽႏ္ုပ္သိရပါၿပီ။

7ယခု ထပါ။ အရွင့္အမႈထမ္းတို႔ထံသြား၍ ႏွစ္သိမ့္စကားႁမြက္ဆိုေပးပါ။ အရွင္မင္းႀကီးမသြားလွ်င္ ယခုညတြင္ပင္ အရွင္မင္းႀကီးထံပါး၌ မည္သူမွ်က်န္ခဲ့မည္မဟုတ္ပါ။ ဤအမႈသည္ အရွင္မင္းႀကီး ငယ္စဥ္မွစ၍ ယခုခ်ိန္ထိ ႀကဳံဖူးေသာဒုကၡအားလုံးထဲတြင္ အဆိုးဆုံးျဖစ္လိမ့္မည္ကို ထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္၍ အကြၽႏ္ုပ္က်ိန္ဝံ့ပါ၏”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။

8ထိုအခါ ရွင္ဘုရင္သည္ ထ၍ၿမိဳ႕တံခါး၌ သြားထိုင္၏။ လူအေပါင္းတို႔ကလည္း “ၾကည့္ရႈေလာ့။ ၿမိဳ႕တံခါး၌ ရွင္ဘုရင္ ထိုင္ေတာ္မူ၏”ဟု တစ္ဆင့္စကားၾကားသိၾကလွ်င္ ရွင္ဘုရင္ထံသို႔ လာၾက၏။ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔မူကား မိမိတို႔အိမ္သို႔ အသီးသီးျပန္ေျပးၾက၏။

9ထို႔ေနာက္တြင္ အစၥေရးအမ်ိဳးအႏြယ္အေပါင္းတို႔က “ငါတို႔ကို ရန္သူ႔လက္မွ ကယ္တင္သူမွာ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္၏။ ငါတို႔ကို ဖိလိတၱိလူမ်ိဳးတို႔လက္မွ လြတ္ေျမာက္ေစသူမွာလည္း ရွင္ဘုရင္ပင္ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ယခုမွာ အဗရွလုံေၾကာင့္ ရွင္ဘုရင္မွာ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ေျပးေနရပါၿပီ။

10ငါတို႔ ဘိသိက္သြန္းမင္းေျမႇာက္ေပးခဲ့ေသာ အဗရွလုံလည္း တိုက္ပြဲတြင္ က်ဆုံးေလၿပီ။ ယခုမွာ ရွင္ဘုရင္ကို ျပန္မႂကြေစဘဲ အဘယ္ေၾကာင့္ၿငိမ္ေနၾကသနည္း”ဟု အျပန္အလွန္ ျငင္းခုံေနၾက၏။

11ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးသည္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ဇာဒုတ္ႏွင့္ အဗ်ာသာတို႔ထံ လူလႊတ္၍ “ယုဒသက္ႀကီးဝါႀကီးတို႔အား ‘အစၥေရးလူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔၏စကားသည္ ဘုရင့္နန္းေတာ္သို႔ပင္ ေရာက္လာေလၿပီ။ သင္တို႔မူကား ရွင္ဘုရင္ကို နန္းေတာ္သို႔ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရန္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနသနည္း။

12ငါ့ညီအစ္ကို၊ ငါ့အ႐ိုးအသားျဖစ္ေသာသင္တို႔သည္ ရွင္ဘုရင္ကို နန္းေတာ္သို႔ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရန္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနရသနည္း’ဟု ေျပာေလာ့။

13အာမသကိုလည္း ‘သင္သည္ ငါ့အ႐ိုးအသား ျဖစ္သည္မဟုတ္ေလာ။ ယြာဘအစား သင့္ကို အၿမဲတမ္းစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန႔္အပ္ၿပီ။ ထိုသို႔မျပဳလွ်င္ ဘုရားသခင္သည္ ငါ့အား ထိုထက္မကျပဳေတာ္မူပါေစေသာ’ဟူ၍ ေျပာၾကားေလာ့”ဟု မွာလိုက္ေလ၏။

14ဤသို႔ ရွင္ဘုရင္သည္ ယုဒအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔၏စိတ္ႏွလုံးကို တစ္ေပါင္းတစ္စည္းတည္း သိမ္းသြင္းႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ သူတို႔ကလည္း ရွင္ဘုရင္ထံ “အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္တကြ မင္းမႈထမ္းအေပါင္းတို႔ ျပန္လာၾကပါ”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေစၾက၏။

15ရွင္ဘုရင္ျပန္ႂကြ၍ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္နားသို႔ေရာက္လာ၏။ ယုဒလူမ်ိဳးတို႔သည္လည္း ရွင္ဘုရင္ကိုႀကိဳဆို၍ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ သြားေရာက္ပို႔ေဆာင္ရန္ ဂိလဂါလၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာၾက၏။

16ထိုအခါ ဗာဟုရိမ္ၿမိဳ႕မွ ဗယၤာမိန္အမ်ိဳးသားျဖစ္သူ ေဂရ၏သား ရွိမိသည္ ယုဒလူမ်ိဳးတို႔ႏွင့္အတူ ရွင္ဘုရင္ကို ႀကိဳဆိုရန္ အလ်င္အျမန္ ဆင္းသြား၏။

17သူႏွင့္အတူ ဗယၤာမိန္အမ်ိဳးအေယာက္တစ္ေထာင္၊ ေရွာလုအိမ္သား၏အေစခံ ဇိဘႏွင့္သား တစ္ဆယ့္ငါးေယာက္၊ အေစအပါးအေယာက္ႏွစ္ဆယ္တို႔လည္း ရွင္ဘုရင္ရွိရာ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္သို႔ အလ်င္အျမန္ေရာက္လာၾကၿပီး

18သူတို႔သည္ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသားတို႔ကို တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ပို႔ေပးရန္ႏွင့္ ရွင္ဘုရင္အလိုရွိသည္ကို လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ ကူးတို႔ဆိပ္မွ ကူးလာၾက၏။ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ကို ရွင္ဘုရင္ျဖတ္ကူးေသာအခါ ေဂရ၏သား ရွိမိသည္ ရွင္ဘုရင္ေရွ႕၌ ပ်ပ္ဝပ္လ်က္

19ရွင္ဘုရင္အား “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္၊ အကြၽႏ္ုပ္ကို အျပစ္ယူေတာ္မမူပါႏွင့္။ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီး ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕မွထြက္ခြာသြားရေသာေန႔က ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးျပဳမိေသာအမွားမ်ားကို အရွင္မင္းႀကီး ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေအာက္ေမ့ေတာ္မမူပါႏွင့္။

20အကြၽႏ္ုပ္ျပစ္မွားမိခဲ့ေၾကာင္းကို အရွင့္အေစအပါးအကြၽႏ္ုပ္ သိပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ ယေန႔ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီးကိုႀကိဳဆိုရန္ ေယာသပ္အမ်ိဳးအႏြယ္အေပါင္းတို႔တြင္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အဦးဆုံးေရာက္လာသူျဖစ္ပါ၏”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။

21ထိုအခါ ေဇ႐ုယာ၏သား အဘိရွဲက “ရွိမိသည္ ထာဝရဘုရား ဘိသိက္ေပးေတာ္မူေသာသူကို က်ိန္ဆဲခဲ့ေလၿပီ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူအေသသတ္ျခင္းခံရမည္ မဟုတ္ေလာ”ဟု ဆိုလွ်င္

22ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးက “ေဇ႐ုယာ၏သားတို႔၊ ယေန႔ ငါႏွင့္ ဘက္ၿပိဳင္မည့္အေၾကာင္း သင္တို႔ႏွင့္ ငါ အဘယ္သို႔ဆိုင္သနည္း။ ယေန႔ အစၥေရးလူတစ္ဦးဦးကို သတ္ရမွျဖစ္မည္ေလာ။ စင္စစ္ ယေန႔ ငါသည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔၏ဘုရင္ျဖစ္သည္ကို ငါမသိဘဲေနမည္ေလာ”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

23ထို႔ေနာက္ ရွင္ဘုရင္က ရွိမိအား “သင္ မေသရ”ဟု ကတိသစၥာျပဳေလ၏။

24ေရွာလုမင္းႀကီး၏သား ေမဖိေဗာရွက္သည္လည္း ရွင္ဘုရင္ကို ႀကိဳဆိုရန္ ဆင္းလာ၏။ ရွင္ဘုရင္ထြက္သြားသည့္ေန႔မွစ၍ ေဘးကင္းစြာျပန္လာသည့္ေန႔အထိ သူသည္ ကိုယ့္ေျခကို မေဆး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးကို မရိတ္၊ အဝတ္ကိုလည္း မေလွ်ာ္ဖြပ္ဘဲ ေန၏။

25ဤသို႔ သူသည္ ရွင္ဘုရင္ကို ႀကိဳဆိုရန္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္လာေသာအခါ ရွင္ဘုရင္က သူ႔အား “ေမဖိေဗာရွက္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ သင္သည္ ငါႏွင့္ မလိုက္ခဲ့သနည္း”ဟု ေမးလွ်င္

26သူကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီး၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ေျခမသန္သူျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္က အကြၽႏ္ုပ္၏အေစအပါးအား ‘ငါသည္ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္အတူလိုက္သြားမည္ျဖစ္၍ ငါစီးဖို႔ ျမည္းကိုကုန္းႏွီးတင္ေပးပါ’ဟု ဆိုေသာ္လည္း သူသည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို လွည့္စားခဲ့ပါ၏။

27ထို႔ျပင္ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီးထံ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကို ကုန္းေခ်ာခဲ့ပါေသး၏။ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္သည္ ဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္ကဲ့သို႔ျဖစ္ပါသည္။ အရွင္အလိုရွိသည့္အတိုင္း ျပဳေတာ္မူပါ။

28အကြၽႏ္ုပ္ဖခင္၏အိမ္သူအိမ္သားတို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္သခင္အရွင္မင္းႀကီးေရွ႕၌ ဘာမွ်မဟုတ္၊ ေသလူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကို အရွင့္စားပြဲ၌ စားရေသာသူတို႔ႏွင့္အတူ ေနရာေပးခဲ့ပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အရွင္မင္းႀကီးထံ အဘယ္အရာေတာင္းဆိုခြင့္ရွိဦးမည္နည္း”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။

29ထိုအခါ ရွင္ဘုရင္က သူ႔အား “သင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားကို ထပ္ေျပာေနရသနည္း။ ‘ေျမကို သင္ႏွင့္ ဇိဘ ခြဲေဝယူရမည္’ဟု ငါဆိုခဲ့ၿပီ”ဟု မိန႔္ဆိုလွ်င္

30ေမဖိေဗာရွက္က ရွင္ဘုရင္အား “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္အရွင္မင္းႀကီးသည္ နန္းေတာ္သို႔ ေဘးကင္းစြာျပန္ေရာက္ၿပီျဖစ္၍ သူသည္ ဤေျမအားလုံးကို ယူပါေစ”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။

31ဂိလဒ္ျပည္သား ဗာဇိလဲသည္လည္း ရွင္ဘုရင္ကို ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္ ေရာေဂလိမ္ၿမိဳ႕မွ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္သို႔ ဆင္းလာ၏။

32ဗာဇိလဲသည္ အသက္ရွစ္ဆယ္ရွိၿပီျဖစ္၍ အိုမင္းလွၿပီ။ သူသည္ အလြန္ခ်မ္းသာေသာသူျဖစ္၍ မဟာနိမ္အရပ္တြင္ ရွင္ဘုရင္စံျမန္းေနစဥ္အတြင္း ေကြၽးေမြးျပဳစုခဲ့၏။

33ရွင္ဘုရင္က ဗာဇိလဲအား “ငါႏွင့္အတူ တစ္ဖက္ကမ္းကို လိုက္ခဲ့ပါ။ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕တြင္ သင့္ကို ငါ ေကြၽးေမြးျပဳစုမည္”ဟု ဆို၏။

34ထိုအခါ ဗာဇိလဲက ရွင္ဘုရင္အား “အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္အတူ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔ လိုက္ရေလာက္ေအာင္ အကြၽႏ္ုပ္ မည္မွ်အသက္ရွည္ပါဦးမည္နည္း။

35ယခု အကြၽႏ္ုပ္အသက္ရွစ္ဆယ္ ရွိပါၿပီ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အေကာင္း၊ အဆိုး ပိုင္းျခားႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ။ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးသည္ အစားအေသာက္မ်ားကို အရသာခံႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ။ သီခ်င္းသည္ေယာက္်ားမိန္းမတို႔၏သီခ်င္းသံကိုလည္း နားဆင္ႏိုင္ပါဦးမည္ေလာ။ အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အဘယ္ေၾကာင့္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစရပါမည္နည္း။

36အရွင္မင္းႀကီး အဘယ္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးအား ဤဆုလာဘ္ကို ေပးသနားေတာ္မူရပါမည္နည္း။ အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္အတူ ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ကို အနည္းငယ္ လိုက္ကူးၿပီးလွ်င္

37ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး ျပန္သြားပါရေစ။ အကြၽႏ္ုပ္၏မိဘတို႔သခ်ႋဳင္းရွိရာ အကြၽႏ္ုပ္၏ဇာတိၿမိဳ႕တြင္ပင္ အကြၽႏ္ုပ္ ေသပါရေစ။ အရွင့္အေစအပါး ခိမဟံ ရွိပါ၏။ သူ႔ကို အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္ အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္အတူ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေခၚသြား၍ အလိုရွိသည္အတိုင္း သူ႔အတြက္ ျပဳေပးပါ”ဟု ေလွ်ာက္တင္ေလ၏။

38ရွင္ဘုရင္ကလည္း “ခိမဟံကို ငါႏွင့္အတူ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေခၚသြားပါမည္။ သင္အလိုရွိသည္အတိုင္း သူ႔ကို ျပဳေပးပါမည္။ သင္အလိုရွိသမွ်ကိုလည္း သင့္အဖို႔ ငါျပဳေပးပါမည္”ဟု မိန႔္ဆို၏။

39ထို႔ေနာက္ လူအားလုံး ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးၾက၏။ ရွင္ဘုရင္သည္ ဗာဇိလဲကို နမ္း၍ေကာင္းခ်ီးေပးၿပီးမွ ကူးသြား၏။ ဗာဇိလဲသည္လည္း မိမိေနရပ္သို႔ ျပန္သြားေလ၏။

40ထိုမွ ရွင္ဘုရင္သည္ ဂိလဂါလၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေလ၏။ ခိမဟံလည္း လိုက္ပါလာ၏။ ယုဒလူမ်ိဳးအားလုံးႏွင့္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတစ္ဝက္တို႔သည္လည္း ရွင္ဘုရင္ကို လိုက္ပို႔ၾက၏။

41ထို႔ေနာက္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔သည္ ရွင္ဘုရင္ထံသို႔ လာၿပီး ရွင္ဘုရင္အား “အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ညီအစ္ကို ယုဒအမ်ိဳးသားတို႔သည္ အရွင့္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ခိုးယူၿပီး အရွင္မင္းႀကီးမွစ၍ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသားမ်ားႏွင့္တကြ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီး၏လူအားလုံးကို ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးေစၾကသနည္း”ဟု ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။

42ယုဒအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔ကလည္း အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔အား “ရွင္ဘုရင္သည္ ငါတို႔၏ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာျဖစ္၏။ ဤအမႈေၾကာင့္ သင္တို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ အမ်က္ထြက္ၾကသနည္း။ ရွင္ဘုရင္၏ရိကၡာေတာ္ကို ငါတို႔စားၾကသေလာ။ ရွင္ဘုရင္ထံမွ တစ္စုံတစ္ရာကို ငါတို႔ယူၾကသေလာ”ဟု ျပန္ေျပာၾကလွ်င္

43အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ကလည္း ယုဒအမ်ိဳးသားတို႔အား “ရွင္ဘုရင္၌ ငါတို႔ေဝစုဆယ္စုရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ငါတို႔သည္ ဒါဝိဒ္မင္းႀကီးႏွင့္ပို၍စပ္ဆိုင္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါတို႔ကို မထီေလးစားျပဳရသနည္း။ ငါတို႔ဘုရင္ကို ငါတို႔ အဦးဆုံးျပန္ေခၚရမည္မဟုတ္ေလာ”ဟု ျပန္ေျပာၾက၏။ သို႔ေသာ္ ယုဒအမ်ိဳးသားတို႔၏စကားသည္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔၏စကားထက္ ပို၍ခိုင္မာ၏။