Daniel 10

Burmese MSBZ

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ပါးရွားဘုရင္ ကု႐ုမင္းႀကီးနန္းစံ တတိယႏွစ္တြင္ ေဗလတရွာဇာ ေခၚ ဒံေယလထံသို႔ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ ေရာက္လာ၏။ ထိုႏႈတ္ကပတ္ေတာ္သည္ အစစ္အမွန္ျဖစ္၏။ စစ္ပြဲႀကီးႏွင့္ဆိုင္၏။ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ကို သူနားလည္၏။ စိတ္အာ႐ုံအားျဖင့္ သူနားလည္၏။

2ထိုစဥ္က ငါဒံေယလသည္ ရက္သတၱပတ္သုံးပတ္တိုင္တိုင္ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းလ်က္

3ထိုရက္သတၱပတ္သုံးပတ္တိုင္တိုင္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ကို မစား၊ အသားႏွင့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း မသုံးေဆာင္၊ ဆီကိုလည္း မလိမ္းဘဲ ေန၏။

4ပထမလ၊ ႏွစ္ဆယ့္ေလးရက္ေန႔တြင္ ငါသည္ တိုက္ဂရစ္ျမစ္ႀကီး၏ကမ္းနံေဘးတြင္ ရပ္ေနစဥ္

5ငါေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ပိတ္ေခ်ာထည္ဝတ္ဆင္၍ ခါးတြင္ဥဖတ္ၿမိဳ႕မွထြက္ေသာေ႐ႊစင္ခါးပန္း စည္းထားေသာသူတစ္ေယာက္ကို ျမင္၏။

6ထိုသူ၏ကိုယ္ခႏၶာမွာ ေက်ာက္မ်က္႐ြဲကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ မ်က္ႏွာမွာ လွ်ပ္စီးလက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ မ်က္စိသည္လည္း မီးေတာက္ေနေသာမီးတုတ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။ လက္ႏွင့္ေျခသည္ ေျပာင္လက္ေအာင္တိုက္ခြၽတ္ထားေသာေၾကးနီႏွင့္ တူ၏။ သူ၏စကားသံသည္ လူအုပ္ႀကီး၏အသံႏွင့္ တူ၏။

7ငါဒံေယလတစ္ဦးတည္းသာ နိမိတ္အာ႐ုံကို ျမင္ရ၏။ ငါႏွင့္အတူရွိေသာသူတို႔မူကား နိမိတ္အာ႐ုံကို မျမင္ရေသာ္လည္း အလြန္ေၾကာက္႐ြံ႕တုန္လႈပ္ၾကၿပီး ထြက္ေျပးပုန္းေအာင္းၾက၏။

8ထို႔ေၾကာင့္ ငါတစ္ေယာက္တည္းက်န္ရစ္ၿပီး ထိတ္လန႔္ဖြယ္နိမိတ္အာ႐ုံကို ျမင္ရ၍ ခြန္အားမ်ား မရွိေတာ့ေခ်။ ငါ့မ်က္ႏွာသည္ လူေသမ်က္ႏွာကဲ့သို႔ျဖစ္၍ ခြန္အားကုန္ခန္းေလ၏။

9ထိုအခါ ထိုသူေျပာေသာစကားသံကို ၾကားရ၏။ ထိုသူေျပာေသာစကားကို နားေထာင္ေနစဥ္ ငါသည္ သတိလစ္၍ေမွာက္လ်က္လဲက်သြား၏။

10ထိုအခါ လက္တစ္ဖက္သည္ ငါ့ကိုတို႔၍ ငါ့ဒူးႏွင့္လက္ကိုလည္း ကိုင္လႈပ္၏။

11ထိုသူက “ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးျခင္းခံရသူဒံေယလ၊ ငါေျပာေသာစကားကို ဆင္ျခင္သုံးသပ္ေလာ့။ ထ၍ ရပ္ေလာ့။ ငါသည္ သင့္ထံသို႔ ေစလႊတ္ျခင္းခံရေသာသူျဖစ္၏”ဟု ငါ့အား ဤစကားကိုေျပာဆိုလွ်င္ ငါသည္ တုန္ရီလ်က္ ရပ္ေလ၏။

12တစ္ဖန္ သူက “ဒံေယလ၊ မေၾကာက္ႏွင့္။ သင္သည္ ဘုရားသခင္၏ေရွ႕ေတာ္တြင္ ကိုယ္ကိုႏွိမ့္ခ်၍ နားလည္လိုေသာဆႏၵရွိသည့္ပထမဆုံးေန႔မွစ၍ သင့္စကားကို ဘုရားသခင္ၾကားေတာ္မူၿပီ။ သင့္စကားေၾကာင့္ ငါေရာက္လာရျခင္းျဖစ္၏။

13ပါးရွားႏိုင္ငံေစာင့္မင္းသည္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရက္တိုင္တိုင္ ငါ့ကိုဆီးတားေႏွာင့္ယွက္ခဲ့၏။ ငါ့ကို ပါးရွားဘုရင္တို႔ထံ၌ ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ အထြတ္အျမတ္မင္းစုထဲမွတစ္ပါးျဖစ္ေသာမိေကၡလသည္ ငါ့ကို လာေရာက္ကူညီခဲ့ရ၏။

14ဤဗ်ာဒိတ္နိမိတ္သည္ ေနာင္လာမည့္ေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ဆိုင္သည္ျဖစ္၍ ထိုေန႔ရက္မ်ားတြင္ သင့္လူမ်ိဳး၌ ျဖစ္ပ်က္မည့္အရာတို႔ကို ၾကားေျပာရန္ ငါေရာက္လာၿပီ”ဟု ဆို၏။

15ထိုသူသည္ ငါ့အား ထိုသို႔ေသာစကားမ်ားကိုေျပာဆိုေသာအခါ ငါသည္ ေျမႀကီးကိုစိုက္ၾကည့္၍ ႏႈတ္ဆြံ႕အသြား၏။

16ထိုအခါ လူသဏၭာန္ႏွင့္တူေသာသူက ငါ့ႏႈတ္ခမ္းကို တို႔၏။ ငါလည္း ႏႈတ္ကိုဖြင့္၍ ငါ့ေရွ႕၌ရပ္ေနေသာသူအား “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္၊ ဤနိမိတ္အာ႐ုံေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ျပင္းထန္ေသာေဝဒနာကိုခံစားရ၍ ခြန္အားလည္း ကုန္ခန္းပါၿပီ။

17သခင့္အေစအပါးအကြၽႏ္ုပ္သည္ သခင္ႏွင့္မည္သို႔ ေျပာဆိုႏိုင္မည္နည္း။ ယခုပင္ အကြၽႏ္ုပ္၌ ခြန္အားမရွိေတာ့ပါ။ ထြက္သက္ဝင္သက္လည္း မက်န္ေတာ့ပါ”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္၏။

18ထိုအခါ လူပုံသဏၭာန္ႏွင့္တူေသာသူသည္ ငါ့ကို ေနာက္တစ္ခါ တို႔၍ ခြန္အားျဖည့္ေပး၏။

19သူက ငါ့အား “အို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးျခင္းခံရသူ၊ မေၾကာက္ႏွင့္။ ၿငိမ္သက္ျခင္းရွိပါေစ။ အားယူပါ၊ အားယူပါ”ဟု ဆိုလွ်င္ ငါသည္ ခြန္အားျပည့္လာ၍ “အကြၽႏ္ုပ္၏သခင္၊ အမိန႔္ရွိေတာ္မူပါ။ သခင့္စကားေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္အားရွိသြားပါၿပီ”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္၏။

20ထိုသူကလည္း “သင့္ထံသို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါေရာက္လာရသည္ကို သင္သိသေလာ။ ယခု ငါသည္ ပါးရွားႏိုင္ငံေစာင့္မင္းႏွင့္ စစ္တိုက္ရန္ ျပန္သြားရမည္။ ငါထြက္သြားၿပီးေနာက္ ဂရိႏိုင္ငံေစာင့္မင္း ေရာက္လာလိမ့္မည္။

21ယခု သမၼာတရားက်မ္းတြင္ ေရးထားေသာအရာတို႔ကို သင့္အား ငါေျပာျပမည္။ ထိုသူတို႔ႏွင့္ တိုက္ခိုက္ရာတြင္ သင္တို႔၏မင္း မိေကၡလမွတစ္ပါး ငါ့ကို ကူညီမည့္သူတစ္ေယာက္မွ်မရွိ။

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →