Galatians 1

Dutch Frisian

Jump to: Chapter 2 →

1Paulus, Apostel, nijch von Mensche, uck nijch derjch eenen Mensch, sonda derjch Jesus Tjristus en Gott, däm Voda, dee am von üt de Doodes oppjewatjt haft,

2en aule Breeda, dee bie mie send, aun de Jemeende von Galatien:

3Jnod jünt en Fräd von Gott, däm Voda, en onsem Harr Jesus Tjristus,

4dee sich selfst fe onse Sinde hanjejäwt haft, doamet hee ons erüt nehmt üt diese de jäajenwoatje beese Welt, nom Welle von onsem Gott en Voda,

5däm de Ea enn de Eewijchtjeit de Eewijchtjeite! Amen.

6Etj wunda mie, daut jie soo schwind von däm, dee jünt enn derjch de Jnod Tjristi beroope haft, too eene aundre froohe Botschoft aufdreie,

7dee tjeene aundre es; sonda daut send jeeft eenje Lied, dee jünt vewerre en de froohe Botschoft von Tjristus vedreie welle.

8Oba wann uck wie, oda een Enjel vom Himmel, jünt woat aus de froohe Botschoft vetjindje, büta däm, waut wie jünt vetjindijt ha; dee es veflucht.

9Aus wie verhäa jesajcht ha, soo saj etj uck nü wada: Wann irjend wäa jünt de froohe Botschoft vetjindijt, büte däm, waut jie emfange ha, dee es veflucht.

10Seatj etj dan nü de Mensche toofräd too stale, oda Gott? Oda seatj etj Mensche too jefaule? Wann etj noch Mensche jefaule wudd, soo wea etj nijch Tjristi Tjnajcht.

11Oba etj moak jünt bekaunt, Breeda, daut de froohe Botschoft, dee etj vetjindijt ha, daut dee nijch no Mensche Oat es.

12Dan etj ha dee uck nijch von eenem Mensch jetjräaje, en etj wudd nijch beleat, sonda derjch eene Openboarung von Jesus Tjristus.

13Jo, jie ha von mienem Waundel eenst em Judentüm jeheat, daut etj de Jemeende Gottes äwa aule Moht vefoljd, omm dee too venijchte,

14en enn däm Judentüm tooneem äwa väle Mienesjlitjen enn mienem Jeschlajcht, enn däm etj een groota emm äwamoot Iewara fe miene vodalijche Sitte Äwaleewrunge wea.

15Oba ausset Gott, fe goot hild, dee mie vom von miene Mutta Lief aun ütjesondat uterwält en derjch siene Jnod beroope haft,

16sienen Sän enn mie too openboare, doamet etj am, aus de froohe Botschoft, unja de Veltja vetjindje, futs, jintj etj nijch met Fleesch en Bloot em Rot,

17en jintj uck nijch enopp no Jerusalem no dän, dee ver mie Apostel weare, sonda etj jintj wajch no Arabean en tjeem wada tridj no Damaskus.

18Donn, no dree Joa, jintj etj enopp no Jerusalem, omm Kefas tjanne too leahre, en etj bleef feftien Doag bie am.

19Oba etj sach tjeenem aundren vonne dee Apostel, büta Joakopp, däm Brooda vom Harrn.

20Oba waut etj jünt schriew, tjitj, ver Gott! Etj läj nijch.

21Donn jintj etj enn de Jäajend von Sierean en Tsilietsean.

22Oba etj wea de Jemeende enn Judäa, dee enn Tjristus send, vom Aunjesejcht onnbekaunt;

23oba see haude bloos jeheat: Dee, dee ons eens vefoljd, vetjindijt nü aus froohe Botschoft däm Gloowe, dän hee eenst veniele venijchte wull.

24En see veharlijchte Gott aun opp mie.

Jump to: Chapter 2 →