Acts 12

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1هَمون مووقه ها، هیرودیسِ پادشاه، چَن نَفَرِ که کلیسائه اعضاء بینه ره شروع به آزار اذیت هاکارده.

2وه، یَعقوب، یوحنائه بِرارِ، شَمشیرِ هِمراه بَکوشته.

3و وَختی بَدیئه که یَهودیون این کارِ جِم خِشال بَینه، پِطرُسِ هم دسگیر هاکارده، این کار فطیرِ عیدِ مووقه اِتّفاق دَکِته.

4هیرودیس بَعد از اینکه پِطرسِ دسگیر هاکارده، وه ره زِندونِ دِله دِم هِدا و چهار تا دَسۀ چهارتایی سربازِ وه نگهوونیِ وِسه بییِشته. و خواسه بعد از پِسَخِ عید، وه ره مَردِمِ پَلی محاکمه هاکانه.

5پَس پِطرُسِ زِندونِ دِله داشتِنه، ولی کلیسا یه سَره وه وِسه خِدائه پَلی دِعا کارده.

6یِتا شو قبل از اون روزی که هیرودیس قَصد داشته پِطرُسِ محاکمه هاکانه، وه دِتا زَنجیلِ هِمراه دَوِسه بییه و دِتا سربازِ میون بَخواته بییه، و نگهوونون هم زِندونِ درِ وَر کشیک دانه.

7یِهویی خِداوندِ یِتا فرشته ظاهر بَییه و یِتا نور زِندونِ دِله بَتابِسه. فرشته پِطرُسِ پَلیه بَزو و وه ره بیدار هاکارده، بااوته: «تُن باش پِرِس!» دَرجا زَنجیل ها وه دَسائه جِم واز بَییه و بِنهِ سَر دَکِته.

8فرشته وه ره بااوته: «شه کَمِرِ دَوِند و شه کوش دَپوش.» پِطرُس هم این طی هاکارده. بعد فرشته وه ره بااوته: «شه قَوا ره شه دوش بییل و مِ دِمبال بِرو.»

9پِطرُسم وه دِمبالِ سَر زِندونِ جِم بیرون بُورده. پِطرُس باوِر نَکارده اونچی فرشته کانده، واقعیِ، بلکه فکر کارده رویا وینده.

10وِشون اَوِّلین و دِوّمین نگهوونونِ جِم بُگذِشتِنه و آهنی دَروازهِ پَلی بَرِسینه که شَهرِ سَمت واز بونِسه. دروازه خود به خود وِشونِ وِسه واز بَییه. وِشون بیرون بُوردِنه و هَمون طی که دَینه راه شینه، یِدَفه فرشته غِیب بَییه.

11پِطرُس وَختی سَرساب بَییه، بااوته: «اِسا دییه مطمئنِمه که خِداوند شه فرشته ره بَفرِسیه و مِ ره هیرودیسِ چَنگ و اون آزار اذیّتی که یَهودِ قوم وه توقع ره داشتِنه، نِجات هِدا.»

12وَختی پِطرُس اینِ بِفَهمِسه، مریِم، یوحنائه مَعروف به مَرقُسِ مارِ سِره بُورده. اونجه خَله مَردِم جَمع بَییه بینه و دَینه دِعا کاردِنه.

13وَختی پِطرُس سِرهِ درِ بَزو، یِتا کُلفِت که وه اِسمِ رودا بییه بییَمو تا درِ واز هاکانه.

14اون کُلفِت وَختی پِطرُسِ صِدا ره بِشناسیه، خِشالیِ جِم اینِ عَوِض درِ واز هاکانه، سِره دِله بورده و همه ره بااوته: «پِطرُس درِ پِشت اِیست هاکارده!»

15اون کُلفِتِ بااوتِنه: «خِل بَئی» ولی وَختی اون کُلفِتِ اِصرارِ بَدینه، بااوتِنه: «لابد وه فرشته ئه.»

16هَمون مووقه، پِطرُس یه سَره در زوئه. سَر آخِر، وَختی درِ واز هاکاردِنه و وه ره بدینه خَله تَعجِّب هاکاردِنه.

17پِطرُس شه دَسِ هِمراه اشاره هاکارده که ساکت بوئِن و تَعریف هاکارده که چی طی خِداوند وه ره زِندونِ جِم بیرون بیارده. بعد بااوته: «یَعقوب و بَقیه بِرارونِ این جَریانِ جِم باخَوِر هاکانین.» بعد یه جا دییه بُورده.

18وَختی صِواحی بَییه، سربازونِ میون بَلبَشو بَییه، چوون نَدونسِنه پِطرُسِ سَر چی بییَمو.

19هیرودیس دَستور هِدا همه جا، پِطرُسِ دِمبال بَگِردِن؛ و وَختی وه ره پی دا نکاردِنه سربازونِ جِم بازجویی هاکارده و وِشونِ بَکوشتِنِ حکمِ هِدا. بعد پِطرُس یَهودیهِ جِم قیصریهِ شَهر بُورده و چَن وَخت اونجه بَمونِسه.

20هیرودیس صور و صیدونِ شَهرِ مَردِم هِمراه غیظ هاکارده بییه. وِشون بْلاستوس، پادشاهِ دربارِ خِدمِتکارِ راضی هاکاردِنه تا هیرودیسِ پَلی بِیّن تا آشتی هاکانِن، چوون وِشونِ خِراک و مایَحتاج، هیرودیسِ مِلکِ جِم فِراهم بونِسه.

21یِتا معیّن روز، هیرودیس شه شاهانه لِواس دَپوشیه، تَختِ سَر هِنیشته و جَمیِّتِ وِسه سُخِنرانی هاکارده.

22مَردِم داد زونه: «این یِتا از خِدایونِ صِدائه، نا آدِمیِ صِدا!»

23دَرجا، خِداوندِ یِتا فرشته هیرودیسِ بَزو، اینِ وِسه که خِدا ره جِلال نِدا بییه. بعد کِرما وه تَنِ بَخُردِنه و وه بَمِرده.

24ولی خِدائه کِلام ویشتر و ویشتر پیش شییه و پخش بونِسه.

25وَختی بَرنابا و شائول شه مأموریتِ تِموم هاکاردِنه، اورشَلیمِ جِم بَردَگِردِسِنه و یوحنائه مَعروف به مَرقُسِ هَم شه هِمراه بیاردِنه.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →