Hebrews 12

Dutch Frisian

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Doahäa, doa wie eene soo groote Woltj von Zeije omm ons ha, loht uck ons, enn däm wie jiedre Laust en de leijcht ommhenjende Sind auflaje, met Jedult rane de ver ons lidjende Wadkaumf Wadrane,

2han tjitje opp Jesus, däm Aunfeahra en Vollenda vom Gloowe, dee de Schaund nijch achtent, fe dee, ver am lidjende Freid daut Tjriez erduldet *opp sich neem en sich jesat haft too Rajchte vom Troon Gottes.,

3Dentjt doch aun dän, dee soon grooten Wadaspruch von de Sinda jäajen sich *erduldet haft, doamet jie nijch meed woare, enn däm jie enn jüne Selle meed looj woare.,

4Jie ha noch nijch, jäajen de Sind jetjampft, bott oppem Bloot wadastohne,

5en jie ha daut Ermohne Ermuntre vejäte, de too jünt aus too Säns sajcht: „Mien Sän! Acht nijch jerinj de Strof vom Harrn, woa nijch meed, wann dü von am trajcht jewäse woascht;

6dan wäm de Harr leeft, däm stroft hee; oba hee stroft priejelt jiedren Sän, däm hee oppnehmt“. {Spr.3,11-12}

7Waut jie üthoole, es too Zuchtijung tom Ertratje: Gott haundelt met jünt aus met Säns; dan wäa es een Sän, däm de Voda nijch zuchtijt?

8Oba wann jie ohne Zuchtijung send, aun dee aula deelhauft jeworde send, soo send jie dan onneehelijche en nijch Säns.

9Too däm haud wie uck onse Vodasch nom Fleesch too Zuchtijung en achte ahn; sull wie nijch väl mea däm Voda de Jeista unjadon senne en doaderjch läwe?

10Dan jane zuchtijde ons fe weinje Doag no äare Meeninj; oba hee tom Nutze, doamet wie siene Heilijchtjeit deelhauft woare.

11Oba aule Zuchtijung schient fe disen Uagebletj nijch een Jäajenstaunt de Freid too senne, sonda de Truarijchtjeit; oba nohäa jäwt see de frädlijche Frucht de Jerajchtijchtjeit dän, dee derjch dee jeeeft send.

12Doaromm „rejcht opp de ennjeschlopne meede Henj en de jelämte Tjneee“, {Jes.35,3}

13en, moakt jlitjen Wajch fe jüne Feet!“, {Spr.4,26} doamet daut Lohme vom Wajch nijch aufjeit, sonda välmea jeheelt woat.

14Joagt däm Fräd no met aulen en de Heilijchtjeit, ohne dee tjeena dän Harrn seene woat;

15en däm jie doaropp achte, daut nijch wäa aun de Jnod Gottes liede deit tridjblift, daut nijch irjent eene Wartel de Bettatjeit huag tjeemt oppwausst en jünt beonnrühijcht, en väle doaderjch befletjt woare;

16daut nijch wäa een Hura es oda een Onnreina aus Eesau, dee fe eene Mohltiet siene Easchtjebuart vekofft,

17dan jie weete, daut hee uck nohäa, aus hee dän Säajen oawe wull, veschmäte wort, dan hee funk tjeene Mäajlijchtjeit fe daut Ommdentje Buesse, wann hee däm Säajen uck met Trone socht. {1Mose 27,34-38}

18Dan jie send nijch jekohme no däm [Boajch], dee betaustboa wea, en dee vom Fia aunjestetjt wea, en däm Dunkel en Diestaness en däm Storm,

19en däm Trompeeteschaul, en de Stemm de von Wead, dee daut Hearende bedde, daut dit Wuat nijch mea aun ahn jerejcht jeräd wort,

20dan see kunne nijch vedroage, waut befoole wort: „En wann een Tia dän Boajch aunread aunschiad, sull daut jesteenijcht woare“. {2Mose 19,13}

21En soo schratjlijch wea de Erschienung, daut Mooses säd: „Etj sie voll Angst en zetta“,

22sonda jie send nom Boajch Zion jekohme en no de Staut vom läwendjen Gott, däm himmlischen Jerusalem; en no väl dusent groote Schoa Enjel,

23dee auljemeene Jemeende; en no de Jemeende de Easchtjebuarne, dee em Himmel ennjeschräwe send, en too Gott, däm Rejchta aula; en too de Jeista dee vollkohmne Jerajchte;

24en too Jesus, däm Vemeddla von eenem nijen Bunt; en tom Bloot de Besprentjunk, daut bäta räd aus Abel.

25Seeht too, daut jie däm nijch aufwiese, dee doa räd! Dan wann jane nijch wajch jerant send, dee dän aufweese, dee oppe Ead de jettlijche Aunwiesung jeef; wooväl mea wie nijch, wann wie ons von däm aufdreie, dee von de Himmel häa räd!

26Däm siene Stemm donn de Ead jescheddat haft; oba nü haft hee vesproake en jesajcht: „Noch eenmol woa etj nijch auleen de Ead bewäaje scheddre, sonda uck däm Himmel“. {Hag.2,6}

27Oba daut „noch eenmol“ died de Vewaundlung de Dinje aun, dee jescheddat woare aus soone, dee jemoakt send, doamet dee, dee nijch jescheddat woare, bliewe.

28Doawäajen, doa wie een onnbewäajlijchet Ritj emfange, loht ons Jnod habe, derjch daut wie Gott wooljefaulent deene muchte, met Frommijchtjeit Eaforjcht en Angst.

29„Dan onsa Gott es een venijchtendet Fia“. {5Mose 4,24}

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →